Stellan í Álaborg

Afmælisveisla #2 og #3 hjá Gunnari Mána

2009-10-20T22:04:00.009+02:00

Á 5 ára afmælisdag prinsins buðum við nokkrum vinum og börnum þeirra í smávægilega veislu og fjör. Það var rosalega gaman og var prinsinn hæstánægður. Enda var hann með það á hreinu að hann yrði ekki 5 ára fyrr en hann fengi köku, það yrði sungið og hann fengi að blása á kertin :o)

Á mánudeginum var svo deildinni hans á leikskólanum boðið í veislu og leiki. Það fannst honum alveg frábært, enda ekki á hverjum degi sem maður fær að sýna vinum sínum hvar maður á heima og allt dótið sitt :o)

Mamman sveitt í bakstrinum

Afmælisprinsinn hress með morgunmatinn

Litli bróðir var líka ánægður með vöfflurnar

Mamman fékk líka að smakka eina vöfflu

Súkkulaðibræður

Afmælistertan var tjörn með öndum og krökkum að gefa öndunum brauð. Heimagert úr fondant

Mamman bakaði líka amerískar cupcakes

Allt að verða tilbúið fyrir afmælissönginn

Hulda og Mummalingur búin að koma sér vel fyrir

Glaður með afmælissönginn

Duglegur að blása á kertin

Eitthvað fyrir fullorðna fólkið

Mamman og Fríða flottar saman

Emilía sæta

Eiríkur og Halldór flottir saman

Mummi knapi

Reynir sæti

Heilmikið að gerast

Kærustuparið Máni og hulda

Þreytt og ánægð mæðgin að loknum löngum degi

Rúgbrauðs og grænmetiskarl fyrir leikskólakrakkana

Og önnur anda-tjarnakaka, fyrir leikskólabörnin

Afmælisveisla nr. 1 hjá Mána

2009-10-07T09:23:00.006+02:00

Jæja þá er fyrstu afmælisveislunni lokið. Máninn minn fékk að halda afmælisveislu með allri fjölskyldunni á Íslandi í fyrsta skipti. Það mættu rúmlega 60 manns og var mikið fjör. Krakkarnir skemmtu sér konunglega og fóru öll út að leika að kökuáti loknu. Afmælisprinsinn var himinlifandi með daginn og er nú á því að það eigi að halda afmælisveislu á Íslandi á hverju ári. Næsta veisla prinsins verður haldin á afmælisdaginn hans, sunnudaginn 18. október, fyrir vini hérna í Álaborg og þriðja veislan verður svo á mánudeginum 19. október, fyrir krakkana í leikskólanum.

Gönguferð um Mantario-Hiking trip in Mantario (see english version below)

2009-09-01T20:24:00.021+02:00

Mantario leiðin er 65km löng gönguleið um Whiteshell náttúrusvæðið. Á þessu svæði eru 35 vötn (innan við 1.5km frá sjálfri gönguleiðinni) og svæðið er ólýsanlega fallegt. Gangan fer um þykkt skóglendi, mýrar, kletta og björg. Við fórum leiðina á 4 dögum og bárum því bakpoka með yfir 20kg hver. 2 tjöld, 2 gaseldavélar (litlar), svefnpoka, dýnur, fatnað og matvöru auk alls fyrstuhjálparbúnaðarins sem kom sér mjög vel þegar blöðrur og sárir fætur fóru að segja til sín. Þar fyrir utan, þá er þetta svæði fullt af villtum dýrum svo við þurftum að bera með okkur bjarnarspray og byssu með blysum til þess að fæla í burtu birni og úlfa sem gætu orðið á leið okkar. Í öllum búðum er að finna bjarnarbox sem eru læst stálbox ca. 1km frá búðunum. Þar er nauðsynlegt að geyma alla matvöru, sápuvöru, snyrtivöru, tannkrem og allt þessháttar því ekkert sem gefur frá sér matarlíka lykt má vera í tjöldum að næturlagi svo birnir komi ekki og ráðist á tjöldin. Salernisaðstaðan er stóll með gati ca. 600m frá búðunum og þvottaaðstaðan er sund í vatninu :o)
Mikilvægt var á göngunni að fylgjast vel með merkingum þar sem auðvelt er að týna slóðinni og týnast í þykkum skóginum. Á sama tíma verður að fylgjast með ummerkjum eftir hættuleg villt dýr, þar sem við viljum helst ekki mæta þeim á leiðinni.

Við vorum 5 sem gengum saman, Christine-Chantelle-Sam-Juan Carlos-Unnur Stella. Ferðafélgararnir voru frábærir og við náðum vel saman og spjölluðum mikið bæði á göngu og á kvöldin.

Dagur 1:
Lagt var af stað frá Winnipeg kl. 6 að morgni. Fyrir höndum var 2.5 kl akstur að norðurenda leiðarinnar. Þar skildum við eftir bílinn hans Sam og fórum öll í bílnum mínum sem leið lá, ríflega klukkutíma akstur að suðurendanum. Við skildum bílinn eftir við suðurendann og hófum gönguna um klukkan 11 að morgni föstudagsins 28. ágúst. Þennan fyrsta dag gengum við 19 km leið. Þessi leið var nokkuð góð þar sem hún var að mestu um þurrt skóglendi og minna um kletta og bjargir. Svo ekki var mikið um klifur þennan fyrsta dag. Á leiðinni sáum við mjög nýleg spor eftir 2 birni, einn stóran og einn lítinn. Þar að auki sáum við ummerki eftir úlf og dádýr. Við mættum þó engum dýrum öðrum en íkornum, fuglum og músum. Við gengum yfir nokkrar bjórstíflur og það má með sanni segja að þær eru alveg eins og í teiknimyndunum. Fyrstu búðir sem við gistum í voru við Marion lake. Þetta fyrsta kvöld voru allir þreyttir og eftir dýrindis kvöldverð sem samanstóð af pastasúpu og bökuðum baunum með bláberjamauk í eftirrétt fórum við að sofa. Einhverjir fóru í kvöldsund fyrir svefninn en aðrir létu sundið bíða morguns. Við mættum einni konu á leiðinni sem gafst upp og var að snúa við og svo einum hóp drengja í búðunum sem höfðu hafið gönguna snemma um morgunin og voru komnir í búðir rétt á undan okkur.

Dagur 2:
Ég og Chantelle fengum okkur sund í Marion lake í morgunsólinni. Það var frekar kalt í fyrstu en hressandi og frábært að geta aðeins baðað sig fyrir göngu dagsins. Að morgunverði loknum var öllu dótinu pakkað og haldið af stað á ný. Að þessu sinni var gangan stutt, ekki nema 14 km sem leið lá að Moosehead lake. Þennan daginn var gengið mun meira um björg og klappir og útsýnið alveg stórfenglegt. Þar sem gangan var mun styttri en fyrri daginn vorum við komin í búðir tvö löngu fyrir sólarlag og gátum notið kvöldkyrrðarinnar. Þegar sólin var í þann mund að setjast kom skógarbjörn að vatninu, svona ca. 600m frá okkur. Það var frábært að sjá björninn í öllu sínu veldi og hef ég aldrei áður séð villtan björn. Það er að segja sem ekki er í dýragarði. Á þessum tíma er björninn að reyna að borða eins mikið og hann getur og er því á ferli nánast allan sólarhringinn, því nú fer að styttast í að hann leggist í dvala. Hann er þó enn ekki byrjaður að nærast á grasi en það gerir hann í lokinn til þess að koma í veg fyrir hægðir á meðan hann liggur í dvala.

Dagur 3:
Þriðji dagurinn var sá erfiðasti þó hann væri ekki sá lengsti. Eftir morgunbaðið í Moosehead lake morgunmistrinu og morgunverð gengum við sem leið lá 16km að Ritchey lake. Þessi leið liggur mjög hátt og var því mikið um klifur með þungar byrðar á bakinu. Um skógana var mjög mikið um stór tré sem fallið höfðu á stíginn í óveðri í vor. Við þurftum því oftar en ekki annaðhvort að klifra yfir tré sem voru mér í axlarhæð eða að bæta við töluverðri leið um mýrlendi til þess að komast í kringum trén. Við sáum mikið af ummerkjum um birni á þessari leið og þurftum því að vera sífellt á varðbergi gagnvart þeim. Umhverfið og útsýnið ofan af stórum klettum og björgum er ólýsanlegt og oftar en ekki horfðum við yfir stór skóglendi og vötn. Þegar við loks komum þreytt og sæl að Ritchey lake að kvöldi sunnudagsins 30. ágúst þá skelltum við okkur öll í sund í vatninu fyrir matinn og þvoðum fötin okkar og lúna fætur. Fengum síðan dýrindis kvölderð sem samanstóð af hrísgrjónum, baunum og pasta með eplaböku í eftirrétt. Sáum bjór synda í vatninu og nutum sólarlagsins sem speglaðist í vatninu. Í þessum búðum hittum við par sem var að koma úr norður átt en var búið að gefast upp og ætlaði að snúa við næsta dag. Ætluðu þó að taka síðustu km í tveimur hollum og gisti á miðri leið.

Dagur 4:
Síðasta daginn okkar vöknuðum við fyrr en venjulega til þess að vera viss um að komast á leiðarenda fyrir myrkur. Því miður þá hafði ein úr hópnum veikst um nóttina og var líklega of þreytt eða með ofnæmi því hún var með mikla magaverki og hélt engu þurru. Hún vildi samt ólm leggja af stað og að loknum góðum morgunverði héldum við því öll af stað með bakpokana okkar. Eftir ekki nema 2 km þá var sú lasna farin að kasta upp öllu votu líka og var því orðin hætta á að hún myndi ofþorna. Við tókum því allt hennar dót auk tjaldanna tveggja og skiptum við því á milli þriggja af okkur svo nú þurftum við að ganga 14km leið með ca 40kg á bakinu. Sá fimmti í hópnum fór á undan að bílnum til að gera hann klárann. Eftir langa og hæga göngu að Hemenway Lake sem er ca. 1/3 af leiðinni, þá hittum við indælt fólk sem var með lyf á sér við magakveisu og eftir að hafa fengið það og góða hvíld þá leið þeirri lösnu mun betur. Hún gekk samt restina af leiðinni án alls farangurs og við bárum dótið alla leið að bílnum. Gangan eftir Hemenway Lake tók mun styttri tíma þar sem við gátum farið hraðar yfir. Þessi leið er afskaplega falleg þar sem hún liggur mikið meðfram Big Whiteshell Lake og eftir ströndinni. Síðustu 5 km voru þó erfiðir og hægfarnir þar sem þeir voru um moldar drullusvað og var gott að vera í vatnsheldum gönguskóm þá leiðina. Í moldinni var mjög mikið af ummerkjum um hin ýmsu dýr og var gaman að fylgjast með því. Okkur tókst, þrátt fyrir allar svaðilfarir og erfiðleika, að komast í bílinn rétt um sólarlag og þurftum við því ekki að ganga í myrkri, sem gæti verið hættulegt þar sem auðvelt er að týna slóðinni. Það voru því 5 þreyttir og sælir ferðalangar sem loksins komust á leiðarenda eftir 65km langa göngu að kvöldi mánudagsins 31. ágúst.

Fleiri myndir eru inni á Facebook. Munið eftir gestabókinni (comments) á eftir ensku útgáfunni!

ENGLISH VERSION:
Mantario route is a 65km long trail of White Shell natural area. On this site there are 35 lakes (less than 1.5km from the walking trail itself) and the area is indescribable beautiful. The walk goes through thick forests, swamps, cliffs and rocks. We hiked the route in 4 days and carried a backpack of 20kg each. 2 tents, 2 stoves (small), sleeping bags, mats, clothing and food as well as all first aid equipment which came in handy when the blisters and wounded legs began wore one out.

This is a region full of wildlife so we had to keep with us Bear spray and a gun with flares to scare away bears and wolves that could be on our way. Bear boxes which basically are locked steel boxes can be found app. 1km from each camp site. It is necessary to store all food, soap products, cosmetics, toothpaste and all such that give a smell of food in the bear boxes during night time. This may never be left in tents at night so bears do not attack. Toilet facilities are basically one seat with a hole app. 600m from the camp and washing facilities involve swimming in the water : o)
It is important during the hike to keep track on route signs as it is easy to get lost in the woods. At the same time one must monitor traces by dangerous wild animals, which we did not want to be meeting on the road.
The group consisted of 5 persons, Christine-Chantelle-Sam-Juan Carlos-Unnur Stella. The travel mates were great and we clicked well together and talked a lot both during walking and in the evening.

Day 1:
We drove from Winnipeg at 6 am in the morning. First we had to drive for 2.5 hours to the north end of the trail. There we left Sam’s car and drove all in one car for over an hour towards the south end of the trail. We left the car on the south end and began the walk at about 11 am on Friday, the 28^th of August. This first day was a 19 km route to the first camp. This hike was quite good as it was mostly through dry forest and less rocky and areas. On the way we saw very recent traces by 2 bears, one large and one small. Moreover, we saw evidence of wolves, moose and deer. We however did not come across other animals than squirrels, birds and mice. We hiked over a few beaver damps and it is truly so, that they are just like the cartoons. The first camp we stayed in was at Marion Lake. This first night we were all tired and after a delicious dinner consisting of pasta soup and baked beans with blueberry “pudding” for dessert, we went to sleep. Some went swimming in the evening before sleeping, but others went swimming in the morning mist. We met one woman on the trail and one group of boys in the camp who had been walking since early in the morning and had reached the campsite just before us.

Day 2:
I and Chantelle started the day by swimming in Marion Lake in the morning sun. It was rather cold at first, but refreshing and great to bathe before starting the hike again. This time the hike was short, only 14 km, from Marion Lake to Moosehead Lake. There was more of rocks and swamp and the scenery was quite magnificent. Since the hike was shorter than the first day, we arrived to the second campsite long before sunset and were able to enjoy the evening. When the sun was about to sit down a bear appeared at the lake, not far from us. It was great to see a real black bear as I have never before seen a wild bear. That is, not in the Zoo. At this time of the year the bears are trying to eat as much as they can before they hibernate. Still they have not started feeding on grass, which they do just before hibernating, to prevent elevation.

Day 3:
The third day was the most intense one, but not the longest. After a morning bath in the Moosehead Lake morning mist and a nice breakfast we began our 16km hike to Ritchey Lake. This hike goes through very high areas and we therefore had to do much of climbing with heavy burdens on our backs. The forests were filled with big fallen trees on the trail. Therefore we often had to climb the trees that reached me in shoulder height or we had to add a considerable way to get around the fallen trees. We came across evidence of bears and had to be increasingly aware of them. The scenery and the view from large rocks and cliffs were indescribable, and often we had a view over the huge forest and many lakes. When we finally arrived, tired and happy, to Ritchey Lake in the evening on Sunday August the 30^th we all jump in the lake before dinner and washed our clothes and tired feet. Then we had a delicious dinner, consisting of rice, beans and pasta with apple pie as dessert. We saw a beaver swimming in the water and enjoyed the sunset mirrored in the water before going to sleep. At this camp site we met one couple coming from the north. They had given up and were going to turn back the next day.

Day 4:
The final day we woke earlier than usual to be sure to reach the end of the trail before dark. Unfortunately, one in the group had fallen ill during the night and was probably too tired or had allergies or food poisoning. She still wanted to start the hike and following a good breakfast we all started hiking again with our backpacks. After only app. 2 km then the ill person was beginning to throw up and now there was a risk of dehydration. Three of us took all the extra gear and divided between us, so now we had to walk a 14km route with app. 40kg on the back. The fifth in the group went ahead to the car to prepare it for our arrival. After a long and slow hike to Hemenway Lake, which is app. 1/3 of the way, we meet nice people who had drugs to help against stomach ache. After intake and a good rest the remaining trail was much easier. We however carried all the gear for the rest of the trail. Hiking from Hemenway Lake took therefore a much shorter time as we could go faster. This route is extremely beautiful as it is much along the Big White Shell Lake and on the beach. The final 5 km were tough, however, and slow it was through swamps and mud. During this time it was very good to be wearing waterproof hiking boots. In all the mud we spotted many evidence of various animals. We were, despite all difficulties, able to get to the car just before the sunset and had not to walk in darkness. There were 5 tired, proud and happy travelers who eventually came on to the end of the 65km long walking in the evening of Monday August the 31^st.

Hvað höfum við verið að bralla

2009-08-27T04:49:00.001+02:00

Nú er ég ein eftir í Kanada. Jóhann er kominn til Danmerkur og prinsarnir okkar eru á Íslandi.

Mummi heillar ömmuna og litlu börnin með sjarma sínum í daggæslunni. Hann sýnir mikla hæfileika í myndlist og elskar að teikna ýmsar myndir. Hann er að æfa sig á koppnum og er því mikið bleyjulaus og pissar í koppinn, þó hann vilji helst enn gera númer 2 í bleyjuna. Hann er farinn að tala endalaust mikið af íslensku og þroskast mikið frá degi til dags. Hann er alger afastrákur og lætur víst ömmu sína og afa alveg vita af því. Við erum búin að finna dansskóla í Álaborg sem tekur börn alveg frá 2 ára aldri, svo örverpið okkar kemst í dansnám þegar við komum aftur til DK.

Mánalingurinn okkar er byrjaður í skóla og heillar alla í Kópavogsskóla upp úr skónum. Stóri duglegi strákurinn okkar er þegar búinn að eignast vini í skólanum og nýtur sín í botn. Fólk trúir því ekki að hann sé ekki 6 ára eins og hin börnin og gapir þegar þeim er sagt að hann er bara 4 ára. Hann er búinn að læra mikið af bókstöfum og var búinn að læra að skrifa suma þeirra áður en hann fór frá Kanada. Nú er hann byrjaður í heimilisfræði (bakaði möffins í dag), smíðum, stærðfræði, íslensku, leikfimi og fleiru og fleiru. Hann er alveg í essinu sínu og svo glaður og kátur í hvert skipti sem ég tala við hann og segir mér frá öllu því sem var að gerst hjá honum í dag. Það er því alveg augljóst að hann er tilbúinn að fá mun meiri og erfiðari viðfangsefni en venjulega. Þar sem hann mun fara aftur til baka í leikskólann þegar við komum til Danmerkur, þá erum við að skrá hann í sund, fimleika, dans og fótbolta auk einkakennslu í ensku til að viðhalda námi og enskukunnáttunni sem hann náði sér í meðan hann var í Kanada.

Pabbinn er á fullu að læra og er í lab-kúrs sem hann þarf til að geta unnið með ákveðin efni í vetur. Hann er aleinn í stóra húsinu í Álaborg og saknar látanna í litlu prinsunum. Sem betur fer er auðvelt að loka sig af frá minningum og upprifjun um drengina með því að sofa í gestaherberginu og nota stofuna og eldhúsið. Þetta fækkar þeim hlutum sem minna hann á fjölskylduna sem er svo langt í burtu. En sem betur fer líður tíminn hratt og styttist óðum í að við komum til DK aftur.

Mamman er MJÖG upptekin í vinnu og vann t.d. 74 klukkustundir bara í síðustu viku. Hún er líka að æfa fyrir hálft maraþon í vor, þar sem hún ætlar að keppa á tíma við einn félaga sinn. Nýjasti tíminn er 10 km á 50mín sem henni þykir bara ágætt :o)
Atvinnutilboðin streyma inn og ekkert lát verður á því. Svo næstu mánuðir fara í að velja hvar í heiminum fjölskyldan vill búa. Verkefnið skot gengur og er mamman loks farin að sjá upphafið að endinum og komin með nokkuð góða tilfinningu fyrir því sem gera skal og er nú þegar byrjuð að betrumbæta strengjalíkanið. Planið var upphaflega að ljúka allri vinnu í janúar og byrja að skrifa, en miðað við hvernig gengur í dag, þá er líklegt að allri vinnu ljúki í lok þessa árs svo skrif geti hafist fyrir áramót.
Þessa helgina verður ekkert unnið, þar sem mamman er á leið í 4 daga 65km göngu. Gengið verður um Mantario trail, sem er á mörkum Manitoba og Ontario (skýringin á nafninu). Ferðin verður farin með 4 ferðafélögum, 2 stelpum og 2 strákum. Lagt verður af stað frá Winnipeg kl. 7 á föstudagsmorgun og komið til baka seint á mánudagskvöld.
Annars eru allir mjög hressir. Tíminn líður hratt og nóg að gera eins og venjulega. Næstu fréttir verða vonandi fljótlega eftir gönguna, þar sem lofað er myndum frá Mantario trail :o)

Tími á smá vinnupásu

2009-07-23T05:43:00.008+02:00

Þar sem ég hef nú setið hér án pásu og rýnt í stærðfræðiformúlu, matlab-forritunarkóða og hermikúrvur, þá er kominn tími á að líta aðeins upp úr fræðinni og segja ykkur frá því sem á daga okkar hefur drifið.

Við erum sumsé komin með lífið hérna í Winnipeg í nokkuð fastar skorður. Þrátt fyrir mikla vinnu og stress sem er að hellast yfir mig vegna margra verkefna og lítils tíma, þá höfum við reynt að vera dugleg að ferðast aðeins um og gera skemmtilega hluti saman. Við fórum t.d. til Toronto yfir eina helgi þegar við áttum brúðkaupsafmæli og það var alveg frábært. Ég fór af stað á fimmtudagskvöldi í boði fyrirtækis í Toronto, þar sem ég hafði verið boðin að koma í atvinnuviðtal og heimsókn í fyrirtækið. Viðtalið gekk mjög vel og flutti ég einni smá fyrirlestur um þá vinnu sem ég er að gera í verkefninu mínu. Í vikunni á eftir fékk ég svo staðfestingu á velgengni viðtalsins, þar sem ég fékk tilboð sent frá fyrirtækinu. Óneitanlega mjög spennandi.
Á föstudeginum komu svo drengirnir mínir og gengum við fjögur saman vítt og breytt um borgina. Fórum í safnaleiðangur og stóðum á glergólfi í tæplega 450 metra hæð. Það er nokkuð ljóst að þessi litla fjölskylda á ekki við lofthræðslu að stríða, þar sem varla var hægt að sjá hverjum fannst gólfið meira spennandi – mömmunni eða prinsunum. Þessi helgi var yndileg og áttum við margar góðar stundir saman. Fórum fínt út að borða og létum margt gott eftir okkur.

Undir lok júlí þurfti ég svo að fara í vinnuferð til Calgary, þar sem ég var heila viku í burtu á ráðstefnu og alþjóðlegum vinnugrúppufundi. Það var mjög gaman, þó ég hafi óneitanlega saknað strákanna minna þriggja. Ég skapaði mörg sambönd. Fékk boð um vinnu í Noregi og ræddi við fleiri sem nú einnig hafa boðið mér vinnu. En nú hef ég tvö atvinnutilboð til viðbótar hér í Kanada. Svo þegar mér loksins tekst að ljúka verkefninu ætti varla að vera skortur á atvinnu, þar sem ég er nú með 1 fast tilboð (með launatölu), 3 munnleg tilboð og 2 boð um vinnu víðsvegar um heiminn. Ætli stærsta ákvörðunin á næstu mánuðum verði ekki hvar okkur langar að búa og hvað sé best fyrir drengina okkar. Það mun nú allt koma í ljós. Fyrsta ákvörðun er allavega að fresta öllum ákvörðunum fram á vorið, þar sem öll atvinnutilboð mín miðast við næsta haust og allir eru meira en viljugir að bíða eftir mér í heilt ár eða svo (meðan ég klára doktorinn). Það er bara afskaplega gott að vera þó örugg með vinnu þegar ég lýk náminu, einu áhyggjufarginu af mér létt.

Um verslunarmannahelgina lögðum við svo aftur land undir fót og fórum á Íslendingahátíð í Gimli. Við gistum á frábæru hóteli rétt utan við bæinn. Vorum með stórt herbergi með arin. Baðherbergið okkar var með 2 manna jacuzzi baðkari og stórri sturtu. Svo voru bakdyr á herberginu okkar út í garðinn, sem var við vatnið. En fyrir utan hurðina okkar var bekkur með borði undir tré. Svo á sunnudagskvöldið settum við prinsana í rúmið, höfðum hurðina opna og við hjónakort settumst saman út á bekkinn við vatnið með verðlaunarauðvín og ostabakka, þar sem við spjölluðum saman fram á nótt undir ljúfum tónum frá fína iPodnum mínum :o) Það gerist nú varla betra...

Í gær ákváðum við að nenna ekki að elda mat og fórum í fyrsta skipti (hér í norður ameríku) fyrir strákana á Mc. Donalds. Ég hef nú ekki viljað fara þangað en við ákváðum að gera þetta fyrir drengina og völdum þar að auki stærsta staðinn, hvað leiktæki varðar. Það var nokkuð ljóst að prinsarnir voru ánægðir með þetta uppátæki okkar og skemmtu þeir sér konunglega. Sérstaklega Mánalingurinn okkar sem var snöggur að ná sér í leikfélaga og var alveg í essinu sínu. Hann fór líka algerlega á kostum þegar við komum út af staðnum og hann fór að segja okkur frá leiknum. Hann sagði okkur sko að nú kynni hann sko alveg þessa ensku. Það þyrfti sko enginn að kenna honum hana.

Sko...ef maður dettur, þá segir maður bara heeeeeelp (sagt með miklum hreim). Ef maður er lengi og vill láta bíða þá segir maður Went på me (með mjög sterku tvöföldu vaffi) og ef maður skemmtir sér þá segir maður bara This is fun.

Við foreldrarnir hlógum og hlógum yfir útkýringum frumburðarins, sem augljóslega getur orðið bjargað sér nokkuð vel og er orðinn nægjanlega öruggur til að tala við aðra krakka.

Mummalingur fer líka algerlega á kostum. Hann talar nú enga ensku, en bara þeim mun meiri íslensku. Hann hermir orðið ALLT eftir bróður sínum, svo stundum má nú ofgera. Hann er búinn að taka ástfóstri við hundabangsann sinn (sem hann fékk í skírnargjöf) og má ekkert fara án þess að voffi komi með. Voffi er látinn drekka , borða og spjalla. Þar fyrir utan er hann að kenna voffa að ganga, svo brúðan er orðin frekar mikið skítug. Það þyrfti eiginlega að kaupa skó á bangsa...því það er varla hægt að fá hann lánaðann í rétt örfáar mínútur til að skella honum í þvottavélina. Ætli besta ráðið sé ekki bara að setja hann í bað með örverpinu og reyna að sápuþvo brúðuna þannig :o)

Við erum líka farin að undirbúa haustið örlítið, þar sem frumburðurinn er á leið í stutta skóladvöl á Íslandi. Því var farið í sérstaka ferð í Old Navy þar sem við fjárfestum í skólafatnaði á drenginn. Hann fékk tvennar fínar buxur og nokkur sett af síðerma bolum. Þessu var svo komið fyrir í tösku, þar sem þetta er klárt fyrir fyrsta skóladag. Ég verð að segja, að þó svo þetta sé ekki hans eiginlegi fyrsti skóladagur, þá er þetta samt fyrsti skóladagur í hans lífi og ég sé afskaplega mikið eftir því að ég mun missa af þessum merkisdegi :o( Máninn okkar er nefnilega orðinn afskaplega spenntur og við fórum í gegnum stafabókina eitthvað kvöldið, þar sem í ljós kom að hann þekkir núorðið flesta stafina. Nú vantar bara að hann læri að lesa og skrifa, því reikning kann hann og hefur kunnað síðan hann var 3 ára gamall. Það er nú ekki slæmt fyrir litla ærslabelginn okkar að geta talað 3 tungumál og kunna að lesa og skrifa á einu þeirra og kunna að reikna fyrir 6 ára aldur. Fyrir 7 ára aldur mun hann svo kunna að lesa og skrifa á 2 tungumálum :o)

Hvað varðar persónulegann þroska hans, þá erum við búin að finna sundnámskeið, fótboltaskóla og fimleika fyrir hann til að stunda í vetur í Álaborg og verður farið í að hringja á þessa staði í nótt til að skrá hann (já í nótt, því Danmörk er jú 7 klukkutímum á undan okkur). Svo erum við að vinna í að finna enskunám fyrir hann en það gengur eitthvað hægar, því það er víst ekki mikið svoleiðis í boði fyrir svona unga krakka. Ég hugsa að ég reyni að hafa samband við ameríska sendiráðið í DK til að finna lausn á því vandamáli.

En jæja nú er víst pásan orðin nægjanlega löng. Ég þarf að ná að klára ýmsa hluti áður en ég fer heim til að sækja strákana mína. Því við ætlum á róló. Planið var svo að elda fisk í kvöldmatinn, en þar sem það er 25 stiga hiti úti, þá hugsa ég að ég finni bara picknik og við borðum í Assiniboine garðinum og skreppum kannski í lestarferð :o)
Munið að kíkja inn á heimasíðu prinsanna til að skoða myndir. En þar inni hef ég sett inn fullt af myndum frá júlí og mun bæta við fleiri með kvöldinu.

Yfir og út frá Winnipeg

Sumar og sól í Kanada

2009-07-12T00:36:00.007+02:00

Þá er önnu helgin okkar hér í Kanada upp runnin. Fyrsta heila vikan á enda og tíminn flýgur áfram. Þriðjudagurinn snérist um yngsta fjölskyldumeðliminn þar sem hann átti 2 ára afmæli. Drengirnir voru vaktir með amerískum pönnukökum, hlynsírópi, súkkulaðitertu og blöðrum. Svo fór mamman í vinnuna en drengirnir þrír vörðu deginum á leiksvæði í garði einum hér rétt við okkur. Fimmtudag var svo fyrsta alvöru rigningin, þrumuveður með stormi. Sjónvarpið datt út á tímabili hérna heima og internetið í vinnunni. Það sló niður eldingu og kviknaði í hér í nágrenninu, svo Jóhann og drengirnir sáu fullt af slökkvibílum. Föstudagurinn var svo afskaplega fallegur og skruppu drengirnir í krókódíla dýragarð á meðan ég var í vinnunni og svo skruppum við öll saman í Asibione garðinn eftir vinnu. Um kvöldið var svo "quality" föstudagskvöld með frumburðinum þar sem við horfðum á Toy Story 2 saman eftir að Mummi var sofnaður. Mánalingurinn hefur séð þessa mynd áður og sagði okkur reglulega hvað væri næst á döfinni, svona til að vera viss um að við gætum fylgst almennilega með. Í dag höfum við eytt tímanum í enn öðrum garðinum þar sem eru sundlaugar og fengu prinsarnir okkar að busla að vild og leika heilmikið. Mánalingur hefur tekið enn meiri framförum í enskunni og er alls ekki feiminn við að tala við hina krakkana, þó svo hann skilji ekki alltaf. Eftir að hann hafði prófað bæði íslensku og dönsku á einn strákinn í lauginni, sem var með vatnsbyssu, þá kom hann hlaupandi glaður og sagði mamma hvernig segir maður má ég prófa á ensku. Og mamma ég gat sagt þeim hvað ég heiti. Það er bara ég name Gunnar. Eftir að ég hafði sagt honum hvernig hann gæti beðið um að prófa hljóp hann út í aftur og sagði hátt og snjallt can I please try også? og you prøve ball. Svo var strákurinn með boltann, Máni með vatnsbyssuna og allir hæstánægðir ;o)

Við erum auðvitað alveg ofsalega stollt af litla snillanum okkar.

Mummalingur er nú líka farinn að sýna snillahliðar. En í gærkvöldi vorum við að telja bitana fyrir hann Mána og þegar við vorum komin upp í fimm heyrðist allt í einu í þeim stutta: sess, sjö, átta, níííu og tíííu. Svo án þess að við vissum af, þá kann hann nú að telja upp í 10. Það hefur nú líka verið þannig með litla örverpið okkar að hann hefur aldrei verið að sýna sig fyrr en hann kann hlutina alveg. Hann var ekkert að tala fyrr en hann gat talað í heilum setningum og ekkert að sýna hvað hann kann eftir pöntunum heldur bara eftir hans hentisemi. Þeir bræður hafa t.d. verið að horfa á Skoppu og Skrítlu og nú situr Mummalingur oft í aftursætinu á bílnum og syngur sönginn um fingurna fyrir sjálfann sig. Ef við biðjum hann um að syngja fyrir okkur þá hættir hann. Nema í dag, þá kunni hann greinilega sönginn alveg og söng hann fyrir okkur og sýndi okkur fingurhreyfingarnar með. Algjör rúsínukarl.

Jæja við litla fjölskyldan biðjum að heilsa öllum heima á frónni.

knus og kram

Litli afmælisprinsinn

Mamma og Máni hjálpa prinsinum að blása á kertin tvö

Lítill súkkulaðikökustrákur

Máni apaköttur

Mummi farinn að príla eins og stóri bróðir

Verið að leika við útlensku krakkana

Góðir bræður að leika saman

Máni að lesa kvöldsögu og svæfa litla bróður sinn

Kominn í buslulaugina

Máni sundgarpur

Mamma kastar mæðinni eftir að hafa hlaupið 5 km

Risa drekafluga

Bless og góða helgi, á morgun ætlum við á ströndina :o)

Fleiri fréttir frá Kanada

2009-07-06T04:00:00.010+02:00

Fyrsta helgin okkar hér í Kanada hefur liðið í rólegheitum og góðu veðri. Ég er byrjuð á hlaupunum á fullu og er nú staðráðin í að taka þátt í hálfmaraþoni í Danmörku næsta vor, svo það er eins gott að vera duglegur :o)

Á laugardaginn sváfum við og kúrðum saman og fórum svo í bíltúr um bæinn og nágrenni Winnipeg í Manitoba. Ákváðum svo að gera okkur glaðan sunnudag og byrjuðum daginn á Pancake House. Fórum svo í dýragarðinn í frábærum garði hér í nágrenninu og nutum veðursins. Hitinn hérna er ca. 25 gráður, ekki skýhnoðri á himni. Frekar erfitt í hlaupunum á morgnana (hef samt farið um 8 til að vera á undan of miklum hita) en frábært á daginn þegar við erum á ferðinni.

Drengirnir eru mjög hressir og Gunnar Máni ótrúlegi er strax byrjaður að reyna við enskuna. Er sífellt að spyrja um hitt og þetta orð og prófar að heilsa fólki og þakka fyrir sig þegar það á við. Ég er alveg handviss um að það einfaldar tungumála aðlögun hans að hann hefur talað tvenn tungumál alveg frá byrjun. Við höfum líka ákveðið að setja hann í enskuskóla í vetur, þannig að vonandi ætti hann að vera nokkuð sleipur á 3 tungumálum næsta vor :o)

Jæja við reynum að vera dugleg að láta heyra í okkur og segja fréttir.

Yfir og út frá Winnipeg

Utan við Winnipeg

Laugardagskvöld var sushi kvöld

Máni myndasmiður

Ferðasagan til Kanada

2009-07-04T13:00:00.005+02:00

Jæja ætli það sé ekki kominn tími til að endurvekja bloggið :o)

Nú er enn eitt ævintýri fjölskyldunnar litlu hafið, þar sem við erum öll stödd saman í Winnipeg, Manitoba, Kanada.

Eftir yndislegan tíma á Íslandi í faðmi fjölskyldu og vina, þá flugum við saman fjögur til Toronto á þriðjudeginum 30. júní. Flugið gekk ofsalega vel og drengirnir voru nokkuð þægir og góðir. Ég hefði viljað láta þá sofa minna fyrr um daginn svo þeir hefðu lagt sig í flugvélinni, en hann Máni minn svaf ekki dúr alla leiðina og Mumminn ekki nema hálftíma. Við lenntum kl. 18:30 að staðartíma, en þá var klukkan orðin 22:30 að íslenskum tíma. Jóhann og strákarnir fóru inn á hótel, fengu sér að borða og svo beina leið í rúmið á meðan ég ferðaðist enn lengra inn í land og var lennt í Winnipeg kl. 23:15 að staðartíma, eða 04:15 að íslenskum tíma (Winnipeg er ekki í sama tímabelti og Toronto). Á flugvellinum í Winnipeg mætti mér hópur af frábæru fólki sem var gagngert komið seint að kvöldi á flugvöllinn til þess að taka á móti mér, og samt sem áður frídagur daginn eftir og flestir úti að skemmta sér þarna á þriðjudagskvöldinu. En þau aðstoðuðu mig með töskur og farangur (ég tók allan farangurinn svo strákarnir þyrftu ekki að hugsa um það daginn eftir), að fá bílaleigubílinn og komu með mér í íbúðina okkar þar sem kveikt var á ljósum og tónlist og búið að setja mat í ísskápinn og eldhússkápa. Þau höfðu komið með leikföng fyrir strákana sem voru komin inn í barnaherbergið. Sem sagt alveg ógleymanleg móttaka og frábært fólk.

Snemma þann 1. júlí fór ég af stað til þess að taka á móti Jóhanni og prinsunum á flugvellinum. Við slöppuðum svo aðeins af áður en við fórum á keyrslustúfa til þess að líta í kringum okkur í bænum. 1. júlí er þjóðhátíðardagur Kanada og er kallaður "Canada day", svo það var mikið um hátíðarhöld um allan bæinn. Við enduðum á mögnuðu svæði sem kallast "The Forks" þar sem allt var fullt af fólki og mikið um að vera. Þessi staður er einskonar útisafn, kallast "The Forks national Historic Site" og er hægt að finna þar t.d. minjar um indíána (sem þeir nota enn í dag fyrir samkomur), Manitoba theatre for young people, The historic rail bridge, Manitoba Children´s museum og fleira og fleira. Við eyddum öllum deginum þarna og nutum hitans, sólarinnar, fólksins og lífsins.

Á fimmtudeginum 2. júlí og föstudegium 3. júlí fór ég svo í vinnuna þar sem mér var ofsalega vel tekið og búið að setja upp fyrir mig vinnusvæði "cubicle". Ekki líkt því sem er í myndunum, því þessi týpa af cubicle lýkist mun meira rúmgóðri skrifstofu og það er ekkert ónæði af þeim sem eru í kringum þig. Drengirnir mínir fóru í gönguferð og skoðuðu sig um á fimmtudag en tóku því rólega í gær og slöppuðu af til að reyna að venjast tímanum endanlega og ná úr sér flugþreytunni. Við erum komin með ýmsar upplýsingar um sumarskóla og fleira fyrir litla krakka og meðal annars fótboltaskóla og verður farið í að skoða það um helgina og sjá hvort hann Máni minn geti ekki byrjað í einhverju skemmtilegu í næstu viku (sundnámskeiði, fótbolta, klifri eða einhverju öðru).

Hvað er verið að bralla

2009-03-23T09:14:00.005+01:00

Jæja er ekki kominn tími til að láta heyra aðeins í sér?

Það hefur nú svosem ekki mikið nýtt átt sér stað hérna hjá okkur. Brjálað að gera eins og venjulega og ég reyni að sauma og vesenast eitthvað með strákunum mínum þegar ég fæ smá frí. Ég er bý í ferðatösku og er með annan fótinn á suður jótlandi og hinn hérna á Blákelduveginum. Fékk heila viku í Álaborg og nýtti tímann í vinnu og sá svo um smá seminar í skólanum, fyrir doktorsnema. Bakaði meira að segja kökur fyrir það :o)

Í næstu viku er svo foreldrafundur hjá okkur í leikskólanum (fyrir alla foreldrana) þar sem ég mun halda smá ræðu um hvað við í stjórninni erum að gera og hvernig málin standa í verkefni sem við höfum tekið á okkur. Við erum nefnilega að innleiða heimagerðan mat í leikskólanum, svo börnin þurfi ekki lengur að koma með nesti en fái heimagerðan mat, sem búinn er til í eldhúsinu í leikskólanum. Planið er að starta þessu í janúar og það má alveg segja að þetta krefst ansi mikils undirbúnings og vinnu. En þetta er gaman og spennandi að fá að vera í formannstöðu þegar verið er að gera eitthvað svona róttækt :o)

Við fórum í síðustu viku og keyptum nýtt hjól fyrir hjólagarpinn okkar, enda löngu kominn tími til. Hann er svona líka alveg í skýjunum yfir þessu og hjólar daginn út og daginn inn og fram og til baka í leikskólann. Litli bróðirinn er alveg á því að hann eigi líka að fá svona fínt hjól og vill helst nota nýja hjólið hans Mána. Ætli við endum ekki bara með að kaupa svona jafnvægishjól fyrir Mumma (alvöru hjól, en án pedala).

Nú fer að styttast í fríið hjá okkur. Ég fer til Portúgal í næstu viku (í vinnuferð) og verð í 5 daga. Þegar ég kem heim (miðvikudagskvöldið fyrir páska) þá erum við öll komin í nokkra daga páskafrí og verður það notað í sælgætisát, útiveru, spil og sjónvarpsgláp :o)

Nú erum við líka loksins komin á fullt í Kanadaskipulagninguna. Ég fer til Japan líklega í lok maí, til að geta skoðað aðeins Kyoto, en ráðstefnan er í byrjun júní. Svo kem ég hingað til DK, stoppa í örfáa daga og fer svo með prinsana mína tvo til Íslands. Við skiljum pabbann einann eftir í Danaveldi svo hann fái nú einu sinni frið til þess að læra og vera í prófum. Planið er að stoppa á Íslandi í 2 vikur eða svo og fljúga til Toronto 30. júní. 1. júlí fáum við svo íbúðina í Manitoba afhenta og verðum við þar saman allan júlí og allan ágúst. Þá fara Jói og strákarnir (því Jói byrjar í skólanum 1. sept.) og ég verð áfram í vinnu í Kanada út september (sumsé, ein í heilan mánuð, enn og aftur). En ég ætla nú að reyna að vera ekki algerlega lokuð við tölvuskjáinn í júlí og ágúst og reyna að skoða mig aðeins um í Kanada með litlu familíunni minni :o)

Annars er ég að byrja að fá smá panik-stress. Er að byrja að átta mig á því að nú fer ég að verða fullorðin. Ég er að klára á næsta ári og get varla frestað því lengur hvað ég á að gera er verð ég stór. Djísús hvað þetta er erfiðasta ákvörðun lífs míns. Ég hef gjörsamlega ekki hugmynd um hvað ég á að gera eða hvar við eigum að vera. En þetta kemur víst allt í ljós í lok þessa árs eða byrjun þess næsta.

Jæja best að halda áfram vinnunni.

Knús og kossar til allra ;o)

ps: Muna að kíkja inn á heimasíðu prinsanna til að sjá fullt af myndum af þeim bræðrum.

Stoltur hjólastrákur

Saumastofa Unnar Stellu

Heimasaumaður bolur á Mánaling

Heimasaumuð peysa á Mánaling

Heimabökuð kaka fyrir doktorsnemafélagið (þetta er logo-ið okkar í PAU=PhD Network of Aalborg University)

Vorið að koma á Blákelduveginn

2009-03-12T09:20:00.005+01:00

Þá er loksins vetri að linna og vorið að koma til okkar hérna í Álaborginni. Sól er farinn að sjást á lofti, rigning farin að minnka, þvottur kominn út á snúru, búið að slökkva á helmingi ofnanna í húsinu, blómin að gægjast upp úr moldinni og börnin farin á stjá úti.

Ég er nú búin að taka fram hjólið aftur almennilega og er farin að hjóla daglega í skólann. Við Máni hjólum í sameiningu á mínu hjóli, þar sem hann situr aftan á og veitir móður sinni andlegan stuðning. Í gær tók ég svo aftur fram hjólreiða/hlaupa-vagninn og festi hann á hjólið. Fór með strákana mína út á róló og þar hittum við fullt af kátum krökkum sem Mánalingur lék sér með. Mummi var hálfþreyttur eftir daginn (enda var hann úti næstum allan daginn að renna sér á maganum niður rennibrautina í vöggustofunni og sýndi mömmu sinni rosalega stoltur hversu klár hann var) sat bara hjá mömmu sinni og maulaði kex. Þegar heim kom fórum við í blómaleit og fundum í sameiningu öll blóm sem komin eru upp úr moldinni, öll trén sem byrjuð eru að bruma og fundum líka fugla í stóru trjánum. Það var ofsalega gaman og hressandi að sjá svona vorið birtast. Með batnandi veðri fer ég líkast til að taka fram línuskautana aftur, enda er það svo skemmtilegur ferðamáti og fljótlegt að fara í skólann á línuskautum (þó hjólið sé nú fljótlegt líka, þá gefa línuskautarnir meiri hreyfingu). En ef ég á ætla mér að fara af stað á línuskautana, þá verður stóri prinsinn að eignast nýtt hjól, þar sem hjólið hans er orðið alltof lítið fyrir hann svo hann getur ekki hjólað alla leiðina í leikskólann á því. Hver veit nema næsta helgi beri eitthvað gott í þeim málefnum :o)

Smá myndasena frá vorinu,

yfir og út úr sumrinu í Álaborg

Heima er best

2009-03-09T19:47:00.002+01:00

Jæja þá er maður kominn heim aftur eftir erfiða vinnuhelgi. Vann hvorki meira né minna en 37,5 tíma á tveimur dögum (laugardag-sunnudag).
Við fórum af stað klukkan 7 á laugardagsmorguninn til að hefja mælingar og komum loks inn á hótelið kl. 12 á miðnætti (17 tíma vinnudagur). Lögðum svo af stað aftur kl. 7 á sunnudagsmorguninn og vorum komin inn á hótel kl. 3:30 aðfaranótt mánudags (20,5 tíma vinnudagur).

Laugardagurinn gekk hægt í mælingum. Veðrið var alveg frábært en dagurinn fór að mestu í uppsetningu á mælitækjum og tengingum og svo að lokum á "synchronisering" á rafölum sem ég notaði, en ég notaði tvö gps tæki sem gáfu merki á nákvæmlega sama tíma (mældi muninn 1,5 mícrósekúndu) svo ég væri viss um að ég væri að mæla nákvæmt og með sama "trigger" í báðum endum kapalsins.

Sunnudagurinn byrjaði í úrhellisrigningu. Kapallinn er grafinn niður á akri, svo við vorum öll í sandi og mold og það skvampaði í öllu hjá okkur. En þegar leið á hádegið þá slotaði veðrinu og sólin kom fram svo við fengum þetta líka flotta veður. Þegar leið á kvöldið og nóttina og tunglið fór að skína, þá var svo heiðskírt að við þurftum varla að nota vinnuljósin því birtan frá tunglinu var svo sterk. Mælingarnar gengu mjög vel og er ég bara nokkuð sátt.

Nú er farið að styttast í annan endann á þessum mælingum mínum og brátt fer þessu að ljúka. Ég fæ all marga daga heima í þetta skiptið og fer ekki aftur af stað fyrr en eftir 2 vikur. Svo ég ætla að njóta þess að eyða tímanum með manninum mínum og prinsunum tveimur og reyna að hitta vin eða tvo ;o)

Þar að auki ætla ég að vera í fríi á morgun (já FRÍI). En þegar ég kom heim í dag, þá var búið að þrífa allt húsið, skúra skrúbba og bóna (ég er svooooo vel gift), svo ég þarf ekkert að gera á morgun NEMA BARA SLAPPA AF.

Jæja farin í háttinn og að knúsa karl.
Yfir og út frá Álaborginni

Góðir gestir og Máni gefur mömmu sinni samviskubit

2009-03-05T11:30:00.003+01:00

Um síðustu helgi var planið að fara út að djamma og skemmta sér með nokkrum íslenskum vinkonum. Það var þó ekki úr og í staðin fengum við góða gesti í nautasteik, súkkulaðisælu, spjall og allnokkrar vínflöskur. Ekki það að við gerum mikið af áfengisdrykkju (þeir sem þekkja okkur sem best vita að þessháttar hlutir gerast á ca. tveggja ára fresti þessa dagana). En okkur fjórum tókst nú samt að klára 13 bjórflöskur, 1 hvítvín, 1 rauðvín, hálfa portúgalska Portó flösku og slatta af passóa, geri aðrir betur :o)

Það fer ekki sögum af því hver var hressastur, en fyrsti bókstafurinn er Jóhann, þó svo báðir drengirnir hafi verið frekar mikið slappir og lasnir á sunnudagsmorgninum :o)

Við stúlkurnar erum mun meiri víkingar, þar sem við drukkum að minnsta kosti sama magn, og vorum báðar eldhressar daginn eftir. (Ég fór meira að segja út um 9 og tók útigeymsluna alveg í gegn).

En kvöldið var allavega frábært og við eigum örugglega eftir að endurtaka leikinn.

Eins og fyrirsögnin gefur til kynna, þá tóks Mána mínum að gefa mér nett samviskubit í morgun (ekki það að ég sé ekki stanslaust að naga mig í handarbökin yfir því hveru miklum tíma ég ver í burtu frá drengjunum mínum). En þegar við Máni vorum á leiðinni í skólann í morgun á hjólinu, þá heyrist allt í einu í fallega prinsinum mínum:

"Mamma, eigum við einhverntíman eftir að fara að heimsækja ömmu og afa aftur?"

Mamma: "Já ástin mín auðvitað. Við reynum að hitta þau í sumar"

Máni: "En mamma ég sakna þeirra svo mikið" (Hann er nýbúinn að hafa ömmu Sigrúnu, sem gæti hafa verið kveikurinn af því að hann langi að hitta hin tvö líka).

Mamma: "Æji ástin mín, þú færð að hitta þau fljótlega"

Máni: "Mamma, þegar við erum svona lengi ekkert að heimsækja þau, þá fæ ég bara illt í magann"

Hvað getur maður sagt við svona. Það er ekkert að gera nema taka utan um litla barnið sitt og hugsa "hvað í #$#$%$# er ég að gera svona langt í burtu frá fjölskyldu barnanna minna". En vonandi er dvöl okkar hérna úti þess virði og vonandi munum við geta veitt drengjunum okkar allt sem þeir þarfnast og meira til með þessa menntun okkar í farteskinu.

Yfir og út frá Blákelduveginum

Ríkey og Haukur komu í mat á laugardagskvöldið. Það var mikið spjallað og hlegið, langt fram eftir nóttu

Ég að reyna að vera sniðug

Ríkey var sú eina sem var dugleg í spilunum

Ríkey var líka sniðug með hjálminn

Og auðvitað Haukur líka

Loksins febrúarfréttir

2009-03-02T22:44:00.012+01:00

Jæja, þá er litla fjölskyldan hér á Blákelduveginum loksins að komast upp úr holunni og jafna sig á vinnuævintýri undanfarinna vikna.
Það má með sanni segja að við höfum verið upptekin í febrúarmánuði, en þetta hefur verið einn annasamasti mánuður hjá okkur hjónum sem ég hef upplifað. Þó svo að margir myndu kalla mig vinnualka og mér finnist sjálfri afskaplega gaman af því að vinna og gera vel, þá verð ég að viðurkenna að ég vona innilega að við munum ekki upplifa margar svona vikur eins og febrúarmánuður var. Í lokin vorum við bæði búin að ofkeira okkur svo svakalega að við gátum varla hreyft legg né lið og ég þakka bara guði fyrir að tengdó keypti sér miða í september (fyrir krísu) og kom til okkar í lok mánaðarins og sá um börnin og heimilið á meðan við gátum hvorki opnað augun né hreyft munninn.
En svo ég segi ykkur nú aðeins frá ævintýrum mánaðarins :o)

Byrjun mánaðarins fór í skipulagningu fyrir komandi mælingar á nýjum háspennustreng sem verið er að leggja hér í DK. Þetta er fyrsti strengur sinnar tegundar í heiminum og margir með mikinn áhuga á mælingunum, svo eins gott að undirbúningurinn væri góður þar sem ekki er mögulegt að endurtaka ef einhver mistök eru gerð. Vinnutíminn var frá 8 á morgnana til 4 á daginn þegar ég sótti strákana og svo frá 7 á kvöldin (drengirnir snemma í háttinn) til 2 á nóttunni, sumsé 15 tíma vinnudagar hvern einasta dag (líka um helgar) frá 1. febrúar til 11 febrúar. Á sama tíma var Jói í skólanum frá 8-4 og notaði seinni partinn og kvöldin til að læra fyrir próf sem hann fór í í síðustu viku.

Frá 11-15 febrúar skildi ég svo Jóa og strákana eina eftir heima og hélt af stað í mælingarnar (dauðþreytt og óútsofin eftir 15 tíma vinnudaga vikurnar þar á undan). Fyrsta daginn var frost og kalt. Litlar -12 gráður og vindur. FREKAR mikið kalt. Ég var í ullarnærfötum, buxum, síðerma bol, flíspeysu, úlpu, þrennum sokkapörum og kraftgallanum utanyfir (já yfir úlpunni líka). Þetta dugði ekki til, því eftir þennan fyrsta dag var ég orðin fárveik og komin með kvef og hita og verk niður í lungu. Enda stóð ég kyrr allan daginn og stillti sveiflusjár og las af mælingar. hver vinnudagur þessa daga hófst kl. 6:30 með morgunmat á flottasta hóteli sem hægt var að hugsa sér (þvílíkur kastali, 5 stjörnu hótel). Svo var brunað á mælistaðinn (150km í burtu). Þar var svo unnið til ca. 14:00 þegar við vorum að sálast úr hungri, tekin 20mín pása í hádegismat á bensínstöðinni og svo unnið til miðnættis og borðað á bensínstöðinni á leiðinni heim. Sofnað um 2-2:30 að nóttu og vaknað aftur kl. 6 til að hefja næsta dag. Svona leið þetta þar sem ég var með hita, kvef og niðri í lungunum (er enn ekki alveg búin að ná mér enda varla verið tími til hvíldar síðan í byrjun febrúar). Á meðan ég þrælaði daginn út og inn, þá var Jóhann aleinn með tvo stráka sem söknuðu mömmu sinnar og reyndi að læra fyrir próf eins og hann gat. Svo hans dagur var álíka langur og minn, þar sem ekki gafst tími í neitt annað en skóla, umsjá barna og prófalestur fram á nótt.
Ég kom heim þreytt og dauðuppgefin á afmælisdaginn og lá í rúminu sem best ég gat, en Jóhann þurfti að nýta þá 2 daga sem ég var heima til að læra fyrir prófið sitt og var því í skólanum alla helgina á meðan ég lá í rúminu og reyndi að hugsa um prinsana mína. Sunnudagurinn fór reyndar í undirbúningsvinnu, þar sem ég fór af stað aftur snemma á þriðjudagsmorgninum til að hefja næstu mælingar. Þá var ég enn með hita og mjög mikinn hósta, en þar sem þetta var eina tækifærið til að gera þessar mælingar þá var ekkert annað en að bíta bara á jaxlinn, gleypa í sig panódíl og halda af stað.

Næsta vinnusena var nákvæmlega eins og sú fyrri, borðað lítið sem ekkert, unnið eins og þræll langt fram eftir nóttu og vaknað fyrir allar aldir. Sama var uppi á tengnum heima í Álaborg, þar sem styttist óðfluga í prófið hans Jóa og hann sat við lærdóminn öllum mögulegu lausu stundum (sem þó ekki voru margar nema helst á nóttunni). Nú var hann líka sjálfur orðinn lasinn af öllu þrælahaldinu, svo ekki var neitt betra lífið þar. Loks á föstudagskvöldinu klukkan 2:30 hélt ég inn á hótelherbergi og lagði mig eftir miklar annir og erfiðisvinnu og lagði svo af stað til Álaborgar klukkan 8 um morguninn, þar sem ég átti að mæta í afmælisveislu með fjölskyldunni stuttu eftir hádegið. Þreytt, sárlasin og óútsofin fórum við í afmæli og skemmtum okkur konunglega með góðum vinum. Stungum svo snemma af úr veislunni til þess að sækja tengdamömmu sem var komin í 4 daga heimsókn. Við reyndum eftir bestu getu að ganga frá því versta á heimilinu, en við erum ekki vön að láta sjást í drasl, ryk eða skýt heima hjá okkur, en vegna MIKILLA anna þá hafði ekki einu sinni gefist tími til að hugsa um heimilið því prinsarnir gengu fyrir og einhversstaðar urðum við að setja mörkin svo við fengjum að minnsta kosti 3-4 tíma svefn að nóttunni. Tengdó kom sá og sigraði og við lögðumst sárlasin í rúmið. Gerðum okkur reyndar smá glaðan dag á sunnudagskvöldinu þar sem við skruppum saman hjónakornin út að borða á Hereford og spjölluðum saman, enda ekki hist næstum allan mánuðinn og þá þegar kominn 22. febrúar. Nú var Jóhann loksins búinn í prófinu sínu (og stóð sig að sjálfsögðu vel þrátt fyrir erfiðar læriaðstæður) og ég var í kúrs mánudag, þriðjudag og miðvikudag en vann EKKERT eftir klukkan 16 á daginn. Naut þess að hafa tengdó til að hjálpa okkur og vera með prinsunum mínum þegar ég kom heim úr skólanum. Fimmtudagskvöldið sofnaði ég svo klukkan 19 og föstudagskvöldið um 20 og svaf þá loks úr mér megnið af veikindunum. Nýliðin helgi fór loks í afslöppun, spjallerí (og smá fyllerí) á laugardagskvöldið ásamt góðri nautasteik, unaðslegri súkkulaðisælu og frábærum vinum.

Svo nú er loks lífið hjá okkur að komast í réttan farveg og fastar skorður, eða þar til um helgina þar sem ég mun vera í mælingum (aftur) alla næstu helgi. Sú vinna verður svipuð og í febrúarmælingunum en svo kemur frí frá 8. mars alveg til 23. mars þegar næsta mælilota hefst. Í apríl er svo stefnan tekin á Portúgal þar sem ég mun halda smá fyrirlestur um mæliniðurstöðurnar hjá mér og njóta lífsins í Lissbon (allavega yfir helgina) og reyna að slaka aðeins á fyrir páskana, sem munu fara í rólegheit með fjölskyldunni. Þá verður mælitörnum loks lokið og munu mælingarnar ekki verða fleiri í öllu mínu doktorsnámi, þar sem ég á rétt rúmlega 1 ár eftir og þarf að nýta þann tíma í að vinna mína raunverulegu vinnu og leysa vandamálin :o)

Læt nokkrar skemmtilegar myndir fylgja með að gamni.
Knús og kossar frá þessum uppteknu í Álaborginni

Já það voru MÍNUS TÓLF gráður

Mælihópurinn (við vorum reyndar bara tvö í mælisetti númer 2)

Hótelið sem ég gisti á

Hótelherbergið var bara geggjað

Þetta er uppgerður sveitakastali inni í skógi með vatn og dádýr og ég veit ekki hvað. Ætla að taka Jóa þangað einhverntíman þegar við erum með barnapíur í landinu

Sturtan er inni í sívalingnum og er þvílíkt stór og þægileg. Risa sturtuhaus og mikill kraftur á vatninu, útvarp inni í sturtunni og ljósið er með hreyfiskynjara

Þetta lítur ekki út fyrir að vera neitt sérstaklega mikið, en hverja svona uppsettningu tekur ca. klukkutíma að gera, enda er hver strengur ca. 30-40 kg (bara endinn á strengnum)

Hver kapalendi er frekar stór

Þreytt, lasin og á fullu að vinna

Frosnir strengir í morgunsárið

Farið að líða á kvöldið og við langt frá því að hætta

Ofsalega fallegt veður þrátt fyrir mikinn kulda (það var snjóstormur daginn eftir)

Köld mælitæki

Kom heim í 2 daga stopp og reyndi hvað ég gat, sárlasin og þreytt, að sinna litlu mömmuþyrstu prinsunum mínum sem áttu að finna sem minnst fyrir vinnumánuði foreldranna.

Prinsarnir voru að vonum glaðir að sjá mömmu sína þessa 2 stuttu daga á milli langferðanna, þar sem móðirin var ekki í símasambandi nema rétt í ca 10 mín fyrst fyrir kl. 7 á morgnana og svo rétt aðeins til að segja góða nótt við húsbóndann um 2 leitið á nóttunni.

Komin á ströndina í næstu mælilotu. Það var GEGGJAÐ fjör að keyra á ströndinni í fjórhjóladrifnum jeppa og reyna að festa ekki bílinn með nokkur hundruð kílóa búnað í skottinu. Nema nótt númer 2, þá var þoka og svartamyrkur (enda hvergi ljós á miðri ströndinni) svo þegar ég var að keyra, þá sá ég ekki hvar sjórinn var og ekki hvar ég átti að beygja til að komast af ströndinni. Ég sá ca. 2 metra af sandinum og reyndi að keyra eftir minni og eftir einhverjum bílförum þar til mér fannst ég vera búin að keyra ca. nógu lengi svo ég beygði af og var heppin að hitta á rétta afkeyrslu. Hef sjaldan verið jafn hrædd í bíl.

Þessi spennugjafi vegur fáein 91 kg og það tók miklar verkfræðipælingar til að koma honum upp úr djúpri strengjaholunni og upp í bílinn í öllum sandinum á miðri ströndinni. Við bjuggum til sleða úr loki af stórum viðarkassa, klæddum spennugjafann í tvo svarta plastpoka, festum reipi við lokið og drógum spennugjafann upp brekkuna og að bílnum. Vógum svo salt með annað viðarlok og náðum að selflytja spennugjafann upp í skottið á jeppanum. Eftir að hafa náð þessum spennugjafa inn í bílinn tókum við okkur matarpásu og sátum í hálftíma, gjörsamlega uppgefin.

Orðin frekar föl af þreytu og veikindum en samt ánægð með vinnuna og sérstaklega ánægð með niðurstöður mælinganna :o)

Þetta var tækifæri sem gefst bara einu sinni á ævinni

Fréttir af Blákelduveginum

2009-02-01T19:51:00.002+01:00

Lífið hjá okkur á Blákelduveginum gengur sinn vanagang. Heimilisfaðirinn byrjar næstu önn á morgun, drengirnir eru duglegir í vinnunni sinni og heimilismóðirin hefur ekki tíma til að vera til sökum mikilla anna líkt og venjulega.

Jóhann átti tuttugasta og áttunda afmælisdag sinn fimmtudag í síðustu viku og fékk að halda upp á daginn aleinn með drengjunum okkar. Þeir gerðu sér afar glaðan dag og fóru saman á Mc. Donalds.....hhhhhmmmmm.........eeeeeeen þegar ég kom heim þá bjó ég nú til afmælisvöfflur með heitu súkkulaði, afmælisköku og fylltar kjúklingabringur með ferskum mozarella osti og parmaskinku. Svo hann fékk smá síðbúna afmælisveislu um helgina. Heimilisfaðirinn var bara nokkuð sáttur með afmælisgjafirnar, en að þessu sinni hlotnaðist honum einkar skemmtileg íslensk bók frá Beggu systur og við mæðgin færðum honum íslensku seríuna "Dagvaktin" og tvær seríur til viðbótar með David Attenborough (Planet Earth og Blue Planet).

Annars hafa allir á þessu heimili lagst í flensuveikina, á sitthvorum tímanum. Fyrstur var Mummi, sem svo smitaði Jóhann. Þar á eftir kom Máninn og síðast í röðinni var ég. En nú er öllum batnað og allir á leið í sína vinnu þegar nóttin er runnin á enda. Við stálumst reyndar aðeins saman útúr húsi í dag og skruppum örstutt í dýragarðinn. Þoldum afar stutt við enda var nýstingskalt og mikið frost. En við förum bara aftur síðar, það er kosturinn við að hafa árskort í dýragarðinn, maður er alls ekki bundinn við að eyða hálfum deginum eða að skoða öll dýrin því það kostar okkur ekkert að fara bara aftur eftir viku ;o)

Það er búið að bæta aðeins við á ferðaplanið mitt fyrir árið og til viðbótar því sem ég var búin að segja ykkur frá, þá er ég á leiðinni til Portúgal 4-6. apríl og svo Brasilíu þegar vetrar aftur hér í Evrópunni. (Allt sökum vinnu) Svo það má með sanni segja að ég muni að miklu leiti búa í flugvélum þetta árið.

Við hjónin erum bæði byrjuð á fullu í ræktinni og er planið hjá mér að nýta morgnana og mögulega hádegishléin (enda er ég ekki nema 2 mín að labba í ræktina frá skrifstofunni minni) og stefnir Jóhann á kvöldferðir ásamt tveimur íslenskum félögum sínum.

Annars gengur lífið bara sinn vanagang og allir eru hressir og kátir og duglegir að leika, læra, labba og tala (og tala og tala og tala og tala, held að miðað við margar sögur frá nánustu fjölskyldu þá sé nokkuð ljóst að hann Mummi minn sé sonur minn, hann syngur og talar STANSLAUST allan daginn út og inn).

Njótið lífsins og hvors annars.
Yfir og út í bili frá Blákelduveginum

Lífið er dásamlegt

2009-01-16T22:01:00.001+01:00

Ég eeeeeeeeelska vinnuna mína. Það er svo margt annað sem ég gæti verið að gera og myndi skila inn mun fleiri aurum, en ég myndi án þess að blikna fara í gegnum erfiðari kreppu og eiga enn minna en ég á í dag, bara ef ég gæti verið í þeirri vinnu sem ég er í. Hver dagur gefur mér eitthvað nýtt að kljást við og ný ævintýri gerast í hverri viku. Ég þeytist á milli landa, hef möguleika á að fljúga með þyrlum og hitta nýtt fólk alls staðar að úr heiminum. Deila mínum hugleiðingum og læra af færasta fagfólkinu. Láta aðra hlusta á heimsku hugmyndirnar mínar, sannfæra fólk um að það sé sniðugt að eyða fjármunum og tíma í að rannsaka það sem mér finnst spennandi og svo nýt ég þeirra forréttinda að taka þátt í að leysa hugmyndir og vinna að verkefnum sem snjöllustu samtímamenn mínir finna upp á. Ég eyði deginum í að grúska og blanda saman aldagömlum reglum og hefðum saman við nýjar hugleiðingar og greinar sem jafnvel eru óútgefnar. Ég hef möguleika á að vinna við hluti sem enginn hefur áður skoðað og ég hef möguleika á að strita við vandamál sem menn hafa kljást við í tugir jafnvel hundruðir ára. Þegar vel gengur, get ég verið ein af þeim sem finna upp hluti eða verið ein af þeim sem vinna að lausnum til að betrumbæta heiminn okkar. Aftur og aftur undanfarið hef ég verið að koma með hinar undarlegustu hugmyndir og skrítnar getgátur og fólk um allan heim er farið að hlusta og velta spurningum mínum fyrir sér og búið er að ákveða að nota gríðarlega fjármuni og marga menn í að reyna að leysa getgátu sem ég kom með nú í lok síðasta árs. Það er ekkert skemmtilegra og hvern dag nýt ég þeirra forréttinda að vakna, kyssa dásamlegu fjölskylduna mína og láta mér hlakka til að mæta í vinnuna. Langflesta daga er svo gaman að ég algerlega gleymi mér í heimi bóka og spennandi fræðirita svo verður að minna mig á hádegismatinn og oft þarf ég að setja ámynningu í tölvuna þegar klukkan fer að nálgast lok vinnudags, annars gæti ég stundum einfaldlega setið endalaust án þess að borða, drekka eða sofa. Ég vona af öllu mínu hjarta að ég geti að lokinni doktorsgráðu haldið áfram þessum ferli mínum sem áhugagrúskari og vandamálauppfinnandi :o)

Svona í dapurleika vetrarins og þunglyndi kreppunnar, þá verð ég að deila með ykkur hversu lífið er dásamlegt. Munið bara öll að hugsa ekki um hversu erfiðir tímarnir eru eða hversu svart útlitið er. Hugið frekar að góðu hlutunum og hvert öðru.

Ég er nefnilega ekki nema 28 ára og ég verð að segja að ég á næstum hið fullkomna líf (þrátt fyrir kreppu og peningaleysi). Ég ELSKA vinnuna mína og mér finnst gaman að vakna á morgnana og takast á við nýjan vinnudag. Vegna þessa áhuga míns tel ég sjálfri mér trú um að mér takist ágætlega upp í því sem ég tek mér fyrir hendur og er nokkuð kát með árangur hvers vinnudags.

Ég á mér æðislegt áhugamál sem ég get notað til að sýna mínum nánustu hversu vænt mér þykir um þá. Mér finnst gaman að sitja og búa til hluti í höndunum og ég reyni að nýta lausu tímana til þess að baka brauð fyrir fjölskylduna svo allir séu sáttir og saddir og til að hanna og sauma eitthvað skemmtilegt bæði til að gleðja mitt hjarta og minna nánustu.

Ég á yndislegasta mann í heiminum. Hann er tilbúinn til að fórna öllu og gera ALLT bara svo ég geti látið mína drauma rætast (og hann setur eiginlega alltaf niður klósettsetuna). Hann var tilbúinn að hætta í vinnu sem hann var ánægður í og flytja með frumburðinn burt frá sínum nánustu, bara svo ég gæti lært það sem mig langaði til. Hann sýndi mér allan stuðning og hjálpaði ólýsanlega mikið þegar mig langaði í áframhaldandi meira nám með einungis 4 vikna gamalt barn (og hann sjálfur kominn í erfitt verkfræðinám). Hann spurði einskis og brosti þegar ég þurfti að fara frá í 3 vikur og skilja hann einann eftir með börnin tvö, mitt í mikilli verkefnavinnu hjá honum. Honum fannst það ekkert nema sjálfsagt og hann er alltaf tilbúin að styðja við bakið á mér og veita mér alla þá hjálp og þá aðstoð sem á þarf að halda þegar mér dettur í hug að ferðast eða gera eitthvað annað starfstengt og hann biður aldrei um neitt í staðin, er bara til staðar þegar ég þarf á því að halda. Ég get alltaf stólað og treist á hann og hann fylgir mér í einu og öllu alveg sama hverju ég tek upp á. Ég á fallegasta og besta mann sem til er.

Ég á tvo dásamlegustu syni sem nokkur móðir getur óskað sér. Í mínum augum eru þeir fallegustu og gáfuðustu börn í öllum heiminum. Þeir eru óendanlega þolinmóðir gagnvart útrásasemi móðurinnar og eftir langar fjarverur er ekki spurt hversvegna ég fór frá þeim, heldur er sagt "en hvað við erum glaðir að sjá þig aftur".

Ég á bestu foreldra sem nokkur getur hugsað sér. Í gegnum alla mína súru og sætu stundir hafa þau alltaf verið til staðar og stutt mínar furðulegustu ímyndanir. Hrósað mér þegar ég gat klappað, huggað mig þegar ég fékk skrámu, kysst mig þegar ég gat skrifað, hlustað á mig þegar ég gat talað og spurt ENDALAUST, hughreyst mig þegar ég mér leið illa, þolað mig í öllu mínu prófstressi og prófpirring, tekið utan um mig þegar eitthvað bjátaði á og montað sig af mér þegar vel gekk. Foreldrar mínir eru ótrúlegir og eiga mikið hrós skilið fyrir uppeldið á okkur systkinunum, sem eigum öll frábært líf og höfum öll með tölu látið okkur farnast vel sem ég er ekki í nokkrum vafa um að er að stórum hluta okkar æsku og okkar uppeldi að þakka.

Ég á sterkustu og bestu stóru bræður sem nokkur stelpa getur átt. Alltaf hafa þeir verið til staðar. Alltaf hafa þeir treist mér fyrir öllu, meira að segja augasteinunum, börnunum, sínum. Þeir myndu gera allt til að vernda litlu systur og eiga miklar þakkir skildar fyrir að þola litlu systur sína og fyrir að standa við bakið á mér alla tíð. Fyrir að vernda mig og fyrir að sýna mér hversu stórir og sterkir þeir eru. Þeir eru bestu bræður í heiminum.

Ég á fallegustu og ljúfustu systur í heimi. Það eru ekki til fegurri konur en stóru systur mínar. Þær hafa alltaf verið til að kenna mér um undraheim kvenna og reyna að hjálpa mér að finna kvennlegu hliðina í nördaheimi mínum. Þær pössuðu upp á að ég fengi háhælaða skó þegar mamma taldi mig of unga, þær kenndu mér að mála mig og þær tóku mér opnum örmum sem ungling að ferðast um hinn stóra heim. Þær hafa alltaf stutt mig og verið til staðar þegar á þarf að halda. Þær eru bestu systur í heiminum.

Ég á frábæra tengdafjölskyldu. Aldrei hef ég fundið það sem alltaf er gert grín af með tengdafjölskyldur og alltaf hefur mér verið tekið opnum örmum. Ég á algerlega heima í tengslaböndum tengdafjölskyldunnar og hún hefur tekið mér sem annarri dóttur, en ekki sem eiginkonu mannsinns míns.

Ég á hjálpsömustu vini sem til eru. Ég á vini sem eru tilbúnir að hlaupa undir bagga hvenær sem er og hjálpa til þó það þýði að þeirra föstudagshvíld þarf að bíða í heila viku í viðbót. Ég á vini sem alltaf eru í kallfæri þegar á bjátar eða einveruleikinn er á næsta leiti og ég á vini sem alltaf muna eftir að spyrja hvernig gangi og hvernig okkur líður. Ég á vini sem ekki er hægt að lýsa og sem ganga í fjölskyldustað í þeirri fjarlægð sem er á milli okkar og okkar ástkærustu á Íslandi.

Ég á ótrúlega stóra og góða fjölskyldu og frábærann vinahóp þar sem allir leggja sitt af mörkum til að mér líði sem best og eru alltaf tilbúnir að fyrirgefa þegar ég haga mér asnalega. Mér líður vel, mig skortir ekkert og ég er ríkasta persóna í öllum heiminum í tölum kærleika vina og vandamanna og í ofanálag er vinnan mín áhugamálið mitt og líf mitt og yndi.

ER HÆGT AÐ HUGSA SÉR MEIRI HAMINGJU EÐA BETRI TÍMA?
Takk elsku fjölskylda og takk elsku vinir fyrir allt.

Helgin liðin

2009-01-11T21:23:00.002+01:00

Þá er enn ein helgin liðin og styttist í að þessi fyrsti mánuður ársins 2009 sé hálfnaður. Við fjölskyldan á Blákelduveginum höfum notað helgina í leti og afslöppun. Fyrripartur laugardagsins fór í allsherjarþrif þar sem skápar, veggir og loft voru þrifin. Og baðherbergin tekin algerlega í gegn. Prófaði smá heimagerða blöndu til að þrífa baðherbergisveggi og glugga; blandaði ediki, sítrónu og heitu vatni. Þetta alveg svínvirkaði og nú er glugginn við sturtuna tandurhreinn loksins :o)
Restin af laugardeginum fór svo í smá verslunarleiðangur þar sem verslaðar voru útsölubuxur á frumburðinn okkar og svo ísskápurinn fylltur. Föstudagskvöldið var reyndar „hygge“ dagur með Mánanum okkar þar sem við tókum mynd með Dr. Seuss, „Horton hears a Who“. Við sátum þrjú (sá minnsti fór í rúmið) með súkkulaði m&m og horfðum saman á vídeó. Honum fannst það alveg geggjað og fór þreyttur og glaður í rúmið um 20:30. Mjög gott kvöld. Laugardagskvöldið var svo „hygge“ dagur fyrir okkur hjónin og fóru því drengirnir báðir í rúmið um 19 eins og venjulega. Okkur langaði nú pínulítið út að skemmta okkur en sökum barnapíuleysis þá létum við bara skemmtilegheitin koma til okkar og blönduðum okkur margarítu og dreyptum á hvítvíni yfir spilum. Planið var að spila Settlers enn eina ferðina en þar sem Jóhanni hefur gengið afskaplega illa í því spili (hihihihi ég hef ALLTAF unnið hann) þá var samið um að spila Hringadrottinsspilið í staðin. Svo Jóhann fékk að vera Fróði og ég lék Sám. Spilið gekk mjög vel, þartil við komum í Mordor, en þá fékk Sauron hringinn og við urðum að sætta okkur við tapið enn eina ferðina :o) Við hættum því bara spilamennsku eftir þetta tap okkar gegn myrkrahöfðingjanum og settum nýjustu seríuna með Battlestar Galactica í sjónvarpið. Kvöldið var alveg frábært og það voru mjög þreytt og sátt hjón sem skriðu inn í rúm seint og um síðir :o)Annars, ef það er einhver að velta fyrir sér afmælisgjöfum á þessu árinu. Þá er hæst á óskalistunum okkar bæði Dagvagtin og nýlegt Trivial Pursuit. Viljum ekki kaupa spurningaspil á dönsku :o)
Annars eru í þessari vikunni liðin heil 4 ár síðan við fluttumst til Danaveldis, til þess að dvelja hér í 2 ár á meðan ég lyki við masterinn minn. Ég man það að um þessar mundir fyrir 4 árum síðan vorum við hjón með litla 2 mánaða prinsinn okkar flutt heim til mömmu og pabba og búin að koma búslóðinni okkar í gám til brottferðar örfáum dögum síðar. Við vissum ekkert um Álaborg eða íbúðina sem við vorum að flytja í. Höfðum séð grunnteikningu á heimasíðu á internetinu og vorum með heimilisfangið skrifað niður á blað. Við þekktum engan sem bjó hérna í Álaborg og höfðum ekki hugmynd um hvar skólann væri að finna. Vorum með 70kg farangur fyrir okkur 3 til að nýta fyrstu 2 vikur dvalar okkar á nýjum stað, næstum allt barnadót fyrir litla prinsinn en einnig tvenn sængurver (ekki sængur) og tvo kodda auk uppblásanlegrar dýnu sem reyndist svo vera með gati, svo við sváfum á gólfinu þar til við gátum keypt okkur ódýran svefnsófa til að nota þartil búslóðin okkar kæmi. Svo var það vagninn sem Máninn okkar fékk að sofa í, en fyrsti hluturinn sem við keyptum í litlu íbúðina okkar í miðbæ Álaborgar var barnarúm með öllu tilheyrandi (kostaði næstum því aleiguna okkar) :o) Þegar við mættum í íbúðina okkar var ekki til klósettpappír og einungis ljós yfir speglinum á baðinu og yfir eldavélinni. Það var heldur enginn stóll, svo ég sat á klósettinu í brjóstagjöf. Það var ca. 8 gráðu frost og myrkur þegar við stigum úr lestinni í Álaborg og við vorum næstum því ótalandi á dönskunni. Við vorum ekkert búin að borða næstum allan daginn, því það er ekki hægt að kaupa neinn almennilegan mat í lestinni frá Kaupmannahöfn og sú lestarferð tók okkur um 6 klukkustundir. Svo það voru stressaðir, þreyttir, svangir og hræddir ungir foreldrar sem gengu í 2 klst seint að kvöldi til um allt nánasta nágrenni til þess að finna Statoil bensínstöð þar sem hægt var að kaupa klósettpappír, brauð og ávaxtasafa. Þrátt fyrir allar mótbárur á þeim tíma, þá höfðum við nú hvert annað og reyndum að brosa gegnum tárin, enda voru það bara fyrstu 2 vikurnar sem reyndust erfiðar. Þegar bjartsýnin hafði komið okkur í gegnum þessa fyrstu 14 daga, þá var öll okkar tilvera upp á við eftir það. Aðstæður okkar hafa breyst allverulega síðan þessa fyrstu daga, en í dag eigum við yndislega vini (bæði danska og íslenska) hérna úti og höfum gert okkur gott heimili, þekkjum umhverfið mjög vel og erum ágætlega spræk í tungumálinu. Enda erum við mjög sátt og hamingjusöm, þó við séum einnig mjög viss á því að halda heim þegar við loks fáum nægju okkar af skólabókum (hvenær sem það nú verður) :o)
Nú er víst kominn tími á hvíld þar sem morgundagurinn er fullbókaður með prófayfirsetu. Ég þarf að sitja yfir í munnlegu prófi hjá 15 fyrstu annar mastersnemum í háspennuverkfræðinni.
Svo yfir og út frá okkur hérna á Blákelduveginum

Stofan okkar á fyrsta íverustað í Álaborg

Máni rétt rúmlega 2 mánaða

Fína rúmið fyrir prinsinn, keypt fyrir aleigu foreldranna (hefur nýst mjög vel, enda notar litli prinsinn nú þetta rúm og sá eldri er komin í enn fínna rúm)

Mamman að gefa brjóst í stólalausri íbúð (nú er allt yfirfullt af stólum hjá okkur svo stundum veit ég ekki hvar á að koma þeim fyrir. Er meira að segja með 8 auka stóla úti í geymslu. Ætli maður hafi litast af stólaleysinu fyrstu vikurnar)

Vikan brátt á enda

2009-01-09T11:46:00.002+01:00

Héðan frá Danaveldi er allt það fínasta að frétta. Árið hjá okkur byrjaði með smávegis snjó. Svo kom mikið frost (8 gráðu frost í tvo daga). Þar á eftir kom aftur smá snjór en í dag er bara blautt og leiðinlegt.

Fyrsta vinnuvikan eftir langt jólafrí hefur lagst á okkur af fullum þunga. Heil vinnuvika eftir 2vikna frí, ægilegt að þurfa að byrja að vera duglegur aftur, vakna á morgnana, klæða sig úr náttfötunum í fötin og svo það allra versta:hætta að borða allt nammið og drekka gosið.
Þetta hefur nú samt allt gengið eftir bestu óskum og eftir örfáa tíma höfum við öll lifað af þessa viku. Jóhann hefur nú líklega verið í mesta stressinu, en hann var í prófi á mánudaginn sem gekk bara nokkuð vel og svo er hann í prófi ákkúrat núna sem hann var svo stressaður fyrir að hann svaf varla nokkuð og var farinn í skólann klukkan 6 í morgun. Vona að það gangi betur en hann þorði sjálfur að vona og að hann geti lagt sig eftir prófið. Því í kvöld, morgun og á sunnudag erum við öll fjölskyldan saman í fríi (næsta próf, og jafnframt það síðasta, hjá honum er ekki fyrr en 16. janúar).
Ég er lagst á fullt í lestur og sit nú daginn út og daginn inn og les greinar og bækur og reyni að finna einhvern botn í þessi vandamál mín sem mér tekst alltaf að búa mér til (kann mér bara ekkert vandamálahóf). En það er allt saman mjög spennandi og gaman og er ég að lesa efni alveg aftur til 1870 takk fyrir (frá ÞARSÍÐUSTU öld) :o)

Drengirnir standa sig eins og hetjur í vinnunni sinni og Mummi heldur áfram að sjarma alla, börn og fullorðna, með knúsum sínum og keleríi. Hann er algjör knúsikarl og ef hann kemst upp í fangið á einhverjum (sem hann gerir oft því hann er með ómótstæðilegt augnaráð) þá vefur hann litlu höndunum sínum um hálsinn á þeim sama og breytir steini í smjör. Hann er líka farinn að tala SVO mikið og skilur næstum allt. Hann hermir allt upp sem maður segir og svo getur hann komið orði á næstum allt sem hann vill eða sér, sem dæmi:
bibi (fugl)
sisa (kisa)
atn (vatn)
mlk (blanda af mjólk og mælk)
gekka (drekka)
maaad (mad á dönsku)
matttt (matur á íslensku, mjög sterkt t hjá honum)
mamma
pabbi
Náni (Gunnar Máni)
Amma
Afa
ími (sími)
lala (tala)
hallo
bess (bless)
falell (farvel, bless á dönsku)
Ingid (Ingrid, fóstran hans á vöggustofunni)
mmmma (Emma, vinkona hans á vöggustofunni)
bíll
nanani (banani)
NAMMI (þetta kann hann MJÖG vel)
inn
út
leija (blanda af leika og lege)
klóttið (klósett)
kúka
issa (pissa)
Honum fannst þó merkilegast um daginn þegar ég benti á tunglið og sagði að þetta væri máninn. Hann hló og hló endalaust og benti til skiptis á Mána og tunglid og sagði Náninn Náninn.

....og svona gæti ég talið endalaust (enda talar hann endalaust). Þegar ég sagði mömmu frá því (og sýndi) hvernig hann talar non-stop allan daginn þá horfði hún bara á mig og spurði "og hvaðan heldurðu að hann fái það". Ég skildi ekkert í þessu skoti hennar og er viss um að stóru systkini mín skilji heldur ekkert í svona skotum á mig :o)

Duglegasti Máninn minn er orðinn alltof stór. Ég vildi óska að hann gæti bara verið litla barnið mitt alltaf hreint, en það er víst ekki hægt. Hann eeeeelskar að spila og ég get sko alveg montað mig af því að hann er langt á undan sínum aldri í spilaleikjum. Enda fékk ég að vita í leikskólanum í gær að hann fær alltaf að spila spilin fyrir stóru krakkana og vinnur þau oftast nær líka. Það er helst að þær fullorðnu vinni hann, en honum tekst nú samt ansi oft að vinna þær líka. Honum finnst líka afskaplega gaman að vinna, en er sem betur fer ekki tapsár. Allavega ekki í spilum. Það er allt í fínu þó hann tapi í spilum og sumum leikjum, en hann má ALLS ekki tapa í kapphlaupi. Ef hann tapar því, þá er sko voðinn vís. Svo er hann orðinn mjög duglegur með stafina og er alltaf að byrja að lesa meira og meira. Hann er kominn með mikinn áhuga á stöfum, lestri, skrift og reikning. Svo við reynum að sjálfsögðu að ýta undir þessa lærdómsfíkn hans og sitjum með honum í Glóa geimveru tölvuleiknum (íslenskur lærðu að lesa leikur), lesum stafrófsbækurnar, erum með stafrófið hengt á ísskápinn, teljum fram og til baka upp í 100 bæði á íslensku og dönsku og reiknum hvað eru margir dagar eftir í næsta laugardag ef við sofum svona marga daga og hvað eru margir bitar á disknum hans og disknum hans Mumma til samans (plús að hann á reikningsbók sem hann elskar að skrifa í).

Núna erum við familían byrjuð á nýrri sparnaðaráætlun og tökum við fullorðnu nú líka nesti í skólann eins og Máninn okkar. En til að spara enn frekar (og gera nestið aðeins meira homee), þá er ég farin að baka öll okkar brauð og stend nú í brauðbakstri annaðhvert kvöld. Það er svosem ágætt, því brauðbakstur er að mestu bara bið og meðan ég bíð eftir að brauðið hefist eða bakist þá get ég nýtt tímann í smá lestur og lærdóm, enda fer brauðbakstur fram eftir að prinsarnir eru farnir í rúmið. Til að reyna að losna við aukakílóin, þá er ég líka að byrja í ræktinni hérna í skólanum (Unifittness) og er nú búin að skrá mig á byrjendatíma og svo á tíma með sérfræðing til að fara í gegnum mataræðið og tækin með mér. Búa til svona persónulegt prógram. Þessu get ég tekið þátt í sem fríðindi af því ég er að vinna hérna í háskólanum. Enda verð ég núna að vera dugleg að losna við aukakílóin, þar sem ég var beðin um að vera ökumaður í keppni í Þýskalandi í maí og bíllinn á að keyra eins langt og hægt er. Það er ekki hægt að láta vinningslíkurnar minnka með því að vera yfir í vigtinni :o) (engar áhyggjur mamma, ég má alveg við því að missa smá og svo er líka lágmarksþyngd á ökumönnum. Við megum víst ekki vera undir 52kg).

Jæja, nú er komið nóg af þvaðri í bili. Ég reyni að vera dugleg og segja ykkur fréttir helgarinnar þegar helgin er liðin :o)

Knús og kossar til allra frá okkur í Álaborginni

Framundan á nýju ári

2009-01-05T13:23:00.001+01:00

Góðan dag góðir hálsar og gleðilegt árið aftur.

Áramótin fóru afskaplega vel fram hérna hjá okkur í Álaborg. Við vorum svo heppin að fá mömmu og pabba í heimsókn yfir hátíðina og vorum við öll afskaplega dugleg við það að gera ekki neitt og njóta þess að vera saman. Afinn var saumaður fastur við spilastólinn og þar sat hann og spilaði ENDALAUST við Mánann sinn. Það var eiginlega alveg ótrúlegt að sjá hversu mikinn vilja hann hafði í að sitja með prinsinum okkar. Amman tók einnig í nokkur ludo spil með Mánanum og svo sá hún um að gefa litla matargatinu okkar að borða. Enda er Mummi litli afastrákur með matarást á ömmu sinni.

Jóhann hefur reyndar varað mestum tíma sínum yfir skólabókunum og var hann heima allan aðfangadag, allan jóladag og allan gamlársdag. Aðra daga hefur hann setið yfir lærdóm, enda er hann í fyrsta prófinu sínu núna í dag, öðru prófinu á föstudag og því síðasta þann 16. janúar.

Jólahátíðin hefur að mestu farið í matar og sælgætisát ásamt setu og spilasýki. Við (þ.e. ég og prinsarnir) höfum svoleiðis notið þess í botn að vera bara í fríi og slappa af. Amman og afinn voru kvödd á föstudag og voru það sex rauðsprungin augu sem héldu heim frá brautarstöðinni eftir að kveðja ömmu og afa. Máninn var nú fyrst með smá stæla við ömmu sína og afa, en það kom nú í ljós á heimleiðinni að þeir stælar voru hans viðbrögð við því að vilja ekki kveðja og að hann vildi helst hafa ömmu sína og afa áfram hérna í Álaborg. En við erum búin að sættast á það að þegar sumarið er komið þá fái hann að sjá afa sinn og ömmu, hvar í heiminum sem það nú verður.

Hið nýhafna ár er frekar mikið bókað hjá mér í verkefnum og ferðalögum. Ætlunin er að hefja árið með því að losna við allt sælgætið, rjómasósurnar og beikonið af maga, rassi og lærum. Í janúar er ég að fara á stofnfund á fyrstu alheims háspennukapalgrúppunni hjá CIGRÉ. Í þessari grúppu eru ca. 20 manns allsstaðar að úr heiminum, allir með sérþekkingu í "transient" reikningum og háspennuköplum.
Stofnfundurinn verður haldinn í Danmörku og varir í 2 daga, svo ég þar eingöngu að ferðast suður til Fredericia til að komast á þennan fund.

Næsta ferðalag er svo áætlað í febrúar, en á afmælisdaginn minn held ég til Gautaborgar þar sem ég mun dvelja þar til þann 18. febrúar og sækja kúrs í "practical problems regarding high voltage cables". Takmarkið er að reyna að hitta nokkra ættingja og vini á meðan á þessari stuttu dvöl minni stendur.

Í maí er svo ferðinni heitið til Þýskalands þar sem ég hef verið beðin um að gerast ökuþór með meiru og mun taka þátt í keppni þar í landi og keyra heimagerðan bíl. Keppnin felst í því að keyra eins langt og hægt er á orku sem samsvarar því sem fæst úr 1 L af bensíni, en notast við annarskonar orkulind, svo sem rafmagn. Nokkrir aðilar hér í Álaborgarháskóla hafa sett saman bíl fyrir þessa keppni og fer ég með þeim niður til Þýskalands sem ökukappinn mikli :o)

Þegar júní loks rennur upp, mun ég hefja sumarið í Kyoto í Japan, þar sem ég er að fara á ráðstefnu hjá IPST (International Conference on Power System Transients). Ég á eina grein á þessari ráðstefnu, svo planið er að halda einn stuttan fyrirlestur og svara nokkrum spurningnum. Vonandi næ ég svo í örstutta skoðunarferð um nánasta nágrenni.

Síðar í júní er svo ferðinni heitið til Kanada og er planið að dveljast um hríð í Vancouver í vinnuheimsókn. Ég ætla að vera í 2 og 1/2 mánuð í Kanada og vinna við University of British Columbia. Maðurinn minn og drengirnir mínir munu halda mér félagsskap í þessari ferð, enda er ég komin með alveg nóg af ferðalögum þar sem ég þarf að eyða kvöldunum alein inni á hótelherbergi.

Í júlí mun ég ferðast aðeins innan Kanada og fara á IEEE PES (Power & Energy society) General Meeting sem haldin er 26-30 júlí í Calgary í Kanada.

Næsta haust, annaðhvort í september eða október er svo áætlaður annar fundur CIGRE kapalvinnuhópsins, en sá fundur verður haldinn einhversstaðar úti í hinum stóra heimi. Það er ekki endanlega búið að skipuleggja hvar og hvenær. Þetta verður ákveðið á fundinum nú í lok janúar.

Svo það má með sanni segja að árið 2009 verður mikið ferðaár og mun ég sjá ógrynni af flugvélasætum og ráðstefnuveggjum, en minna af hinum stóra heimi :o) Vonandi mun ég þó kynnast nýju og skemmtilegu fólki með sama áhugamál og sérsvið og ég.

Ég vona að ég muni eftir að skrifa inn einhverjar skemmtilegar fréttir af þessum ferðalögum og af öllum handaböndunum. Því ef einhver eru áramótaheitin þetta árið, þá er það að vera dugleg í ræktinni og mataræðinu og að vera DUGLEGRI að blogga.

Knús og kossar frá Álaborginni

10 ára trúlofunarafmæli

2008-12-31T00:24:00.003+01:00

Í dag, gamlársdag 2008, eru hvorki meira né minna en 10 ár síðan við Jóhann Gunnar settum upp hringa í fyrsta skipti :o)

Ung og ástfangin árið 1998

Eldri og enn ástfangin, 2008

GLEÐILEG JOL

2008-12-24T23:11:00.003+01:00

Við óskum ykkur öllum gleðilegra jóla og farsældar á nýju ári.

Takk fyrir allt gamalt og gott.

Knús og kossar,

Unnur Stella, Jóhann Gunnar, Gunnar Máni og Guðmundur Magnús

Jólin koma á morgun

2008-12-23T22:49:00.005+01:00

Héðan frá Álaborg er nú ýmislegt að frétta, þó svo ég hafi verið alltof löt við að skrifa fréttir undanfarið.

Allavega þá varð ég lasin um daginn og fékk himinháann hita og svo loks pensilín. Ég fór svo á laugardagskvöldinu í jólahlaðborð (julefrokost) með dönsku vinum mínum. Í sambandi við þann gjörning hef ég lofað einni kveðju :o)

Hej Bjarne (Lullo, Thomas, Per, Kim og Uffe også). Tak for en super dejlig julefrokost og en fantastisk aften. Jeg håber at jeg kan dele jeres snaps næste år ;o)

Julemand Lullo

Klar til at spise :o)

Núna er ég svo loks komin í jólafrí, hófst á föstudag. Ég gerði mér bara lítið fyrir og tók mér 5 daga af frídögunum mínum og nældi mér þannig í 2 vikna jólafrí með strákunum mínum :o) Við höfum notið þess að vera í fríi og leikið okkur, perlað, kubbað, föndrað og brallað ýmislegt. Þar fyrir utan saumaði ég mér svo eitt stykki jólakjól fyrir annað kvöld og við fórum familían ásamt Írisar familíu að sækja okkur jólatré í skóg rétt fyrir norðan Limafjörðinn. Fengum alveg geggjað tré, stærra en Jóhann og þvílíkt þétt alla leiðina upp í topp. Svo var þetta voða skemmtileg upplifun. Gengum um skóginn og leituðum að trjám (enduðum nú samt á að kaupa tré sem búið var að höggva). Með trjánum fylgdi svo nammip0ki fyrir krakkana og jólaglögg með smákökum í litlum skúr eftir kaupin. Svo við settumst saman í stutta stund og sötruðum jólaglögg og nörtuðum í smákökur. Þetta var alveg ofsalega hómí og notalegt. Plús það að tréð var að sjálfsögðu meira en helmingi ódýrara en á Íslandi (kostaði 175 dkk, með nammi, jólaglöggi og smákökum, og var ríflega 2 metrar á hæð). Svo við vorum ægilega sátt með þetta allt saman :o)

Í dag fórum við svo öll saman í bæinn að skoða jólaljósin og prófa öll jólatækin (parísarhjólið, hringekjuna og jólasveinalestina). Fengum okkur líka kvöldmati í bænum í tilefni af Þorláki. Þreittir og glaðir drengir steinsofnuðu í aftursætinu og voru bornir inn í rúm (klæddir í nýju jólanáttfötin og lagðir til svefns í jólarúmfötunum). Foreldrarnir kláruðu svo þrifin, skreyttu jólatréð og settu ALLA ÞÚSUNDA pakkana undir. Svo nú sitjum við bara í leti uppi í sófa og erum alveg að fara að steikja egg og beikon (enn ein hefðin) til að narta í svona rétt fyrir svefninn. Möndlugjafirnar tilbúnar á borðinu frammi og húsið allt orðið tandur hreint.

Knús og kossar frá okkur í Álaborg og
GLEÐILEG JÓL ALLIR SAMAN.

Veikindi

2008-12-11T13:08:00.000+01:00

Haldiði ekki að mín hafi náð sér í einhverja pestina. Líður eins og vörubíll komi reglulega og keyri yfir öll bein í líkamanum. Fór svo loks til læknis áðan (mesta törnin búin í bili, var á fundi í Fredericia í gær og hef því ekki þorað að fá úrskurð læknisins fyrr) og tók blóðprufu og setti mig beint á sterkt pensilín. Er víst með eitthvað hátt sýkingarhlutfall í blóðinu og er að sjálfsögðu rúmsett (hjúkk að ég fór ekki til hans fyrr en í dag).

Héðan er allt það fínasta að frétta. Talnasnillinn minn hann Gunnar Máni er farinn að telja upp að 100, bæði á dönsku og íslensku. Gleymir stundum 50 og segir fjörtíu og tíu, en það er líka eina talan sem hann gleymir :o)
Ótrúlegt en satt, þá man hann alveg röðina á tyve-tredve-førre-halftreds-tres-halffjerds-firs-halffemms. Hann er greinilega töluvert betri en við í þessari dönsku sinni, þar sem ég held það hafi tekið okkur ca. 2-3ár að muna alltaf rétta röð á þessum blessuðu furðulegu dönsku tugum. Annars er hann líka orðinn svo klár í dönskunni að hann telur sig hafa fullan rétt á að leiðrétta móður sína. Um daginn var ég að reyna að segja loftið (luft) en hann fór að skellihlæja að mér og sagði NEI MAMMA ÞETTA ER AÐ LYFTA (løfte) ÞÚ ÁTT AÐ SEGJA LUFT (og svo sagði hann það með sínum fullkomna danska hreim).

Sá stutti er líka farinn að tala heilmikið og blandar saman bæði dönskum og íslenskum orðum. Hérna eru nokkur dæmi um hans orð:
Náni (Máni)
Mamma
Pabbi
Nei
Góna (skórnir)
meija (meira)
mælk (mjólk)
ebbi (nebbi)
sunnur (munnur)
oje (øjne=auga)
mad (matur)

og svo eru hundruð þúsundir mismunandi orða sem við erum bara ekki nógu gáfuð til að skilja.

Svo verð ég að láta ykkur vita að minn ástkæri eiginmaður er loks farinn að bulla á netinu eins og svo margir aðrir. Hans bull getið þið fundið á http://wwjd.blogg.is/

En jæja, ég ætla að halda áfram að sitja í góða fína fjarstýrða rúminu mínu og reyna að halda áfram að vinna í tölvunni ;o)

Yfir og út frá Álaborg

Jólakort

2008-12-04T09:32:00.003+01:00

Eitthvað hefur borið á áhuga á heimilisfanginu okkar vegna jólakortasendinga. Til að auðvelda lífið höfum við sett heimilisfangið upp í vefdagbók prinsanna okkar.
Svo ef þú ferð inn á heimasíðuna þeirra og velur vefdagbókina, ættir þú að geta fundið heimilisfangið okkar hérna úti í Danaveldi :o)

Vefdagbókin er hinsvegar læst með lykilorði, svo þú þarft að stimpla inn rétt lykilorð til að geta komist inn.

Lykilorðið er svar við spurningunni:
Hvað var pabbi (þ.e. Jóhann Gunnar) gamall þegar mamma og pabbi byrjuðu að vera saman?
Skrifaðu töluna með íslenskum bókstöfum, ekki tölustöfum

Ef þú veist hvaða ár Jóhann Gunnar er fæddur, en ert ekki viss á því hvenær við byrjuðum að vera saman, þá var það árið 1996 :o)

Ef þú manst alveg ómögulega hvenær Jóhann Gunnar er fæddur, en vantar heimilisfangið eða langar að skoða myndir af prinsunum okkar og skrifa í gestabókina, þá er bara að óska eftir aðgangi og ég svara um hæl ;o)

Jólakveðjur þegar 20 dagar eru til jóla :o)

Börn eru ótrúleg.

2008-12-03T09:51:00.001+01:00

Ég held að það sé alveg óhætt að segja að hann Gunnar Máni er skyldur frænku sinni á Íslandi. Þessari sem að var svo heppin að eiga klósett á Drangagötunni :o)

Þannig er nú það að hann Máninn minn á stundum pínu erfitt með að muna að fara alltaf á klósettið þegar hann þarf að gera númer 2. Svo oftar en ekki verða pínu slys í brókina. Þetta er nú í ströngu aðhaldi, þar sem hann er að læra að muna að fara strax á klósettið, ekki þegar það er orðið of seint. En allavega, drengurinn stendur sig alveg ofsalega vel í þessum málum núna og man næstum því alltaf að fara straks á klóið. Eitt af þessum góðu skiptum var núna í morgun, þegar hann kom hlaupandi inn á baðherbergi (ég var í sturtu) og kallaði æstur: "MAMMA ÉG ÞARF AÐ KÚKA OG ÞAÐ ER EKKERT Í BRÓKINNI". Svo kláraði hann öll sín mál í klósettið og var ofsalega stolltur og glaður með sjálfan sig. En þetta er nú svo sem ekki frásögum færandi, nema vegna þess, að þegar við komumst loks öll af stað og út í bíl til að hefja vinnudaginn. Þá var ruslamaðurinn að taka ruslið og setja nýjan poka. Haldiði ekki að stóri prinsinn minn hafi hlaupið til hans, hress og glaður og sagt HÁTT OG SNJALLT:

"Jeg har lavet pølser i toilettet i dag"

við foreldrarnir sem vorum að koma að bílnum og heyrðum þessa frábæru setningu, urðum nú pínu rauð í framan en dóum samt úr hlátri. Ruslamaðurinn hló ofsalega og hrósaði drengnum okkar mikið fyrir og gaf honum svo lítinn hlauppoka í verðlaun fyrir að vera svona duglegur :o)

Annars er bara allt það besta að frétta frá Álaborg. Móðirin komst heim heilu á höldnu og urðu miklir fagnaðarfundir á flugvellinum á laugardaginn var. Svo var bara hangið og notið samverunnar laugardagskvöldið og allan sunnudaginn. Við erum aðeins byrjuð að setja upp jólaskraut og höfum fengið okkur æbleskiver með sultu og flórsykri allavega einu sinni og pebbernøder svona kannski 10 sinnum :o)
Ég er nú í kosningabaráttu, þar sem það eru kosningar í AAU þessa dagana og ég er í kjörframboði fyrir doktorsnema. Bauð mig fram sem nefndarmann fyrir hönd doktorsnema í stjórn "Doctoral school" í Álaborg. En það er stjórnin sem þarf að samþykkja allar doktorsnema umsóknir, lærdómsáætlanir hjá hverjum nemenda og fara yfir 1/2-árs mat hvers kennara á sínum doktorsnema og hvers doktorsnema á sínum kennara. "Doctoral school" býður einnig upp á samtvinna kúrsa, svo sem í sambandi við hvernig á að skrifa tæknigreinar, hvernig á að leiðbeina í Álaborgarháskóla kennslulíkaninu, hvernig á að leita að fræðiefni hjá Bókasafninu og á netinu, svo fátt eitt sé nefnt.
En kosningarnar standa yfir fram á föstudag, svo það verður spennandi að heyra hvað gerist ;o)

Jæja, best að koma sér í smá vinnu.
Yfir og út frá Álaborg

Heimferðadagur

2008-11-29T10:55:00.000+01:00

Jæja þá er dvöl mín í Þrándheimi á enda komin. Taskan stendur tilbúin á stofugólfinu og flugmiði ásamt vegabréfi á sínum stað í vasanum.

Þessi tími hérna norðurfrá hefur verið alveg einstaklega lærdómsríkur. Þrátt fyrir mikinn söknuð til strákanna minna hefur ferðin verið hin besta í alla staði. Ég hef eignast frábæra "professional" vini, sem ég mun örugglega hafa ávinning af síðar á starfsferli mínum. Allur tíminn fór í mikla vinnu, en ég hef líka uppskorið vel, því nú stend ég töluvert mikið betur en ég gerði fyrir 3 vikum síðan.

Þrándheimur er alveg yndisleg borg og ef ég mögulega get, þá langar mig til að koma hingað aftur síðar, þá með manninn minn og drengina mína með mér. Sýn mín á Noreg hefur breyst algerlega og langar mig nú til að eyða einhverju fríi í það að keyra í gegnum Noreg og jafnvel heimsækja Svíþjóð (annað en bara Gautaborg sem ég hef nokkrum sinnum heimsótt).

Ferðaáætlunin í dag hefst á rútuferð klukkan 9:20. Sú rútuferð endar á flugvellinum. Þaðan verður flogið klukkan 11:30 beinustu leið til Kaupmannahafnar og áfram frá Kóngsins Köben til Álaborgar með áætluðum komutíma klukkan 15:20. Svo rétt um hálf fjögur í dag ætti ég að vera kominn í faðm fjölskyldunnar :o)

Því segi ég nú í síðasta sinn yfir og út frá Þrándheimi

ps. við heyrumst næst í Danaveldi

Dvölin brátt á enda

2008-11-26T17:36:00.000+01:00

Þá eru einungis 3 dagar eftir af Noregsævintýrinu mínu. Það er komið miðvikudagskvöld, svo ég á bara 2 vinnudaga eftir og 3 nætur. Á laugardagsmorgun flýg ég svo héðan frá Þrándheimi til Kaupmannahafnar og svo þaðan áfram til Álaborgar.

Þessi ferð mín hér hefur verið einstaklega skemmtileg og spennandi. Ég hef náð að ljúka við mun meiri vinnu en ég átti von á og er nú skv. tímaplaninu mínu komin langt fram í febrúar á nokkrum sviðum. Svo ekki er það slæmt. Það þýðir líka að ég get næstum alveg samviskubitslaust farið í langt frí um jólin. (Planið er 2 vikur).

Talandi um jólin þá er nú farið að styttast allverulega í þau og SVOOOOO margt eftir að gera. Nú þegar námsstressið er loksins að minnka, þá tekur jólastressið við. Á heimleiðinni á laugardag mun ég þurfa að versla kerti og grein. Svo þegar heim er komið þarf ða knúsa stráka, búa til aðventukrans og setja upp jólaskrautið. Það þarf að búa til jólakortin, ljúka við síðustu jólagjafirnar og koma öllu í póstinn. Í næstu viku erum við í stjórn doktorsnemafélags verkfæðinema við Álaborgarháskóla svo að halda jólapartí (þriðjudag). Daginn eftir erum við í stjórn foreldrafélags leikskólans að halda innandyra jólahlaðborð (bara við stjórnin). Á laugardag í næstu viku koma stúlkurnar úr mömmó í heimsókn í jólakonfektgerð (verð að klára jólahreingerninguna fyrir það). Laugardaginn viku seinna er svo DDÅ (danski vinahópurinn minn) að halda jólahlaðborð. Þess á milli þarf ég svo að knúsa strákana mína dálítið meira (þarf að vinna upp fyrir 3 heilar vikur), undirbúa jólin (bakstur og fleira) og fara á fund í vinnunni og kynna niðurstöðurnar frá Noregsferðinni :o)

Svo nóóóóóóg að gera hjá mér á næstunni.
En ég ætla nú að reyna að taka þessu bara með stakri ró og njóta hverrar mínútu með manninum mínum, strákunum mínum og í jólaundirbúningnum. Síðan þegar fríið hefst (20. des) þá ætla ég að liggja í leti og bæta á mig einhverjum aukakílóum sem geta fokið í janúar.

Í kvöld er ég hinsvegar að fara út að borða í boði Bjørn Gustavsen og ætlum við og Dirk (sá sem er með mér á skrifstofu hér í Þrándheimi) að hittast á Peppes Pizza klukkan 19:30.

En nóg í bili,
ég segi yfir og út frá Þrándheimi, þremur dögum fyrir heimferð

Veturkonungur hefur tekið völd í Noregi og heimilisfaðirinn lifir sig vel inn í húsmóðurhlutverkin.

2008-11-22T12:17:00.003+01:00

Það er nokkuð ljóst að veturinn er mættur í Þrándheim. Það snjóaði þungt án hléa frá þriðjudagskvöldi til föstudagseftirmiðdags. Þegar hætti að snjóa kólnaði all verulega og var 8 gráðu frost hér í gær og búið að spá 10 gráða frosti á mánudag. Það var því ekki alveg sjálfgefið að ganga niður brekkuna frá vinnunni þegar ég lagði af stað heim klukkan 19:30 í gærkvöldi. Munaði minnstu að ég hreinsaði alla brekkuna með rassinum á mér, en tókst með naumindum að grípa í næsta tré :o)

Hér er nóg að gera að venju. Dagurinn í dag fer þó í einhverja afslöppun og smá vinnu (og að sjálfsögðu endanleg jólagjafakaup handa húsbóndanum). Á morgun er stefnt á að taka lestina til Oppdal og skella sér á skíði :o)

Svona í tilefni þess að ég yfirgaf fjölskylduna og skildi þrjá stráka eftir eina í heilar þrjár vikur, þá verð ég nú bara að hrósa fjölskylduföðurnum. Hann hefur staðið sig rosalega vel í uppeldi drengjanna okkar og er t.d. Mummi litli orðinn ótrúlega flinkur með orðinn og segir mér nýjan hlut í hvert sinn sem ég tala við hann í gegnum vefmyndavélina. Frekar skrítið að sjá hann þroskast og dafna svona mikið þegar ég er svona rosalega langt í burtu. Máninn minn er líka ofsalega duglegur og leikur við bróður sinn og hjálpar pabba að hafa röð og reglu. En þetta er nú svosem ekkert nýtt, ég vissi hundraðprósent að heimilisfaðirinn myndi ráða við uppeldið og þessi venjulegu hússtörf án vandkvæða, enda er hann alveg vanur að sjá um þessa hluti. Hinsvegar þá kom heimilisfaðirinn mér bókstaflega mikið á óvart áðan og ekki átti ég von á að hann myndi lifa sig svona vel inn í húsmóðurhlutverkið. Hann fór nefnilega að hafa áhyggjur af jólakortunum. Hvernig það nú væri og hvenær ætti eiginlega að senda þau því ég kæmi ekki heim fyrr en eftir viku og hvort það væri þá orðið of seint. Svo hann Jóhann minn, duglegasta elskan, er greinilega farinn að hugsa um fleiri hluti en ég átti von á. Spurning hvort við sitjum ekki bara saman í ár og sleikjum umslög áður en þau fara til Íslands, Bretlands og fleiri staða. Kannski maður splæsi í ódýrt kreppuhvítvín í Nettó (Nettó er bónus danmerkur) og helli sér í staup yfir jólakortafrágang um næstu helgi :o)

Annað sem sýnir hversu mikil húsmóðir hann Jóhann minn er og hversu duglegur hann er í kreppuástandinu :o) Það slitnaði önnur festingin á vagnabeisli Mumma. Þessi beisli eru rosalega góð en þau kosta líka ca. 300dkk stykkið svo það er frekar dýrt að versla bara nýtt svoleiðis. En nei, húsfaðirinn á heimilinu lætur nú ekki svoleiðis stoppa sig. Hann veit af því að það eru tvær saumavélar á heimilinu sem þessi sem strauk til Noregs notar á hverju kvöldi. En þó hann sé frábær húsfaðir og farinn að lifa sig vel inn í húsmóðurhlutverkið, þá veit hann að ef hann reyndi við þessar flóknu vélar væru fingurnir í bráðri hættu. Þar sem heilir fingur eru frekar mikilvægir í barnauppeldi, þá ákvað hann að gera það skynsamlegasta sem hann hefði getað gert í stöðunni. Hann hringdi í Fríðu bjargvætt (góðan félaga og sam-sauma-unnanda strokukonunnar) og bað hana að hjálpa sér með að gera við beislið. Og að sjálfsögðu var Fríða boðin og búin að hjálpa og sauma nokkur spor í beislið fyrir hinn duglega heimilisföður :o)

En jæja, nú ætla ég að skríða út úr holunni minni, skreppa út í snjóinn og finna mér eitthvað spennandi að gera. Áður en ég sting af, nokkur orð til frábærra vina og ástmanns fyrir að gera þessa Noregsför mína auðveldari.

Takk Íris fyrir að bjóða strákunum mínum í mat
Takk Fríða fyrir að redda Jóhanni og hugsa til þeirra í einsemdinni
Takk Jóhann fyrir að vera frábærlega duglegur að sjá ALEINN bæði um duglegu drengina okkar og heimilið. Og engar áhyggjur, þú þarft ekki að hugsa um jólakortin ég skal redda þeim þegar ég kem aftur. Þú mátt mögulega opna hvítvínsflöskuna og hjálpa mér að tæma hana ;o)

Yfir og út frá Þrándheimi þegar bara 7 dagar eru í heimferð

Dvölin hálfnuð

2008-11-19T19:14:00.003+01:00

Jæja þá er bara dvöl mín hérna í Þrændalögum rétt ríflega hálfnuð. Nú er ég búin að vera hér í 11 daga og fer heim að kyssa strákana mína (alla þrjá) eftir bara 10 daga.

Það er nú kominn meiri vetrarbragur yfir bæinn, þar sem allt er komið á kaf og búið að kveikja á hvítum ljósum í trjám miðbæjarins. Ég hef síðustu daga verið að missa tærnar, þar sem ég hef orðið rennblaut í fæturna á leiðinni í vinnuna á morgnana og svo setið með blautar fætur allan daginn. Svo ég tók mig nú til, hætti snemma í dag (fór af stað klukkan 16:00) og fór í skóbúð og keypti mér þessa rosa flottu fóðruðu vetrarskó. Svo nú er Jóhann búinn að gefa mér jólagjöfina mína (og hann hefur ekki einu sinni séð gjöfina) :o)

Annars hefur ýmislegt á daga mína drifið undanfarið. Á mánudag fékk ég gríðarlega merkilegar og skemmtilegar niðurstöður í því sem ég er að vinna við. Svo nú er ég byrjuð að sanka að efni í næstu grein (verður líklega journal eða IEEE transaction grein í þetta skiptið). Þessar niðurstöður voru þess efnis að ég er líklega búin að leysa hvað það er sem ég þarf að gera til að ljúka doktorsverkefninu mínu. Þó svo ég sé búin að bera kennsl á vandamálið (sem hefur tekið heilmikinn tíma) þá er enn langt í land, því ég þarf víst líka að leysa vandamálið sem ég mun nota næstu tæp 2 árin til. Svo nú hefur verkefnið mitt tekið fyrsta stóra kippinn sem bendir á lok þessa alls.
Á mánudagskvöldið kom svo einn frá Energinet.dk hingað til Trondheim og bauð mér og Bjørn Gustavsen út að borða á þvílíkt flottan veitingastað. Þetta var minn fyrsti viðskiptakvöldverður á ferlinum og samanstóð af 3 réttum, fordrykk, rauðvíni og bjór á pöbb eftir matinn. Í forrétt fengum við rjómalagaða villisveppasúpu, í aðalrétt fengum við léttsteikt hvalkjöt og í eftirrétt fékk ég þvílíka súkkulaðisælu með brómberjaís á meðan hinir fengu sér ostaveislu. Undir borðhaldinu ræddum við bæði um viðskiptaleg málefni og svo margt fleira til að efla tengslaböndin og kynnast fyrir viðskiptin. En á þriðjudag var minn fyrsti viðskiptalegi fundur, þar sem við vorum að ræða um mælingar og ýmislegt varðandi þær. Ástæðan er sú að við hjá Energinet.dk erum að hugsa um að kaupa mæliþjónustu fyrir nokkrar milljónir dkk hjá SINTEF :o)
Ég var nú fyrst hálf feimin á fundinum og þorði ekki mikið að segja þar sem ég var hálf hrædd við að segja einhverja vitleysu, en svo fóru karlarnir bara að spyrja mig tæknilegra spurninga og biðja mig um álit á hinu og þessu og það gekk alveg dæmalaust vel. Allavega voru allir mjög sáttir eftirá og nokkrar af mínum tillögum voru valdar og verður unnið áfram með þær. Svo ég er bara glöð með þennan fyrsta viðskiptafund minn.

Eitthvað hef ég nú verið að skoða umhverfið og fór meðal annars í gönguferð meðfram kanalnum sem rennur um miðbæinn og fór svo líka að skoða Niðarósar Dómkirkjuna að innan. Það mátti því miður ekki taka myndir innandyra, en ég held bara að ég hafi aldrei í lífinu séð jafn stóra og flotta kirkju. Ég hugsa að gólfflöturinn á Hallgrímskirkju kæmist svona 3-4 sinnum inn í þessa kirkju. Svo voru legsteinar hist og her inni í kirkjunni og stærsti minnisvarðinn að sjálfsögðu tileinkaður Ólafi hinum helga. Það var líka lítið borð í einu útskoti (þar sem allt var útskorið í steinvegginn og marmari á gólfinu) þar sem maður gat sest við kertaljós í friði og ró til að skrifa niður bæn á miða. Þetta fannst mér alveg rosalega sniðugt og greinilegt að margir nota þetta til að létta á hjarta sínu. Svo var risastór kapella (var byggð árið 1150) sem búið er að tileinka þeim sem létust í síðari heimsstyrjöldinni. Þar var mikið um fallega sálma tengt stríðinu og minnisvarðar. Svo var að sjálfsögðu fyrsta biblían á norskri tungu í glerkassa í einni kapellunni (hver kapella er líklega á stærð við Hafnarfjarðarkirkju). Í meginsal kirkjunnar má finna 2 altari. Ef þú kemur inn um aðalinganginn og gengur til hægri er því eins og ein risa kirkja með stóru altari og orgeli sem fær pípuorgelið í Hallgrímskirkju til að blikna í samanburði og svo til vinstri er önnur RISA kirkja með meginaltarinu, en það er ekki hægt að ganga upp að sjálfu altarinu, bara hringinn í kring (altarið stendur inni í steinilögðum sal, útskorinn með ýmsum fallegum myndum). Undir þessu aðal altari á gröf Ólafs hins helga að vera. Ég get eiginlega ekki skilið hvernig norsku "víkingarnir" voru með byggingar af þessu tagi, á meðan við bjuggum í torfbæjum (á sama tíma).

Dómkirkju-kastalinn

Útskorna hlið kirkjunnar

Takið eftir, allar þessar styttur eru ca. 180cm á hæð og eru skornar í steininn utaná kirkjunni

Ráðhúsið í Þrándheimi

Frímúrarahúsið í þrándheimi

Ólafur Tryggvason stendur hátt uppi á miðju Trondheim torginu. Á jörðu niðri er búið að búa til skautasvell.

Það byrjaði að snjóa að kvöldi til (tekið út um annann gluggann minn)

Allt komið á kaf í snjó, enn snjóar mikið

Búin að kaupa fóðruð kuldastígvél svo ég verð ekki framar blaut og köld í fæturna. Takk Jói :o)

Yfir og út að kvöldi 11 dags í Þrándheimi.

Um Þrándheim.

2008-11-16T12:27:00.002+01:00

Ég ákvað að gefa ykkur smá upplýsingar og innsýn inn í bæinn Þrándheim.

Þrándheimur er í syðri Þrændalögum. Áin Niður rennur um bæinn og þaðan dregur bærinn sitt gamla nafn: Niðarós. Niðarós var á sínum tíma fyrsti höfuðstaður Noregs og segir sagan að Ólafur Tryggvason hafi stofnað bæinn við endimörk Niðar (Nidelva) árið 997. Fornleifafræðingar hafa hinsvegar sýnt fram á að fólk hafi búið á þessu svæði mun fyrr en 997. Konungur Ólafur Haraldsson (Ólafur hinn helgi) var með hugmyndir um stærðarinnar kirkju sem reisa ætti í Niðarósi. Bygging kirkjunar hófst loks árið 1070 og heitir kirkjan Niðarós dómkirkja (sem ég hef sagt ykkur frá áður og gefið myndir af). Eins og flest ykkar líklega vita, þá dó Ólafur hinn helgi árið 1030 í mikilli baráttu og var gerður að dýrling einungis einu ári eftir að hann lést. Sagan segir að Altari kirkjunar standi beint yfir gröf hans. Árin 1153 til 1537 var Þrándheimur erkibiskupasetur fyrir Noreg, Ísland, Grænland, Færeyjar og Orkneyjar.

Í dag er Þrándheimur titlaður sem þriðji stærsti bær Noregs, með 166.708 íbúa (1. júlí 2008). Bærinn er þekktur sem skólabær með merkan háskóla, NTNU (stofnað sem NTH árið 1910), og eitt stærsta sjálfstæða rannsóknarfyrirtæki Evrópu, SINTEF. Einnig er í bænum einn stærsti rannsóknarspítali í heiminum, St. Olavs University Hospital. Þrátt fyrir að íbúar bæjarins séu um 166 þúsund, þá má segja að á veturna aukist íbúafjöldinn all verulega, en talið er að um sjötti hver íbúi sé nemandi. Skv. upplýsingum á heimasíðu Þrándheimar, þá er hægt að telja um 180þús. íbúa í bænum, séu allir nemendur meðtaldir. Því má segja að bærinn sé fullur af lífi áhugafólks um rannsóknir og vísindi.

Veðurspáin fyrir þessa aðra viku mína í Þrændalögum er eftirfarandi:
Sunnudagur: slydda 1°C
Mánudagur- miðvikudagur: rigning 2°C
Fimmtudagur: Sjókomma -1°C

Til að finna meira um Þrándheim bendi ég á heimasíðu bæjarins: http://www.trondheim.com/

Nú ætla ég að koma mér af stað upp í SINTEF og reyna að vinna svolítið það sem eftir er dagsins.

Yfir og út frá Niðarósi

Dagur 6 í Noregi

2008-11-13T18:36:00.003+01:00

Þá er dagur 6 upp runninn hérna norðurfrá.
Svo ég byrji nú á því að taka saman frá síðustu færslu, þá verð ég að segja að norskt julebrus á ekkert skylt með íslensku jólaöli og þá meina ég að það íslenska hefur algerlega vininginn. Svo dömur mínar og herrar, ég mæli ekki með norsku julebrus. En síðan síðast hef ég nú prófað tvær norskar vörur til viðbótar. Fyrir það fyrsta, þá spurði ég niðri í vinnu hvað væri það fyrsta sem þeim dytti í hug þegar verið væri að tala um NORSKA matvöru. Allavega þrír svöruðu: BRUN OST. svo ég fór að sjálfsögðu í búðina og keypti mér brun ost. Þetta er semsagt rjóma-mysings-ostur. Eins og mér skildist þá er brun ost talið algert lostæti og í vinnunni borða þeir heitar hráar vöfflur bara með brun ost sneið á. Osturinn lítur alveg eins út og venjulegur ostur, fyrir utan litinn.....sem er brúnn en ekki gulur. Ef einhver veit hvernig mysingur smakkast, þá er þetta mjög svipað, bara í hörðu formi (ekki svona smjörformi). En þar sem að ég hef aldrei verið mikið fyrir mysing, þá var ég alls ekki fyrir þennan brun ost (varð að drekka STÓRT glas af ávaxtasafa til að losna við bragðið). Hitt sem ég keypti smakkast hinsvegar MJÖG vel. Það var nefnilega þannig í búðinni í gær, að ég var að rölta um og sjá hvað er í boði hérna norðurfrá og haldiði þá ekki að ég hafi séð draumsýn í brauðhillunni.......þarna sá ég pakka með FLATKÖKUM. Ójá alveg eins og íslensku flatkökurnar okkar (mmmmmmummmm.....ég sakna þeirra). Þessar flatkökur nefnast Lomper og smakkast alveg ofsalega vel.

Í dag og undanfarna tvo daga hef ég tekið eftir mjög merkilegum þrifum. Eitthvað sem ég væri sko alveg til í að taka upp heima í garðinum mínum. Það hafa nefnilega verið 5 menn í fullu starfi alla dagana með blásara að ganga um umhverfið í kringum kirkjuna og blása saman laufblöðum í langa stróka á göngustígunum. Svo hafa verið 3 litlir bílar sem sópa þessum laufum saman og safna því svo saman upp í litla vörubíla sem taka laufið í burtu. Mjög flott athöfn og ótrúlega áhrifarík. Verð að fá mér svona blástursgræju til að safna laufunum í garðinum heima. Það gengur hræðilega illa með þessari ljótu laufhrífu sem tekur minnst af laufum og mest af grasi.

Annars er veturkonungur kominn hérna norðurfrá. Það er frost á hverri nóttu og hvern morgun og frostið verður meira með hverjum deginum sem líður. Seinni partinn í gær rigndi örlítið (í fyrsta skipti síðan ég kom) og svo fraus í nótt og í morgun. Svo þegar ég var á leiðinni í vinnuna í morgun átti ég í mestu erfiðleikum því það var alveg flughált. Hjólreiðafólkið er komið á nagladekk eins og bílarnir, svo það var ekki að sjá á umferðinni (hvorki hjóla né bíla) að það væri glersvell yfir götunum. Hinsvegar voru tásurnar mínar á góðri leið með að sameinast svellinu og frjósa saman. Ég er nefnilega vön að vera í ullasokkum og gönguskónum mínum þá sárafáu daga sem þess þarf í Danmörku. Svo ég hugsaði ekki einu sinni út í almennilegan skófatnað þegar ég fór og tók bara með mér þunnu strigaskóna mína. Svo nú hugsa ég að um helgina fari ég og fjárfesti í kuldaskóm, enda hef ég ekki átt þess háttar skó í áraraðir. Svo vonandi verða tærnar mínar ekki frosnar fastar í skósólana áður en ég kemst í skóbúð :o)

Annars gengur fínt hjá mér hérna í Þrándheimi. Vinnan skotgengur og er ég nú þegar komin mun lengra en ég hafði búist við. Er mögulega komin með lausn á því hvað er að líkaninu sem ég ætla að betrumbæta og byrjaði í dag að gera smá tilraunir og rannsóknir á kenningum mínum varðandi það. Hef fengið mjög góðar niðurstöður þar sem mæliniðurstöður mínar og hermanir passa ótrúlega vel saman, alveg upp að ákveðnum punkti sem er það sem ég var búin að sjá fyrir að væri vandamál (það sem ég ætla að einbeita mér að betrumbæta næstu 2 árin.) Hinsvegar er einmannaleikinn alveg farinn að segja til sín og er ég farin að sakna fjölskyldu og vina alveg ótrúlega mikið. Það er frekar óþægileg tilfinning að standa algerlega einn á báti þegar manni líður illa eða eitthvað er að hrjá mann. Þetta væri örugglega auðveldara ef ég hefði einhvern sem ég þekkti nálægt, en það er jú enginn hér nema ég, svo ef eitthvað er þá er eina leiðin til að létta á sér í gegnum síma við sína nánustu sem eru nokkur hundruðir kílómetra í burtu. Þetta gerir mig ótrúlega viðkvæma eitthvað og væmiltítulega. En sem betur fer á ég ofsalega góðann eiginmann og frábæra stráka sem reyna að létta mér einveruna með löngum internetsamtölum hvert einasta kvöld. Og svo er bara að reyna að hugsa jákvætt þegar eitthvað bjátar á. Þetta er jú alveg einstakt tækifæri sem býðst ekki aftur og þegar ég kem aftur heim á ég örugglega eftir að kunna enn betur að meta litlu fjölskylduna mína :o)
Svo ég ætla að reyna að vera bara glöð, hugsa jákvætt og láta allt annað lönd og leið. Enda óþarfi að láta áhyggjur heimsins eyðileggja fyrir sér þegar eitthvað gengur vel. Og svo eru bara 16 dagar þar til ég get knúsað börnin mín og manninn minn aftur :o)

Brosum í gegnum tárin og verum góð við hvert annað.
Álaborgarstellan segir yfir og út héðan frá Þrándheimi

Dagur 3 að kvöldi kominn

2008-11-10T19:27:00.001+01:00

Þá er fyrsti vinnudagurinn loks liðinn.
Ég mætti, eins og um hafði verið samið, rétt uppúr klukkan 9 í morgun í höfuðstöðvar SINTEF á NTNU skólasvæðinu. Þar tók Gustavsen brosandi á móti mér. Hann er alveg einstaklega elskulegur og hjálplegur náungi. Ég hef aldrei séð hann áður og miðað við alla vinnu og allar greinar sem hann hefur gefið út hafði ég ímyndað mér mann á milli 50 og 60 ára. En það reyndist nú ekki vera rétt hjá mér, því hann hefur líklega verið á aldri við Samma bróður, jafnvel yngri. Svo það er víst ekki hægt að mæla aldur fólks í afrekum þeirra. Ég var reyndar búin að heyra frá mörgum að hann væri alveg rosalega gáfaður og skarpur, svo ég hefði nú alveg getað lagt tvo og tvo saman og séð að hann gæti nú alveg hafa afrekað allt sem hann hefur gert þrátt fyrir ungan aldur.

Þegar ég mætti á svæðið þá byrjaði Gustavsen á því að kynna mig fyrir fólkinu á staðnum og sýna mér skrifstofuna mína. SINTEF höfuðstöðvarnar eru í 5 hæða húsi með alveg rosalega mikið af starfsfólki (mest verkfræðingar) í öllum hugsanlegum sérhæfingum innan orkugeirans.
Ég deili skrifstofu með öðrum gesti sem er Post Doc frá Genf og er hérna í heimsókn í 2 mánuði. Hann er einnig að vinna í samvinnu með Gustavsen. Ég komst reyndar ekki til að ræða verkefnið hans við hann svo á morgun verð ég að reyna að kynnast þessum skrifstofudeilanda mínum aðeins betur. Ég fékk aðgangskort að byggingunni sem virkar 24 tíma alla daga vikunnar svo vonandi ætti ég nú að geta komið einhverju í verk. Eftir að hafa hitt fólkið, skoðað bygginguna og fengið aðgangskortið héldum við Gustavsen fund og ræddum um það sem ég er búin að gera á þessu rúma ári mínu sem doktorsnemi og markmið mín fyrir þessa heimsókn hér í Þrándheimi. Hann gaf mér nokkur mjög góð ráð í samræmi við þau vandræði sem hann sjálfur upplifði þegar hann var að vinna að líkaninu sínu sem doktorsnemi og fékk ég nokkur mjög góð ráð sem ég er nú þegar farin að taka í notkun. Svo fór ég inn á skrifstofu og vann það sem eftir lifði dags.

Þegar klukkan fór loks að nálgast 4 fékk ég alveg rosalegt samviskubit og vissi ekki alveg hvað ég var að gera af mér. Mér fannst eins og ég væri orðin alltof sein og þyrfti að drífa mig frá öllum bókum og tölvunni og sækja Mána (því ég er vön að fara um 15:30 af stað á hjólinu að sækja hann í leikskólann). Ég var eiginlega ekki alveg í rónni fyrr en ég var búin að sjá að Jói var löngu farinn sjálfur af stað að sækja báða prinsana okkar og var kominn með þá heim. Þetta var bara svo skrítin tilfinning að sitja bara þarna og halda áfram að vinna þó svo það væri kominn tími á að sækja drenginn.
En ég vann semsagt áfram og alveg til rétt rúmlega 5, en þá dreif ég mig í búðina og svo heim til að ná í kvöldmat með strákunum mínum.

Ég tók eftir því í dag að Norðmenn eru jafn mikið hjólafólk eins og Danir. En ég gæti samt ALDREI notað hjólið mitt hérna norðurfrá. Það er nú þannig að Þrándheimur (og líklega Noregur allur) er ekkert nema brekkur og upp og niður hvert sem þú ferð, fyrir utan að veturinn er frekar kaldur og snjóþungur. Svo hérna ferðast allir um á fjallahjólum, enda hugsa ég að brekkurnar krefjist að minnsta kosti 21gíra hjóla. Ég hef líka enn sem komið er ekki hitt einn einasta Norðmann í yfirvigt. Enda allir sem ég sé annað hvort á göngu eða hjólandi (ég er ekki mikið að glápa inn í bílana sem keyra framhjá). En það er nokkuð ljóst, að fyrst hægt er að notast svo mikið við hjólið og tvo jafnfljóta hérna norðurfrá þá er ekki lengur ein einasta afsökun fyrir að ferðast allt um í bíl á Íslandinu. Ég var alltaf að telja mér trú um að við notuðumst alltaf við bíla og hjóluðum eiginlega ekkert því Ísland væri mun erfiðara yfirferðar en Danmörk, vegna allra brekknanna og snjósins. En það er alveg víst að þetta eru ekkert nema afsakanir einar og nú er það takmark mitt að þegar við flytjum aftur til Íslands, þá verður notast við hjólið eins mikið og mögulegt er (mun þó líklega endurnýja hjólið mitt og kaupa mér eitt stykki fjallahjól og nagladekk fyrir veturinn).

En jæja, aftur að sögunni....Búðin var sem sagt opin í þetta skiptið og gat ég verslað inn á tóma heimilið mitt, svo nú á ég brauð, álegg, mat, drykkjarvöru, morgunkorn og hitt og þetta nauðsynlegt. Ég keypti mér líka eina flösku af einhverju sem heitir "JULEBRUS" (jólagos) og verður spennandi að sjá hvort þetta sé eitthvað svipað og jólaölið okkar. Þegar heim kom tók ég fram afganginn af tómatsúpunni frá í gærkvöldi, bætti í hana kartöfflum, kjötbollum og lauk og borðaði ágætis tómatrétt. Ég var rétt að klára að elda þegar drengirnir mínir voru að byrja að borða og hringdu í mig til að borða með mér....

Miðað við afganginn í dag verður líklega pasta í kvöldmatinn á morgun með sósu búna til úr tómatsúpu, kjötbollum, kartöfflum og lauk.

.....Drengirnir mínir að borða með mér segi ég og við sem erum mörg hundruð kílómetra í burtu frá hvert öðru :o)
Jæja það er nú svo að klukkan hérna er sú sama og klukkan í DK. Svo við höfum haft þann háttinn á í gær og í kvöld að við eldum matinn á sama tíma, svo kveikjum við á tölvunni og notum skype vídeó (bæði hljóð og mynd) og höfum kveikt á því meðan við borðum (þ.e. ég í Noregi og litla fjölskyldan mín í Álaborg). Með þessari frábæru tækni komumst við því aðeins nær hvert öðru og getum notið kvöldmatarins saman og spjallað um daginn og ég fylgst með því sem prinsarnir eru að bardúsa, hvernig þeim líður og hvernig þeir stækka og dafna. Þetta er alveg frábært fyrirkomulag og gerir lífið fjarri þeim mun auðveldara og viðráðanlegra. Þó ég nefni nú ekki að við höldum áfram þeim sið okkar að gera kvöldmatartímann heilagan fjölskyldutíma þar sem allir sitja saman við borðið og njóta máltíðarinnar í sameiningu :o)

Nú er svo planið fyrir kvöldið að vinna til svona 9. Ég ætla að reyna að leiðrétta eina grein sem ég var að skrifa um daginn og er fyrir ráðstefnuna í Kyoto í júní á næsta ári, en abstraktið mitt var samþykkt um daginn og síðasti skiladagur á fullri grein er 14. nóvember. Eftir þetta ætla ég svo að leggjast niður með jólagosið mitt og sjá hvort ég geti kominst í smá jólafíling yfir James Bond sem á að sýna í sjónvarpinu (Die another day var í gær og ég held það sé Casino Royale í kvöld).

Svo nú á þessum þriðja degi í Þrándheimi segir Álaborgarstellan enn einu sinni yfir og út :o)

ps:munið svo að kvitta fyrir ykkur svo ég viti nú hvort einhver sé að lesa allt þetta raus í mér ;o)

Dagur 2 í Niðarósi

2008-11-09T21:50:00.014+01:00

Jæja þá er fyrsta nóttin liðin og dagur 2 senn á enda.

Ég hefði nú heldur átt að sleppa allri umræðu um magakveisur í færslunni í gær, þar sem mér hefndist fyrir. Ég vaknaði síðastliðna nótt alein langt í burtu frá öllu og öllum sem ég þekki, komin með gubbupest og magakveisu. Við hérna norður frá erum nú svosem vön smá mótbyr og því var ákveðið að láta þetta ekki skemma upphaf ferðarinnar og um leið og ég var orðin nógu hress dreif ég mig á lappir og kom mér út í göngutúr til að litast um í mínu næsta nágrenni og finna SINTEF. Þetta var að sjálfsögðu eftir að ég var búin að tala við drengina mína alla þrjá með webcaminu í gegnum netið. Alveg unaðslegt að geta séð prinsana mína og manninn minn og meiri háttar að fá viðbrögðin frá þeim stuttu þegar þeir gátu talað við mig og séð í tölvunni :o)

Þar sem ísskápurinn var alveg tómur þá var fyrsti áfangastaður minn kaffihús nokkurt á brautarstöðinni þar sem ég fékk mér eina brauðsneið með grænmeti og eitt glas af ávaxtasafa. Þar skipulagði ég svo daginn, setti mér verkefni og ákvað hvert göngunni skyldi heitið. Fyrsta mál á dagskrá var að finna búð til að versla einhvern mat inn á heimilið.

Ekki tókst nú vel að finna opna búð. Ég rambaði að sjálfsögðu á nokkrar 7-11 búðir en ákvað að láta það vera síðasta valmöguleikann og reyna að finna eitthvað ódýrara til að versla. Norðmenn hafa þann siðinn á að halda öllu lokuðu á sunnudögum, líkt og gert er í Danaveldi. Fyrir ykkur sem nutu hrollvekjuferðar með mér til Amsterdam forðum daga, þá get ég upplýst ykkur um það að fyrsta dag í Þrándheimi, á sunnudagslokunardegi, er ekki hægt að líkja við Amsterdamshryllinginn. Bærinn er mjög skemmtilegur, þó allt sé lokað og lífið í lágmarki. Reyndar var sól og þurrt hjá mér í dag (samt rosalega kalt) og ekki hellidemba eins og forðum daga. Svo sjálfsagt hefur það eitthvað spilað með þar sem við Íslendingar erum þekktir fyrir að hafa mjög veðursveigjanlegt skap og veðurbreytanlega sýn á lífið og tilveruna :o)

Þrátt fyrir búðarleysið þá tókst mér nú að fara í 3 klukkutíma kraftgöngu um borgina. Ég sá hvernig þrátt fyrir allt bankavesen á Íslandi, við Íslendingar höfum litað heiminn

og það gladdi mitt litla hjarta mikið að sjá fánann okkar dreginn að húni ásamt öðrum fánum í miðbænum. Það er greinilegt að þrátt fyrir allan orðstý um þjófnað og peningagræðgi þá eigum við enn vini úti í hinum stóra heimi, svona eins og Færeyingar og Pólverjar hafa sýnt okkur.

Umhverfi Þrándheims er allt í brekkum og eru húsin byggð í hlíðunum líkt og heima

Það má líka segja að hérna sé enn brattara heldur en heima og sá ég allnokkrar íbúðagötur sem láta Lindarbergsbrekkuna blikkna í samanburði

Haustlitirnir í umhverfinu eru einnig unaðslegir, enda eru brekkurnar skógi vaxnar frá toppi til sjávar, svona fyrir utan þar sem búið er að höggva og reisa hús.

Á leið minni varð ég einnig vitni að því hversu ríkir Norðmenn raunverulega eru. Það er nefnilega einn risastór spítali hérna rétt hjá með öllum nýjasta og flottasta búnaði. Það er verið að vinna í stækkun og betrumbótum á spítalanum og mátti meðal annars sjá risa þyrlupall uppi á einu af nýju húsunum.

Eftir langa og lærdómsríka skemmtigöngu kom ég loks að NTNU skólasvæðinu þar sem ég fann SINTEF höfuðstöðvarnar. En þar mun ég á morgun fá afhenta skrifstofu og aðstöðu til að vinna að verkefninu mínu næstu 3 vikurnar.

Skólinn sjálfur er líka ekkert slor og sýnir hversu ríka og gamla sögu Norðmenn hafa í lærdómsmenningu og byggingalist.

Ég tók að lokum þá ákvörðun að fara stystu leið heim aftur, sem var meðal annars framhjá fyrrverandi dómkirkju okkar Íslendinga, Dómkirkjunni í Niðarósi

Þessari kirkju mun ég ganga framhjá daglega næstu 20 dagana á leið minni til vinnu og hef ég tekið þá ákvörðun að stoppa þar innandyra áður en ég sný aftur til Álaborgar. Enda ekki hægt annað en að skoða upphafssetur kristni á Íslandi.

Þegar heim kom var ég orðin dauðþreytt og enn algerlega matarlaus. Svo ég skrapp á næstu bensínstöð til að svala sárasta hungrinu (enda ekkert búin að borða nema eina brauðsneið og búin að vera á klósettinu alla nóttina og allan morguninn). Þegar ég hafði svo hvílt mig um hríð, búið til tímaplan fyrir vinnuna næstu vikurnar og unnið svolítið tölti ég út í næstu 7-11 búð og keypti mér tómatsúpu til að elda í kvöldmatinn. Á morgun verður svo gerð önnur tilraun til matarinnkaupa í lágvöruverslun :o)

Svona til gamans, þá er hér mynd af miðborginni og gönguleið dagsins.

En nú er víst kominn tími á að halla sér svo ég geti verið sprækur eins og lækur á fyrsta vinnudeginum.

Yfir og út í annað sinn frá Þrændalögum.

Komin til Noregs

2008-11-08T21:25:00.004+01:00

Þetta hefur verið langur og erfiður dagur í dag.

Nóttin fór að mestu í þrif og aðhlinningu að stóra prinsinum okkar honum Mána. En hann er nú eins og pabbi sinn búinn að smitast af gubbupest sem var að hrjá Mumma í vikunni. Ég er því nú sú eina sem hefur sloppið við gubbuvesen í þetta skiptið.

Við Mummi vöknuðum svo snemma í morgunsárið að venju og lékum okkur saman og knúsuðumst. Enda var mikil þörf á því hjá mömmunni, þar sem hún vissi í hvað stefndi þegar líða tæki á daginn (þó sá stutti hafði ekki hugmynd um að móðir hans væri að fara að yfirgefa hann í heila 21 daga). Þegar hádegi rann upp, þá var öllu stóðinu komið út í bíl ásamt farangrinum mínum og lagt af stað í ferðalag til Noregs. Drengirnir mínir fylgdust með mér fara í flugvélina á flugvellinum og horfðu á eftir vélinni fljúga burt. Ég var svo heppin að hafa glugga sæti flugstöðvarmegin, svo ég gat fylgst með þeim í glugganum og horft á þá á meðan verið var að klára vélina og keyra okkur af stað. Svo hóf vélin sig á loft og persónulegt atvinnuævintýri mitt hófst.

Fyrst flaug ég til Kaupmannahafnar og svo þaðan til Osló. Þegar ég var að koma inn til lendingar í Osló blasti við mér fyrsta skemmtilega sýn dagsins. Í fyrsta sinn í dag fann ég mig brosa í stað þess að klökkna af söknuði yfir börnunum mínum og manninum. Þetta gerðist þegar ég sá góðkunnugan og langþráðan snjó og fjallgarð. Það er ótrúlegt hvað maður getur saknað margra einfaldra og sjálfsagðra hluta eins og brúns/guls strágrass, fjalla, snjós og fleira þegar maður hefur ekki búið á Íslandinu í góða í nær 4 ár. En snjórinn tók sumsé á móti mér á Oslóarflugvelli. Það byrjaði reyndar að rigna stuttu eftir lendingu, en það skipti engu. Ég var búin að sjá snjó og vonir mínar um að komast á skíði meðan á dvöl minni hér stendur fengu byr undir báða vængi.

Frá Osló tók ég svo þriðju flugvélina alla leiðina til Þrándheima, þar sem ég mun dvelja næstu 3 vikurnar. Þrándheimur frískaði einnig upp á Íslandsminnið, þar sem ég keyrði í rútunni frá flugvellinum í ca. 20 mín (eins og frá Leifsstöð og inn í Hafnarfjörð) í gegnum 3 göng um fjallgarðinn sem umlykur fjörðinn sem Þrándheimur stendur við. Að sjá fjörðinn og húsin í fjallshlíðinni hér allt í kring, myrkrið svo snemma um kvöld, gulu stráin, birkitré um allt (með engin lauf) og grenitré þar við hliðina, ég get vel skilið að ættfeður okkar hafi fundið sig heima þegar þeir lögðu að landi á Íslandi :o)

Nú er ég sumsé komin inn á hótelið mitt, sem er ágætlega stórt herbergi, lítið eldhús og meðalstórt baðherbergi í sjálfri miðborginni. Morgundagurinn mun fara í að kynnast miðbænum og umhverfinu og finna gönguleiðina til NTNU og SINTEF. Á mánudaginn ætla ég svo að hitta Bjørn Gustavsen og hefja vinnutímabilið sem er nú ástæðan fyrir þessu ævintýri mínu öllu saman.
Ég skal reyna að vera dugleg að uppfæra fréttir af þessu ferðalagi mínu hérna inn og segja ykkur frá því sem á daga mína drífur.

En Álaborgastellan segir yfir og út frá Þrændalögum í bili.

...og enn meiri peningaumfjöllun

2008-10-12T12:46:00.003+02:00

Mig langaði bara svona til gamans að deila með ykkur nýrri samantekt á fjármunum stærstu eiganda Glitnis undanfarin misseri.
Hversvegna þurfa fyrirtæki með milljarða í eignir að fá lán frá okkur til að bjarga einni af eigum sínum (Glitni)? Og hvernig voga þessir menn sér síðan að koma fram og saka menn um bankarán. Ætli málið sé ekki að það var allsherjar rán í uppsiglingu, þar sem ræningjarnir voru í raun stoppaðir í dyrum búðarinnar og þykjast nú vera alveg saklausir.

Er ekki kominn tími til að draga þessa menn fram í dagsljósið og láta þá svara fyrir það sem þeir hafa gert? Hversvegna sofa fjölmiðlar á verðinum og taka ekki auðveldismennina á rauða teppið líkt og þá sem eru að reyna að bjarga okkur frá falli vegna græðgi nokkurra einstaklinga?

Ég spyr því enn og einu sinni:
ER EKKI KOMINN TÍMI TIL AÐ VIÐ ÞÖKKUM RÁÐAMÖNNUM ÞJÓÐARINNAR OG SEÐLABANKANS FYRIR ALLANN ÞANN TÍMA OG ÞÁ ÞRAUTSEIGJU SEM ÞEIR ERU AÐ SÝNA OKKUR LANDSMÖNNUM? VIÐ VITUM JÚ ÖLL AÐ ÞEIR FARA EKKI FRAM Á MARGRA MILLJÓNA KRÓNA STARFSLOKASAMNING OG ERU LANGT FRÁ ÞVÍ AÐ VERA HÆST LAUNUÐUSTU STARFSMENN ÞJÓÐARINNAR.

HÆTTUM AÐ RÁÐAST Á BJARGVÆTTINN OG FINNUM BRENNUVARGINN!!!!!!!!

Enn eitt bloggið í fjármálaumræðuna

2008-10-10T17:15:00.000+02:00

Já er það ekki mál málanna í dag, fjármálakreppan á Íslandi. Hérna í háskólanum er þetta allavega mjög heitt mál og ég er búin að upplifa ansi mörg merkileg, skrítin og stórfurðuleg “comment”. En ég verð nú að segja að mér finnst umræðan hjá mörgum Íslendingum (sem betur fer minnihluta, en of mörgum þó) bæði heima og heiman vera mjög ómálefnaleg og til þess gerð að skaða enn frekar þá slæmu ímynd og það ástand sem orðið er. Fólk er farið að grípa slæman fréttaflutning á lofti og ræða þessháttar málefni sín á milli og segja öðrum fáfróðari frá. Væri ekki skynsamlegra að fólk settist aðeins niður, dregði djúpt andann og hugsaði sinn gang áður en það fer að bera út sögur sem eru hálfsannar og eru með til þess að gera enn erfiðara fyrir hjá þeim sem eru að reyna allt sitt til að bjarga málunum eins og hægt er.

En svona svo ég fái að vera aðeins með í því að benda á sökudólgi og reyna að finna blóraböggul þá langar mig til að spyrja, hvar eru þeir sem hafa eytt öllum peningum þjóðarinnar? Hvers vegna höfum við ekki heyrt eitt orð frá þeim sem hafa undanfarin ár keypt risafyrirtæki erlendis á lánum? Hversvegna höfum við ekkert heyrt í þeim mönnum sem hafa undanfarin misseri verið með margar milljónir í laun á mánuði og himinháa bónusa í ofanálag? Hvernig væri að athyglinni væri aðeins beint að þessum mönnum í stað þess að tala illa um íslenska ríkisstjórn og ráðherra sem þessa dagana vinna 24 stundir sólarhringsins hvern einasta dag til að leysa úr vandamálum sem örfáir ofurlauna-galgopar hafa skapað. Ég veit ekki betur en fyrir ca. einu ári síðan hafi Davíð Oddson sett út á þá Baugsfeðga fyrir ofurkaup í Bretlandi og varað við útrásinni. Þá var hann sagður svartsýnismaður og ofvarkár og það eina sem honum kæmi til væri að skemma fyrir aumingjans Jón Ásgeiri. Hann var hrópaður niður og skrifaðar endalausar greinar um hann í Baugsblöðunum, um það hversu ósanngjarn og vondur hann væri. Hvað er svo að gerast í dag? Það er því miður að koma í ljós að hann hafði rétt fyrir sér og þar af leiðandi er ríkisstjórn Íslands ásamt æðstu fjármálastofnunum að reyna að þrífa skítinn af gólfinu eftir skó ofurkaupmanna og oflaunafólks. En þrátt fyrir þetta eru alltof margir sem enn hrópa að honum og skamma hann fyrir að hafa ekki tekið hattinn ofan af fyrir þessum mönnum og lánað þeim hundruðir milljóna til að borga skuldir, sem hefði ekki dugað nema til örfárra vikna og þar með lofa þessum mönnum að komast enn lengar með áform sín um að græða allt sem hægt væri á okkur hinum.

Hversvegna er það, að menn sem hafa verið með milljónir í laun á mánuði og bónusa þar í ofanálag segja ekki orð þegar á öllu þessu stendur? Hvar eru allir þeir peningar sem þeir hafa tekið sér í laun? Ekki eru þeir á Íslandi, svo eitthvað hljóta þessir menn að hafa flutt af íslenskum peningum erlendis. Hvernig stendur á því að þegar lífeyrissjóðir og saklausir borgarar missa hálfu og heilu aleigurnar vegna nauðsynlegra ráðstafana ríkisins í uppkaup bankanna, þá standa þessir menn enn þann dag í dag moldríkir með stórar eignir í erlendum bönkum og fasteignum? Hversvegna eru þessir menn ekki látnir bera ábyrgð á gjörðum sínum og teknir til saka fyrir það sem þeir hafa gert? Hversvegna er ráðist á þá sem eyða öllum sínum tíma og allri sinni orku í það að reyna að bjarga þjóðinni frá gjaldþroti, en enginn virðist þora að spyrja spurninga um fyrrverandi bankastjóra og eigendur stórfyrirtækja eins og Baug? Eru allir strax búnir að gleyma hverjir það raunverulega voru sem eyddu peningunum okkar og tóku lán í nafni Íslands? Sem dæmi um erlenda fréttamiðla sem EKKI eru búnir að gleyma, þá er hér stórskemmtilegt viðtal norskrar fréttastöðvar við Má Másson forstöðumann kynningarmála Glitnis.

Til að rifja enn frekar upp, þá er hér enn eitt myndband um ofurjörfana og þeirra framkomu gagnvart íslenskum fyrirtækjum. Mér finnst persónulega að þetta myndband sýnir einkar vel hvernig hugsunarháttur þessara manna er og hversu mikið þeir hugsa um rassinn á sjálfum sér og ekkert annað.

Hvað varð um alla fjármunina sem tengdust FL group og þeim Baugsfeðgum, ég bara spyr?

Er ekki kominn tími til að við hættum að benda á ríkisstjórnina og Seðlabankastjórnina og reynum að eyða kröftum okkar í að sýna stuðning og samstöðu á hörðum tímum og reynum að sýna NATO þjóðunum, USA og öðrum þjóðum sem ekki vilja rétta hjálparhönd hversu sterk við raunverulega erum og að við erum enn harskeyttir víkingar sem látum ekki bugast þó aðeins á móti blási.

Sælt veri fólkið

2008-10-03T15:09:00.007+02:00

God dag, god dag
Álaborg hérna megin.

Hérna hjá okkur litlu familíunni er allt besta að frétta. Lífið gengur vel og allir hressir og kátir. Hér er enn sól, þó það sé farið að blása svolítið með. Það var reyndar 18 gráðu hiti á mælinum áðan, svo ekki er þetta neitt alslæmt hjá okkur.
Við Jóhann gerðum okkur glaðan dag um síðustu helgi og fórum út að borða og litum svo í bæinn eftirá. Við brugðum undir okkur betri fætinum af því tilefni að það voru 12 ár síðan við byrjuðum að vera saman. Við fengum góðar barnapíur til að passa litlu sofandi prinsana okkar og fórum á Restaurant Dahl hérna niðri í miðbæ. Þetta er mjög lítill og kósí staður með útsýni yfir tívolíinnganginn og maturinn var alveg geggjaður, hefði ekki getað verið betra. Eftirá fórum við svo í fyrsta skipti saman á pöbbarölt í miðbænum. Hittum nokkra góða félaga og sátum og spjölluðum til klukkan 3. Þetta var alveg frábær dagur og vel þegin hvíld frá amstri hversdagsins (sem teygir sig yfirleitt yfir helgarnar líka).

Nú fer brátt að líða að 4 ára afmælisdegi frumburðarins, en hann á víst afmæli í þarnæstu viku. Það er mikið verið að spá og spekúlera í afmælisveislum og afmæliskræsingum og það verður að segjast eins og er að prinsinn er frekar óákveðinn þetta árið (hann sem var svo ákveðinn bæði í fyrra og hitteðfyrra). En helst finnst mér hann oftast hallast á McQueen bílaköku. Það mun nú kannski breytast á næstunni.
Þetta árið erum við mikið að velta fyrir okkur hvort hann eigi að fá að bjóða heim gestum af leikskólanum, frekar en bara börnum vina okkar, en hann er búinn að eignast nokkra mjög nána og góða vini þar. Við ætlum svona allavega að spá í það hvað við gerum og hvað hann vill sjálfur.

Mummi er alltaf samur við sig og er algjört draumabarn. Hann er að byrja að hlaupa en hlýðir svona að mestu öllu sem sagt er og getur setið alveg lon og don kjurr með bók eða púsl eða bíl. Hann elskar bíla og skríður með þá um öll gólf og segir brrrrrrrrr brrrrrrrr, rosa gaman. Það er reyndar á dagsskránni að sauma ól í einn bílinn svo hann geti nú líka bara gengið með bílinn á eftir sér í stað þess að skríða alltaf með þá.

Ég er komin eitthvað áleiðis með jólagjafirnar og er líka búin að sauma afmælisgjöf fyrir hana Sunnevu Lind. Næst á dagskrá er afmælisgjöf handa Kristófer prins og svo að klára restina af jólagjöfunum. Ég hef sett mér takmark að vera búin með allar gjafirnar áður en ég fer til Noregs, en það styttist ískyggilega mikið í þá för, ekki nema rétt um mánuður þar til ég legg í hann. Svo það er eins gott að vera duglegur að nýta hverja lausa mínútu :o)

Við eigum von á heimsókn nú í lok mánaðarins, en tengdó ætlar að heiðra okkur með samveru sinni. Við hlökkum ofsalega mikið til að fá hana hingað til okkar, enda liðinn ansi langur tími síðan við sáum ættingja og vini á Íslandi síðast. Ætli við munum ekki líka nota ömmuna aðeins og skreppa svona eins og einu sinni í bíó :o)

Jæja, nú ætla ég að fara að byrja á föstudags-hygge með prinsunum mínum. Það er á planinu að spila og leira áður en við Máni förum að búa til föstudagspizzuna okkar.

Knús knús til ykkar allra héðan frá Álaborginni

Ps. Var klukkuð af Fríðu sætu, svo best að svara því :o)

Fjögur störf sem ég hef unnið um ævina:
Rannsóknarkona (Forskning)
Verkfræðideild ISAL
Rafvirkjadeild ISAL
Vaktstjóri hjá Olís

Fjórar kvikmyndir sem ég held upp:
Lord of the Rings
Pretty Woman
Star Wars
The Nightmare Before Christmas

Fjórir staðir sem ég hef búið á:
Hafnarfjörður
Garðabær
Reykjavík
Álaborg

Fjórir sjónvarpsþættir sem mér líkar:
Battlestar Galactica
LOST
Gilmore Girls
House

Fjórir staðir sem ég hef heimsótt í fríum:
Ísland
USA
England
Ítalía

Fjórar síður sem ég skoða daglega fyrir utan blogg:
facebook.com
mbl.is
Kbbanki.is
iet.aau.dk

Fernt sem ég held upp á matarkyns:
Súkkulaði
Ís
Kjötbollur með kartöfflumúsinni hans pabba
Íslenskt lambakjöt að hætti mömmu

Fjórar bækur sem ég les oft:
Electromagnetics
High voltage underground cables
Transient simulations in HV systems
Anna í Grænuhlíð

Fjórir staðir sem ég vildi helst vera á núna:
Að renna með Mána í snjónum á Íslandi
Með mömmu í pottinum á Íslandi
Með strákunum mínum í sundi
Á leið útúr fyrirlestrarsalnum eftir að hafa varið doktorsverkefnið mitt

Fjórir bloggarar sem ég ætla að klukka:
Anna Júlía
Raggi&Agnes
Íris
Erna

Fréttir frá Álaborg

2008-09-26T08:45:00.004+02:00

Það má með sanni segja að haustið sé komið hjá okkur á nóttunni og morgnana. Dagarnir eru enn mjög fínir með sól og 15-20 gráða hita, en nóttin og morgnarnir eru farin að vera dálítið köld. T.d. var ekki nema 3 gráðu hiti í fyrrinótt. Svo við erum búin að taka fram hluta af vetrarfötunum og öll kertin að sjálfsögðu. Mér finnst það reyndar alltaf svo kósí og skemmtilegur tími, kertatíminn. Það er svo gaman að hafa kertaljós um allt hús og sitja og slappa af (eða sauma/vinna/læra og slappa af).

Drengirnir okkar eru alltaf samir við sig, algjörir prinsar og hjartaknúsarar. Máninn minn er farinn að telja upp að 30 bæði á íslensku og dönsku. Hann kann líka stafrófssönginn á íslensku og syngur hann stoltur alltaf þegar hann er að leika sér. Ég frétti það líka í leikskólanum að hann hafi tekið sig til og sungið íslenska stafrófið (nýja sönginn með a, á, b, d, ð og s.frv.) fyrir flestar fóstrurnar, að sjálfsögðu við mikinn fögnuð og hrifningu :o)
Hann er bara með óendanlega mikinn áhuga bæði á spilum og svo stöfunum. Við erum með svona langar stangir með seglum á ísskápnum og hann er alltaf að búa til hina og þessa stafi þar og svo kallar hann stoltur…….mamma koddu sjáðu ég var að búa til A eða T eða hvað það nú er. Uppáhaldsspilið hans í augnablikinu er minnisspil, enda er hann snillingur í því. Við eigum tvö mismunandi og hann vill helst bara setja þau saman og vera með RISA spil yfir allt borðið og spila þannig. En hann spilar líka oft við okkur bæði Ludo og slönguspilið (við eigum þau tvö bara í svona lítilli mini-segla-útgáfu). Hann er alveg búinn að læra á teninginn og situr stundum við borðið á meðan við erum að bardúsa eitthvað og kastar teningnum bara til að reyna að fá töluna 6 :o)

Mumminn okkar er farinn að labba út um allan bæ. Honum finnst hann líka svo duglegur þegar hann labbar og hann er svo stoltur af sjálfum sér að við liggjum oft í hláturskasti yfir stoltinu hans. Annars er hann alltaf sama ljúfa barnið. Hann getur svoleiðis dundað sér og leikið sér alveg lon og don. Svo dýrkar hann að sjálfsögðu stóra bróður sinn, sem lofar honum að leika inni í herberginu sínu. Máni var nú líka svo snjall, þegar Mummi var farinn að vesenast í því sem Máni var að leika með, þá fór Máni inn í herbergið hans Mumma og sótti píanó og eitthvað smá dót og setti inn í sitt herbergi. Svo nú leika þeir saman sáttir inni hjá Mána :o)
Annars er Mummi líka farinn að tala heilmikið. Hann segir að sjálfsögðu bæði mamma og pabbi. Uppáhaldsorðið er samt namm namm eða matur (enda borðar hann alveg endalaust mikið). En svo er hann aðeins kominn í dönskuna og í stað þess að setja þetta (eða etta) þegar hann bendir á hluti, þá segir hann bara hvad det (hvad er det). Svo þessa dagana erum við endalaust að svara og segja ísskápur, eldavél, ljós, sófi,……………

Jóhann er á fullu í skólanum alla daga að vesenast í efnum, sýklum og hinum ýmsu gerlum og svo er hann nýbúinn að fá nýja tölvu, svo hún er testuð vel á kvöldin. Ég er farin að huga að jólunum, þar sem ég mun ekki vera hérna megnið af nóvember. Svo nú er ég byrjuð á flestum jólagjöfunum og búin með einhverjar, en nánast allar jólagjafir eru heimagerðar í ár. Mér finnst líka svo róandi og notalegt að losna aðeins frá bókunum og tölvunni og hugsa um eitthvað annað, svo ég sit við saumaskapinn þau kvöld sem ég nenni ekki að læra. Eitt kvöld í viku er alveg heilagt, en á miðvikudögum fer ég á saumanámskeið með Fríðu vinkonu og hitti fullt af skemmtilegum dömum sem ég spjalla við um allt milli himins og jarðar. Það er ofsalega gaman að komast aðeins út og tala um KONU-hluti þegar maður er í karlaveldi bæði á heimilinu og í vinnunni ;o)

En jæja nú er víst kominn tími til að útskýra FFT niðurstöður af mælingunum mínum og fara að reikna nákvæmni mælitækjanna.

En munið nú að kvitta fyrir ykkur.

Helgarfrí

2008-09-19T15:14:00.002+02:00

Jæja þá er það ákveðið.
Það verður almennilegt helgarfrí á morgun. Ég ætla skal ég bara að segja ykkur, að láta allar bækur, hugsanir, blöð, tölvuforrit og annað skólatengt liggja á hillunni ALLAN morgundaginn. Meira að segja líka á meðan Mummi sefur og Máni fær að nýta sinn klukkutíma í barnaefnið. Hef smá áhyggjur af því hvað ég eigi að gera á meðan, en ætli ég bara baki ekki eða saumi svolítið eða bara eitthvað annað skemmtilegt. En allavega á morgun er heilagur frídagur hjá okkur fjölskyldunni og við erum búin að lofa Mána þessu alla vikuna. Hann talar daglega um það hvað gera eigi á laugardaginn og ég held að hann ætli að spila við okkur þúsund spil, fara með okkur í 100 km hjólreiðaleiðangur, fara bæði í legoland og jumboland í einu og svo eigum við að sitja öll saman inni í stofu, borða og horfa á teiknimynd (og til að það sé á hreinu hverjir eru boðnir þar inn, þá taldi hann upp: Máni, Mummi, Mamma og pabbi).
Hann er sko alveg með það á hreinu hvað hann vill gera :o)
En í tilefni þess að það verður heilagur frídagur ALLAN daginn á morgun (líka annað kvöld þegar strákarnir eru farnir í rúmið), þá ætla ég að nýta tímann vel núna og klára nokkur gögn og vinna í kvöld þangað til ég get ekki meir. En annað kvöld ætlum við Jóhann að hafa það notó, borða góðan mat, spila og spjalla um ALLT annað en nám og skóla :o)

OG NOTA BENE, þetta verður líka SAMVISKUBITSLAUS dagur, þrátt fyrir lærdómsleysið.
Hljómar þetta ekki vel?

Kryddaður lax, súkkulaðiheimur og prófessoraumræður

2008-09-14T20:47:00.004+02:00

Það má með sanni segja að við höfum notið kvöldverðarins í kvöld í botn.

Við fengum rosalega góðan gest í kvöldmat alla leið frá Egyptalandi.

Þannig er nefnilega mál með vexti, að við erum svo heppin niðri á AAU Energi, að það er frægur egypskur prófessor sérhæfður í "transient states" sem er í heimsókn hjá okkur og verður næstu 6 mánuði. Hann er hingað kominn til að vinna að ýmsum rannsóknum og kenna doktorskúrs í deildinni (sem ég mun að sjálfsögðu sækja). Þar fyrir utan hef ég verið þeirrar gæfu aðnjótandi að hafa hann innanhandar og mér til aðstoðar við það sem ég er að gera, þar sem honum finnst þetta kapalverkefni áhugavert og spennandi og þar sem allar mælingarnar mínar voru transient og ekki dynamic mælingar (sumsé hans sérhæfing). Allavega þá er hann búinn að fá flest af mínum gögnum og hefur verið svo hjálpsamur að hafa haft samband við vin sinn útaf verkefninu mínu (sem er nota bene einn af mínum guðum og heitir Ametani) sem er meðal annars chairmann fyrir ráðstefnuna sem ég er að fara á í Japan á næsta ári. Þar að auki hringdi hann í Gustavsen (sem er annar af guðunum mínum og er sá sem ég er að fara að heimsækja í Noregi nú í nóvember) og fékk hann til að senda doktorsritgerðina sína, gagngert fyrir mig svo ég gæti lesið hana. Ég er að vonum ofsalega ánægð með þessa miklu möguleika sem verða að hafa svona sérfræðing nálægt sér og skil eiginlega ekki hversu rosalega heppin ég hef verið í þessu verkefni mínu varðandi alls konar svona smáhluti með hina og þessa hjálpsömu sérhæfðu vitringa úti í hinum stóra heimi.

Þessi egypski maður heitir Mansour H. Abdel-Rahman og kemur frá Cairo. Eða eins og stendur skrifað um hann inni á IEEE:

Mansour H. Abdel-Rahman (M’79) was born in Egypt in 1947. He received the B.Sc. and M.Sc. degrees in electrical engineering from Cairo University in 1970 and 1975, respectively, and the Ph.D. degree in electrical engineering from the University of Manchester Institute of Science and Technology (UMIST), Manchester, U.K., in 1979.

Currently, he is a Full Professor at the University of El-Mansoura, El-Dakahlia, Egypt, where he has been since 1987. He spent visiting assignments teaching and researching at the University of Toronto, Toronto, ON, Canada; Windsor University, Wiindsor, ON, Canada; and the University of Cambridge, Cambridge, U.K., where he was a Fellow of Churchill College; University of Western Australia, Australia; Doshisha University, Japan; Helsinki University of Technology, Espoo, Finland; Jordan University, Jordan; and Kuwait University, Kuwait. His research interests include electromagnetic transients in power system networks and machines, steady-state and dynamic analysis of power systems, and the application of artificial intelligence in power systems.

Dr. Abdel-Rahman received the John Madsen Medal for the best paper submitted to the Institute of Engineers, Australia, in 1989; the IEEE Industry Application Society First Prize Paper in 1988; and the IEEE Industrial and Committee Prize Paper in 1987.

Svo það má með sanni segja að innan raforskuverkfræðinnar er þetta ágætlega þekktur og vel virtur maður. Hann hefur einu sinni heimsótt Ísland og var þá meðal annars gestaprófessor í Háskóla Íslands og náði að verða ástfanginn (að sjálfsögðu) af landinu okkar. Svo við höfum rætt mikið saman um Ísland og íslenska siði.

Svo nú í kvöld heiðraði hann okkur litlu fjölskylduna með heimsókn sinni og fékk hjá okkur lax og súkkulaðisælu í eftirrétt. Hann var mjög hrifinn af litlu prinsunum okkar og glaður með hversu þorinn hann Mummi er. Enda er hann óhræddur við flesta og leyfði honum algjörum ókkunugum manninum að halda á sér og leika við sig. Mána fannst mjög sérstakt að hitta mann heima hjá sér, sem hvorki talaði íslensku né dönsku. Ég held að honum hafi þótt svolítið skrítið þegar verið var að tala þriðja tungumálið inni á heimilinu. En við vorum hæstánægð og stollt af strákunum okkar báðum tveimur :o)

Svo nú eru drengirnir okkar búnir að hitta Egypta í fyrsta skipti og vonandi ekki það síðasta :o)

Heimsókn til Íslands

2008-09-13T22:19:00.002+02:00

Hérna hjá okkur í Álaborginni er allt á fullu eins og venjulega.
Við hjónin reynum að öðlast einhvern skilning á lífinu og tilverunni með höfuðin á kafi í skólabókum og prinsarnir okkar eru duglegir að stækka og dafna.

Annars er að byrja að hausta, þó það sé enn sól og hlýtt þá er farið að dimma á kvöldin sem þýðir að haustið fer að koma. Þar sem ég er farin að kveikja á kertum út um allt hús í myrkrinu á kvöldin, þá er maður nú aðeins farinn að hugsa til jólanna og hvernig þeim verður varið þetta árið. Það lítur þó allt út fyrir að jól og áramót verði dönsk í ár.
Upphaflega ætluðum við að verja jólum og áramótum á Íslandi, en komumst svo að því að það kostar okkur litlu fjölskylduna 240 þúsund að fljúga til Íslands fyrir þessa viku heimsókn. Með jólagjöfum og öllu því sem fylgir jólunum, værum við því að horfa á hálfrar milljóna króna jól, sem er aðeins of mikið fyrir námsmenn með tvö börn. Hins vegar vorum við að skoða ferð heim í lok janúar í staðin, þar sem við gætum mögulega stoppað í allt að tvær vikur og það kostar okkur einungis 137 þúsund. Svo eins og hlutirnir eru í dag, þá lítur allt út fyrir að við munum halda dönsk jól og áramót en skreppa í aðeins lengra og ódýrara ferðalag til Íslands í byrjun næsta árs. Annars ætlum við bara að fylgjast með tilboðum og flugi fram í lok nóvember og ákveða þá hvernig hlutirnir verða.

Mælingum lokið og næstu spennandi verkefni tekin við

2008-09-04T09:36:00.005+02:00

Jæja þá er þessum fyrsta stóra punkti í doktorsverkefninu mínu lokið. Mælingarnar tókust einstaklega vel alla þrjá dagana og nú er ég búin að taka saman niðurstöðurnar og sýna leiðbeinandanum mínum sem var mjög hrifinn og sagði að þetta hefði tekist svo vel, að nú tæki við hörð vinna við útgáfur því það væri svo margt í þessu sem hægt væri að skrifa greinar um.

Svona var veðrið meðan á mælingunum mínum stóð

Hér sést hvernig Energinet.dk hafði aftengt kaplana frá háspennulínunni. (Það er engin tenging upp í línuna á köplunum til hægri eins og er á köplunum til vinstri)

Í augnablikinu er ég nú að vinna að grein um lokaverkefnið mitt, en við stefnum á að senda eina grein á ráðstefnu í Seattle sem verður í Mars á næsta ári. Svo byrja ég í næstu viku að skrifa um eina mæliuppsetninguna (af þremur) en planið er að skrifa 2 greinar um þessa uppsetningu á 2 ráðstefnur og sameina það svo í lokin í 1 journal grein. Svo taka við hinar tvær mæliuppsetningarnar þar á eftir.

Í félagslífinu er það að frétta að við í stjórn foreldrafélags leikskólans héldum sommerfest í síðustu viku sem gekk alveg glimrandi vel og var mjög skemmtileg. Svo er ég víst að byrja í enn einni stjórninni, því stjórnarformaður félags doktorsnema við Aalborg Universitet hringdi í mig í gær til að ítreka að hann vildi endilega fá mig í stjórnina. Svo ég er að fara á upphafsfund starfsins fyrir þetta ár seinnipartinn í dag og mun þá byrja sem nýr stjórnarmeðlimur. (Djísús ég kann bara alls ekki að takmarka verkefnin mín).

Annars var ég heima allan daginn í gær því litli sæti frábæri 1 árs prinsinn minn komst í eitruð ber í fyrrakvöld og fór inn á spítala til að fá kolameðferð. Hann fékk að borða kol í ís og svo var bara beðið á spítalanum til að sjá hvort hann fengi í magann. Við vorum svo saman heima í gær og það gekk fínt og honum leið bara vel. Í gærkvöldi komu svo kolin loks í gegn og ég verð að segja að það var skrítnasta bleyja sem ég hef nokkru sinni skipt á, hrein kol. Prinsinn er alveg hress núna og ekkert amar að honum og engar áhyggjur að hafa, svo þetta er sem betur fer allt saman afstaðið.

Fyrsta mælidegi lokið

2008-08-30T06:59:00.002+02:00

Langaði bara að deila með ykkur að fyrsta mælidegi af þremur er lokið. Þetta var mjög langur dagur, eða frá klukkan 7 um morguninn til klukkan hálftíu um kvöldið. Gekk samt mjög vel og ég fékk ofsalega góðar mæliniðurstöður úr þessu fyrsta prófi mínu. Dagurinn í dag byrjar núna klukkan 8, eða eftir klukkutíma. Veðrið er áfram frábært. En í gær var sól og 20 gráður og sama veðri er spáð í dag og á morgun.

Bíllinn minn var pakkfullur þegar ég lagði í hann til Gistrup

Mælibúðirnar í Gistrup

Horft inn í sjálfann bílinn

Mælibúðirnar í hinum enda kapalsins, Skudshale

Kvöldsólin þegar við hættum í gærkvöldi

Vinnumyndir

2008-08-25T19:34:00.003+02:00

Bara svona til að gefa áhugasömum smjörþefinn af því sem ég er að gera þessa dagana, þá eru hér örfáar myndir frá tilraunauppsetningu minni í tilraunastofunni.

Þetta er sumsé impúls-test, þar sem ég er að setja upp mini-útgáfu af impúls tilrauninni sem er áætluð í raunveruleikanum, á sunnudaginn kemur. (Ég er með aðrar tilraunir áætlaðar bæði föstudag og laugardag).

Hér að neðan má sjá uppstillinguna eins og hún leggur sig, en hún samanstendur af:

Sendi hluti kapals - 3 sveiflusjár til mælinga - 1 omicron til að framkalla tímamerki (ásamt gps tæki til að gefa réttan tímapúls)- 1 tölva til að keyra omicron - 1 impúls rafall

Viðtökuhluti kapals - 3 sveiflusjár til mælinga - 1 omicron til að framkalla tímamerki (ásamt gps tæki) - 1 tölva til að keyra omicron

og í báðum endum er heill hellingur af spennupróbum og straumpróbum ásamt mörgum kílómetrum af mælisnúrum.

Fyrir miðju á myndinni hér fyrir neðan er prufukapallinn minn (Rauður að lit). Í hinum raunverulegu mælingum mun ég nota þrjá 7 km langa kapla, einn fyrir hvern fasa

Á næstu mynd má sjá hluta af mæliniðurstöðum í sendienda kapals. En spennan sem ég sendi á einn fasann er 5000 Volt, á meðan hinir fasarnir eru ótengdir. Þrátt fyrir að þeir séu ótengdir, þá mælist bæði straumur og spenna í þeim vegna áhrifa frá spennutengda fasanum. Þessvegna fást mæliniðurstöður á öllum þremur fösum.

Síðasta myndin að þessu sinni sýnir svo mæliniðurstöður í viðtökuenda kapalsins. En hafa verður í huga að þegar hinar raunverulegu mælingar eru framkallaðar verður allt þetta í mun stærra sniði. Það mætti kannski kalla þessar tilraunir mínar einhverskonar líkanagerð (líkt og arkitektar smíða af byggingum sem þeir hanna). Líkönin mín taka bara aðeins meira pláss ;o)

Loksins smá fréttir

2008-08-23T00:52:00.004+02:00

Jæja, ætli það sé ekki kominn tími á smá fréttir héðan frá Danaveldi.

Það hefur verið í nógu að snúast hjá okkur litlu fjölskyldunni undanfarið. Prinsarnir eru duglegir á leikskólunum sínum á meðan við foreldrarnir eyðum dögunum í lærdóm og vinnu. Jóhann fór á námskeið í meðhöndlun og ræktun baktería, á meðan ég sit dögunum saman inni í tilraunastofunni minni og leik mér með hin ýmsu mælitæki, háspennugjafa, gps-staðsetningartæki og að sjálfsögðu smá kapalstubb. Framundan hjá mér eru mælingarnar um næstu helgi, en ég hef þrjá sólarhringa til að framkvæma allar þær mælingar sem ég yfir höfuð mögulega get náð. Kapalkerfið í Gistrup sem fæðir meðal annars Aalborg Øst verður aftengt á næstkomandi föstudag og tengt aftur á sunnudagskvöldið, og á þeim tíma hef ég nánast frjálsar hendur til að leika mér með háspennukapla. Fæ sem betur fer 2 menn frá Energinet.dk til að mæla með mér svo ég nái meiru. Fór meðal annars þangað niðureftir um daginn til að halda fyrirlestur um mælingarnar mínar og hvað ég ætla mér að gera, svo þeir sem verða með mér í þeim viti hvað þeir eiga að gera og viti hvernig allar uppsetningarnar eru.
Þar sem ég hef bara þessa þrjá daga, þá sit ég í tilraunastofunni öllum dögum núna og prófa uppsetningarnar og öll mælitækin svo ég sé nú viss um að allt sé eins og það á að vera þegar að stóra deginum kemur.

Fyrir utan allar þessar mælingar, þá er það líka að frétta að ég er á leið til Þrándheima í Noregi. Mér bauðst það frábæra tækifæri að koma þangað og vinna í 3 vikur með sérfræðing í geiranum mínum, en það er maðurinn sem bjó til líkanið sem ég vinn með: Frequency dependent phase model, oft nefnt The Gustavsen model. En líkanið hans Björns Gustavsen er sagt það besta í kapalfræðum í dag, og ég hef fengið boð frá honum sjálfum um að koma og vera hjá þeim í SINTEF. Þeir útvega mér skrifstofu, tölvubúnað og allt sem á þarf að halda, fyrir þessa þriggja vikna dvöl.
Þar að auki á á prjónunum ráðstefna í Kyoto, Japan, í Júní næstkomandi og dvöl í Kanada í 3 mánuði á næsta ári (en það kemur nú allt betur í ljós síðar, segi ykkur frá því þegar allt er frágengið þar).

En svona fyrir utan nám og vinnu, þá get ég sagt ykkur frá því að ég keypti mér nýtt hjól um daginn. Alveg geggjað Kildemose hjól, alvöru stelpuhjól: bleikt með blómum, nafninu mínu í silfurlituðum stöfum, bastkörfu og stórum breiðum hnakk. Það er engu líkt að hjóla á því, svo nú reyni ég að forðast bílinn að mestu og kem mér áfram á milli staða á hjólinu. Reyndar er Jóhann líka farinn að hjóla, svo bíllinn stendur mest bara í hvíld :o)

Annars er ég búin að setja myndir frá ferðalaginu á Íslandi inn á barnaland, svo ef einhver hefur áhuga á því, þá er bara að kíkja inn á heimasíðu prinsanna minna.

Jæja best að fara að hvíla sig í bili,
það er víst nóg að gera framundan.

Brúðkaupsafmæli

2008-08-05T20:15:00.012+02:00

Jæja nú erum við loks komin aftur heim til Álaborgar. Á meðan á dvöl okkar á Íslandi stóð áttum við hjónin hvorki meira né minna en 5 ára brúðkaupsafmæli (jesús hvað tíminn líður hratt). Við nýttum tækifærið og létum drengina okkar í öruggar hendur og stungum af út að borða og á hótel í eina nótt.

Í tilefni dagsins fengum við blómavönd í vasa. Vöndurinn hafði sömu tegund af rósum og brúðarvöndurinn minn og var skreyttur með borðanum sem festur var framan á bílinn sem við keyrðum um í fyrir 5 árum. Þar að auki fylgdu með trésleifar, en 5 ára brúðkaupsafmæli er einmitt trébrúðkaup.

Við gistum á sama hóteli og þegar við giftum okkur og fengum æðislegt herbergi á 6. hæð með frábæru útsýni yfir næsta nágrenni og Esjuna. Röltum um miðbæinn og fórum út að borða á Sjávarréttakjallarann. Þetta er alveg geggjaður staður sem ég mæli með að allir prófi að minnsta kosti einu sinni :o)

Jóhann fékk sér Kobe kjöt í forrétt og ég fékk mér hörpudisk. Svo fékk Jóhann Skötusels bananasplit og ég fjall af humar. Allir réttir voru rosalega vel útilátnir og skreyttir með blómum og ýmsu öðru.

Í eftirrétt fékk ég frábæra súkkulaðitertu innpakkaða í sellófan Jóhann fékk súkkulaðimús með lakkrís og ís.

Þetta var semsagt alveg æðislegur dagur með frábæru veðri og besti veitingastaður sem ég hef nokkru sinni borðað á ;o)

Nýtt áhugamál

2008-07-18T13:44:00.004+02:00

Ég er komin með nýtt rosalega skemmtilegt áhugamál. Nú geri ég ekki annað en að skreyta kökur daginn út og inn, alveg rosalega gaman :o)

Gerði tvær bangsimon kökur um helgina, eina fyrir hvort afmæli Mumma og svo gerði ég eina Bratz köku í gær fyrir frænku hans Jóa.

Annars er búið að vera ofsalega fínt hérna á eynni fögru. Við erum búin að bardúsa mikið og hitta marga. Fórum í smá göngutúr upp á Helgafell um daginn og bíðum nú bara eftir að danirnir okkar mæti á svæðið á mánudag. Jú og svo ætlum við að stinga af á morgun, eigum 5 ára brúðkaupsafmæli og ætlum að gista á hóteli og fara út að borða BARA TVÖ ALEIN!!!!!

Lítill heimur

2008-07-10T19:23:00.004+02:00

Já það má með sanni segja að heimurinn er lítill, næstum því of lítill. Sérstaklega í þessum litla geira sem ég hef valið að sérhæfa mig innan.

Haldiði ekki að gamli yfirmaðurinn minn hjá ISAL hafi lært með yfirmanni Per félaga míns hjá Energinet.dk og svona má lengi telja.

Fyrir stuttu hringir svo stóri bró í mig og spyr hvort ég sé alveg klikk og geri ekkert annað en að læra? Ég gapi bara og spyr HAAA!!! klikk, hvað meinaru? Jú þá hafði einhver sagt við hann (hann er notabene ekki innan verkfræðinnar heldur í fjármálageiranum) að hann þekkti einhvern sem þekkti mig og hafði frétt af verðlaununum mínum og sá hinn sami hafði sagt honum að ég væri gjörsamlega klikk og sinnti engu öðru en að læra. Hmmmmm........hmmm hver þekki hvern og hversu miklar öfgar verða í sögum þegar þær flytjast svona manna á milli? Ég verð nú að segja sjálfri mér til varnar og öðrum til upplýsinga, að þó svo ég sinni lærdómnum eins og vinnu sem mér finnst einstaklega skemmtileg, þá er ég hvorki klikk né þannig að ég sinni engu öðru. Ég á sumsé fjölskyldu og vil halda því fram að ég sé ekki síðri móðir en hver önnur sem stundar sína vinnu. Ég t.d. er í stjórn foreldrafélagsins í leikskólanum hjá syni mínum og sinni því starfi á fullu. Þar að auki er ég mjög virk um hverja helgi að fara með drengina mína í skógarferðir, skemmtigarðaferðir, rólóferðir og hvert sem okkur langar á þeim tímapunkti. Þar að auki er ég á saumanámskeiði á veturna og skemmti mér við að sauma smáflíkur á börnin mín og fyrir mína nánustu. Svo má segja að ég sé ágætlega dugleg að taka myndir af prinsunum mínum og setja á netið fyrir þá sem missa af því að vera í kringum þá, því t.d. í júní voru settar inn vel yfir 200 myndir.

Var síðastliðinn vetur líka í mömmó sem ég, fram að febrúar þegar sá litli byrjaði á vöggustofu, stundaði í hverri einustu viku svo litli prinsinn minn fengi tækifæri til að hitta og leika við önnur börn. Börnin mín tvö eru líka miklir mömmudrengir og við leikum okkur mikið saman og þeim er að öllu leiti sinnt og þeir fá fulla athygli og eru mjög þroskaðir og duglegir ungir piltar.

Svo ég veit ekki hvaðan þessi saga kom eða hvernig hún hefur þróast frá manni til manns, en ég er ekki klikk og jú ég sinni bæði manninum mínum (sem ég hef nótabene verið með í 12 ár) og prinsunum mínum tveimur. Ég sé um heimilið mitt, elda matinn daglega, stunda félagslíf og íþróttir og á marga góða vini. Svo ég vona að svona hlutir fari ekki á stjá aftur, því þó ég sinni mínu starfi og hef verið svo heppin að ganga vel og fá góðar niðurstöður þá hef ég mér einni mjög gott líf með minni fjölskyldu.

Það má eiginlega segja að ég sé einstaklega heppin ung kona, því ég elska bæði manninn minn út af lífinu, sé ekki sólina fyrir börnunum mínum og hef ofsalega gaman af starfinu mínu.

Annars er ég í sumarfríi á Íslandi núna og bið að heilsa öllum bæði í DK og hérna á klakanum (komin með ísl. númer, 695-6075).

Bestu kveðjur frá þessari klikkuðu

Vinnu- ég

Mamman-ég

Eiginkonan-ég

Vinkonan-ég

Veðurblíðunnar notið í Fårup

2008-06-01T08:35:00.005+02:00

3/4 af heimilinu gerði sér glaðan dag í gær og skrapp í Fårup Sommerland. Ég og drengirnir tveir skelltum okkur með Dóru og Rafni Kristni með nesti og lítinn klæðnað meðan Jóhann greiið fékk að vera í skólanum að læra fyrir próf. Öll komum við okkur saman í Renault-inum okkar, með 3 STÓRA barnabílstóla í aftursætinu. Verð að segja að ég varð frekar ánægð með bílinn :o)

Veðrið hefði líka ekki getað verið betra, 28 stiga hiti, sól og blíða. Við notuðum daginn vel og lékum okkur og skemmtum. Það var eiginlega ekki hægt að sjá hvort þeir fullorðnu eða börnin skemmtu sér betur ;o)

Veðurspáin næstu daga er sól og hiti, meiri sól og hiti og enn meiri sól og hiti. Mikið er ég fegin að ég er BÚIN að skila af mér þriggjamánaða skýrslu og BÚIN að gera glærurnar fyrir fundinn á þriðjudag, svo nú er bara venjuleg 8-4 vinna og svo sleikt sólina öll kvöld og allar helgar.

Fyrir þá sem vilja er FULLT af myndum frá Sommerland inni á heimasíðu prinsanna.

Eurovision liðin.

2008-05-26T21:27:00.005+02:00

Já það má með sanni segja að tíminn líður hratt á gervihnattaöld.
Nú er Maí senn á enda og enn skín sólin hérna hjá okkur í Danaveldi. Nú bíðum við bara eftir því að rigningarnar byrji, því Jóhann skilaði verkefninu sínu í morgun og ég er sjálf með árskvartal skil á morgun. Eins og flestir sem einhverntíman hafa setið á skólabekk vita, þá skín sólin alltaf í heiði á meðan allur tími fer í innanhússvinnu og lærdóm og svo um leið og skólastriti er lokið, þá tekur rigningin við.

Ég verð nú samt að segja að við erum vongóð um að fá einhverja sólarglætu þar sem spáin næstu daga er eftirfarandi:

Annars hefur nú aldeilis verið nóg að gera hjá okkur undanfarið, svona í félagslífinu líka. Jóhann ákvað að taka þátt í karnivali í fyrsta skipti og klæddi sig upp sem flughetja úr myndinni Top Gun. Hann var nú svo flottur, að það má með nærri segja að hann hafi verið jafnoki eins sem áður var á LISTANUM mínum (Friends aðdáendur, þið skiljið hvað ég á við), hans Tom Cruise. Þó það má með sanni segja að Jóhann standi leikaranum mörgum skrefum framar hvað varðar hæfileika og gáfur. Enda hefur sá hinn sami hrunið af listanum vegna einstaklega barnalegra yfirlýsinga og aðild að mjög svo lágkúrulegri hreyfingu að nafni Vísindakirkjan.
En hvað sem því öllu nú líður, þá var hann Jóhann minn alveg einstaklega flottur og er ég mjög glöð yfir að hann keypti búninginn sem nú er kyrfilega geymdur inni í skáp í hjónaherberginu ;o)

Laugardagskvöldið var sigurkvöld fyrir Íslendinga á svo marga vegu. Í fyrsta lagi, við komumst upp fyrir 20. sæti í Eurovision og í öðru lagi, við vorum líka ofar en 16. sæti. Þar fyrir utan þá enduðum við ofar heldur en bæði Danmörk, Svíþjóð og Finnland og er það vel af sér vikið. Hinsvegar verð ég að segja að ég hafi nú ekki verið neitt einstaklega hrifin af Rússneska laginu, en hvað veit ég óprúttinn svikari kostninganna sem notaði öll mín atkvæði í að kjósa íslenska lagið, og hefði gert það sama hvernig lagið sjálft væri. Svo ég held að með sjálfa mig og mína nánustu sem dæmi, það ætti að koma aftur með dómnefndir og hætta þessari símakostningu. .....En allavega, við héldum smá samkomu hérna heima hjá okkur sem hófst með léttu spjalli og grilli. Dóra kom yfir með Rafn Kristinn og svo komu sjónvarpslausu vinirnir okkar frá Fjellerad færandi hendi, hlaðin af hamborgurum og kjúkling. Svo það var aldeilis kátt á hjalla og eldri börnin (sem þó eru ekki nema 3 ára) fengu að vaka langt fram eftir og miklu lengur en þau sjálf gátu ;o)

Takk fyrir æðislegt kvöld, við verðum að endurtaka þetta aftur að ári.

Sumarið er tíminn...

2008-05-18T22:01:00.004+02:00

...til að njóta sólarinnar, eyða tíma með vinum og njóta lífsins. En sumarið er einnig tíminn til að fara á ströndina og sleikja sólina í efnislitlum fatnaði og sýna sig og sjá aðra. Þar sem ég hlakka sjálf mikið til að flatmaga á ströndum Norður Jótlands, þá er víst líka kominn tími til að reyna að lagfæra formið þannig að maður passi í það minnsta í þau efnislitlu föt sem hugurinn girnist. Svo nú er bara allt komið á flug í bikiníátakinu :o)

Allavega þá er ég búin að fara og fjárfesta í rosa góðum línuskautum til að reyna að æfa dálítið MRL og fá örlítið kvennmannlegri vöxt. Ég verð að segja að nú er ég orðinn forfallinn fíkill þess að svífa um göturnar á 8 hjólum. Gerði reyndar enn betur í dag og sveif á 11 hjólum. 4 hjól undir hverjum fót og svo þrjú til viðbótar til að flytja drengina mína með á milli staða. Við Dóra ákváðum nefnilega að fara línandi í mömmó. En þar sem ég er svo rík að eiga tvö börn, varð ég að notast við hjólavagninn (sem er líka kerra). Ég verð að segja að það var alveg frábært að keyra hjólavagninn svona........þegar búið var að koma lofti í dekkin. Málið er nefnilega að vagninn hefur ekki verið notaður síðan fyrir bílakaup og voru því dekkin orðin algerlega flöt. Mér tókst ekki með mínum hangandi roast beef að koma lofti í dekkin með handpumpu að vopni. Svo ég gerði mér lítið fyrir og línaði með drengina á 2 loftlausum dekkjum og 1 pínulitlu alla leið heiman frá mér og í Sohngårdsholmsparken. Fyrir þá sem ekki þekkja vegalengdir, þá tók þetta 40 mínútur af erfiði og stanslausu átaki til að koma kerrunni áfram. Á bakaleiðinni voru dekkin svo full af lofti þar sem Ríkey darling kom til bjargar og lofaði mér að nota loftpumpuna sem fylgir skólagörðunum hjá henni. Svo á bakaleiðinni sveif ég á léttu skýi upp í móti :o)

Læt nokkrar myndir frá síðustu dögum fylgja með að gamni.

Mummi sæti að leika með bíl

Mummi og Rafn að leika í sólinni

Flottir bræður tilbúnir í línuferðalag

Þeim leið vel á meðan mamman puðaði loftlaust

Hetjurnar

Dóra duglega

Ég með risakerruna, loks með loft

Mummi var bara þreyttur á ferðalaginu

Máni var hress að gera listaverk við heimkomuna

Allt fór vel fram og ég hrasaði ekki :o)

2008-05-07T20:53:00.011+02:00

Jæja þá er athöfnin búin.
Þetta var alveg frábærlega gaman og skemmtileg upplifun. Herlegheitin byrjuðu með klukkutíma fyrilestri frá þekktum prófesor hérna úti um hönnun og notkun á hraðal í krabbameinsmeðferðum. Þá er hraðallinn notaður til að hraða jónum sem svo er skotið á hið illkynja æxli. Með þessari aðferð er hægt að ná til muna betri árangri, bæði þannig að jónirnar ráðast mun minna á heilbrigða vefi en bæði lyfjameðferð og geilsun gerir og með mun meira afli á krabbameinið, svo það þarf færri meðferðarskipti en er í dag. Stærð hraðalsins er hinsvegar alveg gígantísk og kostnaðurinn við einn spítala með svona tæki er ca. 11 milljarðar danskra króna. Það er nú þegar búið að byggja 3 í Evrópu og 5 eru í byggingu og búið er að ljúka við 5 í USA og 5 eru í byggingu. Svo vonandi mun þessi nýja tækni ná yfirráðum á fleiri stöðum og bæta líf tugþúsunda manna.

Eftir þennan frábæra fyrirlestur kom að sjálfri afhendingunni þar sem þrjú verkefni voru verðlaunuð á þremur mismunandi sviðum og sagði formaðurinn að verðlaunin gerði ekki vinningshafana ríka en þeir fengju hinsvegar plagg svart á hvítu sem segði að það árið væru þeir bestir, frekar djúpt í árina tekið og ekki líkt því sem ég er vön. Ég fékk nú að vita síðar um kvöldið að það eru 10-15 verkefni í hverri grein rafmagnsins tilnefnd til verðlaunanna og svo valið úr þeim hverjir fá viðurkenninguna, svo við vorum að vonum ofsalega glöð með það.

Við afhendinguna héldum við fyrirlestur um okkar verkefni sem var ca. 15 mín að lengd til að reyna að kynna og útskýra hvað það var sem við höfðum unnið að. Svo var boðið upp á hvítvín, rauðvín, bjór, vatn og gos ásamt smá snarli þar sem allir viðstaddir fengu rætt saman og spjallað á léttu nótunum. Að því loknu var okkur verðlaunahöfunum ásamt einum fylgimanni boðið til þriggja rétta kvöldverðar ásamt helstu framamönnum Danmerkur í hinum ýmsu verkfræðigreinum og stjórnarmönnum rafmagnsdeildar verkfræðingafélagsins. Það var alveg meiriháttar þar sem mörg skemmtileg tengsl mynduðust og maður fékk möguleika á að spjalla við þekkta sérfræðinga og rökræða hin ýmsustu vandamál og lausnir við þá og gera nafnið sitt aðeins þekkt innan sviðsins.

Svo í dag hef ég verið að fá fréttir úr ýmsum áttum vegna birtingar í dönskum blöðum og á heimasíðum varðandi verðlaunin. Má nefna Nord Jyske, Ida og Jern og maskin industrien.

Svo ég get bara sagt að öll þessi athöfn var hin skemmtilegasta í alla staði og dagurinn góður. Ég verð líka að segja takk við mömmu og pabba sem sáu sér fært um að koma til að vera viðstödd, hættu við fyrirætlaða Spánarferð og eru nú búin að eyða brátt heilli fríviku með mér og drengjunum hérna í Köben og til tengdó sem flaug til okkar á þriðjudagsmorgni og aftur til Íslands á miðvikudegi, bara til að vera viðstödd afhendinguna, takk ég er ofsalega rík að eiga svona góða að.

Þó verð ég að bæta við og monta mig dálítið af mínum frábæru drengjum. Þeir voru báðir viðstaddir fyrilestra, ræðuhöld og afhendingu, 2 tíma í það heila, annar 3 og 1/2 árs gamall og hinn 10 mánaða, og báðir stóðu þeir sig eins og hetjur. Þeir sátu stilltir og rólegir og ekki heyrðist eitt hljóð alla tvo tímana og hlustuðu þeir og sýndu hversu vel upp aldir þeir eru :o)

Svo þennan dag var ég allra mest stollt af litlu drengjunum mínum tveimur, sólargeislunum.

Formaðurinn lengst til vinstri og svo verðlaunahafarnir

Við Per með plöggin okkar

Verið að útskýra hversvegna okkar verkefni var valið

Loks komin með plaggið í hendur

Fríður hópur við kvöldverðinn eftir athöfnina. Jóhann mætti að sjálfsögðu sem minn fylgisveinn, enda fáum við hjónin ekki mörg tækifæri til að fara út saman, þar sem foreldrar og fjölskylda eru nokkur þúsund kílómetra í burtu, svo ekki er hlaupið að pössun þegar á þarf

Verðlaunaplaggið

Textinn fyrir þá sem skilja dönsku :o)

Greinin í Nord Jyske

sjúkdómur vs. ávani

2008-04-30T22:00:00.004+02:00

Jæja það hlaut að koma að því.....
....ég gerðist úber-tera-vinnualki í dag.

Þannig er, eins og flestir vita, þá er ég að fara í frí.......langt frí. Ég byrjaði nefnilega klukkan 16 í dag og á frí fram á þriðjudaginn 13. maí kl. 0800. Það er nú alveg eðlilegt að fólk taki sér frí inn á milli og slappi aðeins af.....en NEI ekki vinnualkinn ég. Ég er nefnilega búin að vera alla þessa viku að naga mig í handabökin yfir því að vera að fara í frí. Í fyrsta lagi er ég þá að skilja alla nemendurna eftirtirlitslausa í rúma viku bara mánuði fyrir skil og í öðru lagi er ég að yfirgefa verkefnið mitt í rúma viku.......djísús hvað ég er ekki að meika það. Anyhow, þetta var orðið svo slæmt að ég gat ekki setið róleg á stól og ekki sofið á nóttunni, svo það endaði með því að ég fór í dag og tryggði mér gsm-nettengingu (svona usb tengingu) svo ég geti komist á póstinn minn og helstu heimasíðurnar í fríinu (aðallega samt póstinn svo ég geti hjálpað krökkunum og unnið með viðhaldið mitt, strengjaverkefnið). Svo nú get ég andað rólegar því ég verð ekki tilneydd til að taka frí :o)

Ég vil samt hallast á það að þetta sé meðfæddur sjúkdómur og ekki bara ávani, þetta með að vera forfallinn vinnualki, því þetta tengist algerlega perfectionistanum í mér sem er alltaf til staðar þegar kemur að vinnu og lærdóm. T.d. er ég núna að leiðrétta eina ritgerðina mína í fjórða skiptið af því ég er alltaf að fá smá bakþanka og finna smá til viðbótar sem gæti hjálpað mér. En hinsvegar verður þetta dálítill vítahringur, því perfectionistinn og vinnualkinn í mér lifir á adrenalíni sem heitir velgengni og meðan ég stend mig að því að vinna myrkranna á milli og endurskoða allt sem ég geri, þá hefur það oftast endað með góðri einkunn eða viðurkenningu sem svo leiðir til þess að ég vil leggja ennþá harðar að mér til að standa undir mínum eigin ofurvæntingum sem svo leiðir til góðrar einkunnar eða viðurkenningar sem svo leiðir af sér enn meiri vinnu ...... og svo framvegis, þið skiljið hvað ég meina.
Svo líklega er þetta vítahringur sem alltaf verður verri og verri því með hverju jákvæðu skrefi set ég mér enn hærri væntingar.....jesús hvernig verður þetta orðið eftir örfá ár?
Eitt gott dæmi, Íris vinkona var að spjalla við mig núna fyrir fáeinum dögum um hvernig þetta gengi hjá mér og það opnaði aðeins augun á mér fyrir þessum ofurvæntingum og keyrslu hjá mér. Því eins og hún réttilega vissi náði ég rosa góðum árangri um daginn og vann mér inn fullt af tíma og gerði mun meira heldur en hafði verið búist við af mér. Svo hún spurði hvort þetta væri þá ekki bara rólegt hjá mér núna og ég gæti aðeins slakað á í vinnunni......en einhvernvegin vissi ég hvað hún var að tala um en vissi líka að það hefur ekkert slaknað á í vinnunni hjá mér og þá fór ég að velta því fyrir mér hvað hefði gerst. Og viti menn.....ég fór að rifja upp að ég hafði daginn eftir þennan góða árangur sest niður með sjálfri mér og búið mér til nýja tímatöflu og ný markmið til að klára fyrir lok maí, sem að sjálfsögðu eru enn meiri og enn hærri en það sem ég veit að ég á að vera búin með. En þetta orsakast líklega allt af mottóinu sem ég hef sett mér:

vertu alltaf komin einu skrefi á undan og mættu alltaf með meiri vitneskju/verkefni en þú átt að gera.

Þetta hefur að sjálfsögðu virkað mjög vel í náminu hingað til, en hversu háður svona mottói ætli maður verði. Kemst maður einhverntíman út úr vítahring fullkomleikans og samkeppninni við sjálfann sig?

Allavega, að þessum hugrenningum loknum ætla ég að kveðja í bili og líta í verkefnið mitt, þar sem morgundagurinn (frídagurinn) fer í að setja saman framsögn fyrir verðlaunaafhendinguna á þriðjudaginn.

Er ekki kominn tími til að blogga

2008-04-28T08:32:00.003+02:00

Þið verðið að fyrirgefa, en hérna hefur ekki verið bloggvænt veður undanfarið. Það er að segja, það hefur verið yfir 20 stiga hiti og sól sem þýðir útivera, útivera og meiri útivera (svona þegar maður er ekki í skólanum). Þar af leiðandi, hef ég ekki nennt að leggjast í tölvuna til að setja fréttir niður á netið :o)

Fyrst af öllu langar mig til að þakka fyrir allar kveðjurnar við síðasta bloggi. Það er rosalega gaman að sjá að einhver nennir að fylgjast með þessu þvaðri í mér hérna á veraldarvefnum ;o)

Svo langar mig til að pirra mig aðeins, svona afþví ykkur finnst svo gaman að lesa pirringinn í mér ;o)

Ég var nefnilega, eins og margir aðrir, tilbúin með tölvuskjáinn á matarborðinu hjá mér í kaffinu í gær og beið spennt eftir að bein útsending frá hæsta tindi Íslands hefðist á siminn.is. Anyhow, útsendingin hófst sem til stóð á hádegi og var þetta allt saman gert af hálfu símans til að kynna 3G kerfið á Íslandi, en starfsmenn símans tóku sig til og fóru upp á Hvannadalshnjúk með 3G símann sinn og ætluðu að senda myndir beint þaðan. Þetta fannst mér alveg stórsniðug hugmynd, að auglýsa 3G með þessum hætti og lofa þeim sem ekki hafa tök á (fallega sagt "nenna ekki") að keyra/kljúfa tindinn að sjá útsýnið og veðrið þarna uppi. Af myndunum að dæma þá hefði veðrið ekki getað verið betra, logn, frost og glampandi sól. En það sem mig langar hinsvegar til að pirra mig yfir, er að þeir duglegu starfsmenn símans, sem fóru upp á topp, voru svo ofsalega ánægðir með sjálfa sig að maður fékk ekki tækifæri á að sjá neitt nema þá sjálfa. Hversvegna ekki að auglýsa tæknina (eins og ég beið spennt eftir) með því að sýna okkur stórfenglegt útsýni og umhverfið þarna uppi frá, í stað þess að lofa okkur að horfa bara á þetta fólk þarna hoppandi og hlæjandi og öskrandi yfir því hvað þeir voru duglegir. Við getum alltaf séð þetta fólk niðri í bæ og í Reykjavík. En hinsvegar gætu þeir notað 3G til að sýna okkur eitthvað sem við getum ekki alltaf séð, Hvannadalshnjúk og umhverfið. Þá hefði verið hægt að auglýsa 3G sem tæknina sem færir okkur eitthvað sem við myndum annars ekki hafa tök á að sjá. Í stað þess að 3G færir okkur fólkið sem við getum alveg séð þó allir séu með venjulega farsíma...og hananú !!!!!! :o)

Smá myndir frá undanförnum dögum og kúnum að fljúga (fórum á síðustu helgi með Fríðu og co. að sjá kúnum hleypt út eftir veturinn).

Loksins vann ég eitthvað :o)

2008-04-16T11:40:00.002+02:00

Jæja haldiði ekki að mín sé bara á leið til Kaupmannahafnar í byrjun næsta mánaðar. Já ég ætla að skella mér í höfuðstaðinn til að sjá aðra og láta sjá mig. Annars er ég boðin til Kóngsins Köben til að mæta við einhverja rosa athöfn þar sem fólk vill endilega gefa mér peninga :o)

Hljómar furðulega en þetta er nú bara vegna þess að ég og Per félagi minn vorum tilnefnd til einhverra verðlauna fyrir mastersverkefnið okkar og vorum við að fá þær fréttir að við höfum verið valin til viðurkenningar fyrir velunnin störf. Eða eins og Danirnir orða þetta:

Kære Unnur Stella Gudmundsdottir
Det er mig en glæde at fortælle, at du, sammen med Per Balle Holst, er valgt som modtager af Kandidatprisen 2008, for Jeres afgangsprojekt "Tilstandsestimering på det Vestdanske 400 kV transmissionsnet".
Prisen er på 10.000 DKK sammenlagt, 5.000 kr til hver af Jer.

Svo þessvegna er ég á leiðinni til Kaupmannahafnar 6. maí til að vera viðstödd athöfn og svo kvöldverð ásamt nánustu fjölskyldu í boði IDA og ætli maður geri sér ekki bara líka glaðan dag og reyni að skoða sig aðeins um og njóta nokkurra daga í höfuðborginni, kemur í ljós. Annars er mér boðið ásamt nánustu fjölskyldu, svo aldrei að vita nema einhver sjái sér fært að hitta okkur í Köben?

Jæja langaði bara að láta ykkur vita.
Er farin að læra og læra og læra og læra

Heimsókn í höll

2008-04-04T12:22:00.005+02:00

Góðan daginn góðir hálsar.

Jæja best að reyna að koma með nýjan pistil um það sem hefur á daga mína drifið.
En eins og venjulega þá hefur verið alveg nóg að gera undanfarið.

Síðustu helgi fór ég í fyrsta skipti frá litla örverpinu mínu yfir nótt. Ég skrapp nefnilega í vinnu/skemmtiferð í kastalann Dronninglund Slot sem er hérna dálítið fyrir norðan Álaborg. Þetta var nú þannig að í janúar var sett á fót nýsköpunarkeppni. Fyrsta skref þá var að sækja um sem hópur (minnst 4 í hóp) þar sem þurfti að gefa upp meðmæli og hvernig nám og vinna hefur gengið undanfarin ár. Þetta gátu masters og doktorsnemar hvar sem er í Danmörku og í hvaða námi sem er sótt um, en þó var sagt að verkefnin miðuðust við stjórnun og stýringu stórfyrirtækja. Ævintýraþráin hérna á göngunum gerði vart við sig og ég, Uffe, Mihai og Loredana ákváðum að prófa að sækja um, þó við séum öll LANGT FRÁ viðskipta/stjórnunar/stýringar námi og kunnum afar lítið á því sviði. En til að gera langa sögu stutta, þá vorum við svo heppin ásamt 36 öðrum að vera valin úr 150 manna hóp til að fá að taka þátt í nýsköpunarkeppninni sjálfri, sem svo var haldin síðustu helgi í Dronninglund Slot.

Anyhow.....á fimmtudaginn síðasta fengum við verkefnið okkar og áttum við að vinna að verkefni fyrir Lego varðandi supply chain. Þeir þurfa að lagfæra supply chain hjá sér, því Lego er fyrirtæki sem selur 80% af varningnum yfir einungis 100 daga (síðustu 100 dagana fyrir jól). Þeir hanna, framleiða og pakka næstum allt sjálfir en eru þó með samning við eitt "supply" fyrirtæki sem sér um ísteypun og pökkun á nokkrum tegundum legokubba. Það sem Lego þarf samt að geta gert, er að geta séð fyrir strax í febrúar hvaða bíómyndir og fígúrur verða vinsælastar í desember, meira en hálfu ári síðar, til að geta framleitt allt saman í tíma fyrir jól. Þar sem þetta er ofsalega erfitt (allir sem eiga börn vita hversu fljótt áhugasvið barna breytist) vildu þeir geta lagað supply chain hjá sér, svo þeir þurfi ekki að hefja framleiðslu jafn snemma en geti framleitt meira magn á styttri tíma.

Á föstudagsmorguninn fórum við svo með rútu sem leið lá norður úr og vorum komin í Dronninglund Slot rétt um klukkutíma síðar. Við fengum öll svítur til afnota (enda vissu þeir hversu lítið yrði um svefn svo herbergin voru nú ekki mikið notuð). Fyrir utan frítt ferðalag, frí rosa flott herbergi fengum við líka frítt fæði sem samanstóð af morgunverðarhlaðborði, hádegisverðarhlaðborði, miðdegiskaffi með kökum, 3 rétta kvöldverð með gosi, hvítvíni og rauðvíni, kvöldkaffi og nætursnakki (nammi). Það voru haldnir margir skemmtilegir fyrirlestrar á vegum fólks í hinum ýmsu geirum. Þó voru flestir að kenna okkur að tala og ná áhuga fólks, því í enda helgarinnar áttum við að SELJA hugmyndina okkar með poster framsögn.

Allavega helgin gekk flott og við unnum myrkranna á milli (sem og allir aðrir keppendur). Okkur tókst nú ekki að vinna, enda voru sigurvegararnir útlærðir innan sviðsins og voru með ofsalega góðar supply chain hugmyndir fyrir sín fyrirtæki (Grundfoss, Bang & Olufsen, Velux). Við hinsvegar komumst ekki alveg úr verkfræðigírnum og einblíndum ekki bara á markaðsvandamálið, heldur komum með tillögu að nýrri "uppfærðri" tegund á legokubbum. Fyrirtækið sjálft var alveg brjálað í þessa hugmynd okkar (sem ég ætla ekki að útlista hér á hinum opna veraldarvef), þar sem Lego verður 50 ára á þessu ári og einkaleyfið er því á enda runnið. Þar sem í lok árs eða byrjun næsta allir verða farnir að framleiða legokubba eins og við þekkjum þá í dag, þá komum við með lausn sem Lego gæti vonandi nýtt sér sem "nýja" tæknihönnun til að halda yfirburðum, án þess þó að skemma útlitið á kubbunum (þ.e. nýju kubbarnir eiga að passa saman við þá gömlu, eins og alltaf hefur verið).

En sumsé þetta var alveg frábær helgi, þó það verði að viðurkennast að ég var ANSI þreytt þegar heim kom (enda var unnið til 3/4 á nóttunni og vaknað 6:30 til að byrja aftur). Drengirnir mínir stóðu sig vel einir hjá pabba og var brjóstanna minna ekkert saknað :o( Þó sá stutti var ansi glaður að fá mömmu og mjólkurbrjóstin aftur heim.

Fleira að frétta:
1 - Nei ég er ekki hætt í PhD námi (þetta var bara aprílgabb og ég náði að láta ANSI marga hlaupa apríl).
2 - Haldinn var mikill matar og skvaldurklúbbur í gær þegar saumaklúbburinn minn hittist heima hjá mér í alltof marga heita rétti, alltof margar kökur og alltof mikið nammi.
3 - Von er á góðum gesti síðar í dag, þegar hún Sæunn Sunna "litla" frænka kemur til að eyða nokkrum dögum með okkur. Mikil tilhlökkun þar og skipulag um hvað eigi að gera með þeirri ungu tilvonandi móður.

Dronninglund Slot

Eitt herbergjanna

Hópurinn og verkefnið

Kofi úr nágrenni hallarinnar

Lækur úr nágrenni hallarinnar

Hallarkirkjan

Páskafjör

2008-03-26T10:19:00.004+01:00

Jæja þá eru páskarnir liðnir og hversdagsleikinn tekinn við.

Við vorum svo heppin að hafa tengdó í heimsókn til að sinna okkur þessum voksne og svo drengjunum. Vorum samt, að venju, blessunarlega laus við allar vinatruflanir nema eitt kvöld sem við notuðum barnapíuna og fórum í mat til Írisar og co.

Annars er heimilið að miklu leiti búið að vera í sýklahöndum. Ég náði mér í hrottalegt kvef og mikinn hósta með skemmtilegum uppköstum sökum hálsáreitis hóstakastanna og svo ákvað streptókokkasýkillinn að hösla sér völl í hálsi Mána, sem lifði páskana af að miklu leiti á pensilínkúr sem hann kúgast af.

Fengum loksins fyrsta snjóinn (þrem dögum eftir að ég setti niður sumarblómin) og voru allir fjölskyldumeðlimir glaðir með það, en amman og pabbinn hoppuðu skríkjandi út að búa til snjókarl í garðinum. Annars höfum við að mestu notið frísins heima í rólegheitum, skruppum þó í bíltúr með Limafirðinum á skírdag.

Við horfðum svo á mjög skemmtilega og fróðlega mynd í imbanum, eftir frægðartröllið Michael Moore. Þetta var fræslumyndin Sicko sem fjallar um heilbrigðiskerfið í USA og hveru mikið það er duglegt að græða peninga og drepa fólk. Allavega þá var sláandi að sjá hvernig Bandaríkjamenn sem þykjast vera fremri og betri öllum hugsa um hinn almenna borgara og eru nánast aftari þriðjaheims þjóðum í þessu. Hvernig er það.....er ekki einhver eiður sem læknar fara með.......að þeir lofi að sinna og hjúkra og reyna eftir bestu getu að hjálpa þeim sem eru þjáðir? Eða er búið að bæta við í klásuna.....svo lengi sem tryggingatröllin leyfa.
Ég hélt nefnilega alltaf að það væru bara aumingjarnir og R-listapakkið sem ekki fékk almennilega læknishjálp afþví það nennir ekki að vinna og hefur þar af leiðandi ekki fulla heilbrigðistryggingu. En ég komst að því að það eru líka þeir sem eru vel tryggðir sem ekki fá hjálp, því tryggingafyrirtækin reyna eftir fremsta megni að þurfa EKKI að borga og finna afsakanir fyrir því að manneskjan hafi ekki þörf á meðferð. Dæmi var um eina stúlku sem fékk krabbamein undir þrítugu, hún fékk ekki borgaða meðferðina þar sem hún var talin vera of ung til að geta fengið krabbamein. Önnur 3 ára stelpa var heyrnalaus á báðum eyrum og óskuðu vel tryggðu foreldrarnir eftir því að hún fengi ígræðslu í eyrun. En tryggingafélagið taldi bæði eyrun vera tilraunastarfsemi, svo þeir blessunarlega náðasamlegast heimiluðu ígræðslu í bara vinstra eyrað, ég meina hvað hefur barn að gera við heyrn á báðum eyrum? Annars sendi pabbinn þeim bréf og sagðist hafa heyrt að Michael Moore væri að hefja gerð kvikmyndar um heilbrigðisgeirann og hvernig fyrirtækinu litist á að vera með í sjónvarpsefni...........fjölskyldan fékk hringingu daginn eftir þar sem tryggingafélagið sagðist mundu greiða fyrir ígræðslu í bæði eyru. Ég meina hversu sick er þetta??????

Allavega mæli með myndinni, þó hún sé mjög einhliða og gerir allt til að sýna hversu slæmt ástandið sé......og nefnir ekki góðu hlutina. Það er samt merkilegt að sjá að þessir hlutir eiga sér samt sem áður stað meðal hins almenna borgara og ekki bara hjá letilífselskandi neðanjarðarmúg sem reynir að mergsjúa kerfið og rukka saklausa skattgreiðendur um laun fyrir að hlunkast um á rassinum og stela öllu steini léttara :o)

Jæja,
ég ætla að halda áfram að mala gull fyrir herra og frú ég nenni ekki að hreyfa mig.

....kveðjur frá Bláu hættunni

Vinna og meiri vinna

2008-03-07T17:57:00.002+01:00

Já það má með sanni segja að það sé búið að vera nóg að gera hjá mér undanfarna daga. Enda er nú svo komið að ég líkist einna helst vofu frekar en nokkru öðru. Allavega þá var ég að vinna til 4:30 aðfaranótt miðvikudags, fór svo á saumanámskeið á miðvikudagskvöldið og vann svo til 4 um nóttina. Fór svo í gær á Áladívufund og vann svo í alla nótt, eða þar til við fórum í skólann fyrir klukkan 8 í morgu. Semsagt ég hef unnið þrjár nætur í röð og var svo í skólanum alla daga þess á milli (var á námskeiði í gær og í dag). Enda held ég að ég hafi verið frekar glær á dívufundinum, algerlega ótilhöfð og ósofin.

En allavega þá kláraði ég verkefnið í nótt og skilaði af mér í morgun. Fékk svo að vita áðan að þeir niðurfrá hjá fyrirtækinu voru rosa ánægðir með vinnuna, enda var ég að komast að fyrstu mikilvægu niðurstöðunum í verkefninu, sem skiptir þá miklu máli varðandi framvinduna. Svo það endaði með að vera ástæða fyrir þessum vökunóttum mínum ;o)

Annars er mjög lítið að frétta héðan nema vinna. Ég var á æðislegu námskeiði í gær og í dag. Var á námskeiði í sambandi við kennslutækni og leiðbeinandatækni. Þetta var ofsalega áhugavert og margt sniðugt sem kom fram sem ég ætla að prófa að nota í kennslunni í háskólanum.

Allavega þá er ég farin að leggja mig og reyna að vinna upp svefnleysi vikunnar.

Bestu kveðjur
Unnur Stella gegnsæ

ps. var að fá að vita að ég hef verið tilnefnd til rannsóknarverðlauna innan rafmagsgeirans vegna rannsókna og verkefna. Tilefningin kemur frá kennara í háskólanum og er vegna mastersverkefnisins míns.

Mamma er alltaf best

2008-02-20T13:45:00.001+01:00

Hér kemur bara BESTA myndband allra tíma. Allir sem eiga mömmu eða eru mömmur geta hlegið sig máttlausa af þessu, því mamma er bara best.

Njótið!!!!!! :o)

Skemmtun í Danaveldi

2008-02-17T21:46:00.007+01:00

Fór út með mömmunum í gærkvöldi. Það var alveg geggjað og allir rosalega hressir. Örfáar ritskoðaðar myndir, restina er hægt að fá hjá mér ;o)

Þrátt fyrir ógleymanlega skemmtilegt kvöld okkar stelpna, þá eru aðrir sem eiga um sárt að binda eftir nóttina.

Elsku Fríða og Raggi, knús og kossar frá okkur. Við biðjum innilega að heilsa Karinu, Thomas og Ceciliu litlu. Litlir englar á himnum eru skærustu stjörnurnar.

Óvenjulegt

2008-02-15T08:49:00.002+01:00

Enginn snjór og engar morgunvöfflur.....
.....mjög skrítið og óvenjulegt :o(

28 kerti

2008-02-15T02:00:00.001+01:00

Jæja enn eitt árið á enda ;o)

Svo nú eru víst 28 húrra fyrir mér.

Bestu kveðjur
gamla kerlingin

Bæ bæ keppir

2008-02-11T14:12:00.000+01:00

Já haldiði ekki að mín hafi bara verið gígadugleg í morgun. Dreif allt liðið framúr eldsnemma. Hafragrautur á línuna, lýsi og vítamín. Þeir tveir elstu sendir samana EINIR í bílnum á leik"skólana" sína og svo rölti ég með vagninn og HJÓLIÐ þau 20 skref sem eru niður á vöggustofu. ENnnnnnnn.....nú kemur það duglega. Ég HJÓLAÐI í skólann og svo aftur til baka eftir hádegið þegar ég sótti prinsinn.

Svo nú hefst vinnan við að losna við aukakílóin (úff ég vona að þau verði fljót að fjúka). En Dóra ég ætla að vera Teradugleg og reyna að komast með þér líka í fitness.....úúúúúú Skagen ferðin í ár verður flott. Ég var tíu tonna fíll síðast með spriklandi fótla inni í mallanum en í ár ætla ég að vera Pamela Anderson gella (-brjóstin þó). Vel Pamelu bjútí afþví ég er að vinna í aflitun á hárinu, er sirka jafnlítil og hún og með álíka mikið merkilegt í kollinum ;o)

See ya later kílós

Letilífið búið

2008-02-09T21:47:00.000+01:00

Jæja þá er letilífinu lokið. Nú er drengurinn byrjaður á fullu á vöggustofu og ég hætt að vinna heima með barnið í kjöltunni. Búin að flytja bækurnar mínar úr hillunum í gestaherberginu og á skrifstofuna niður í skóla. Svo nú byrjar full vinnuseta þar niðurfrá á meðan litlu drengirnir mínir fá að dúsa í sinni barnagæslunni hvor.

Ég verð nú að segja að það er frekar erfitt að horfa á eftir litla prinsinum hjá einhverjum ókunnugum, alveg sama hversu vel honum líður og hversu gaman honum þykir það, þá finnst mér ég hálfpartinn vera að svíkja hann með því að vera ekki að knúsa hann og spilla honum allan daginn. En svona er víst lífið, það verður að halda áfram og börnin læra að spjara sín án mömmu, eða allavega í nokkra tíma á dag :o(

Annars gengur lífið hérna hjá okkur voðalega vel. Allir eru hressir og kátir og nóg að gera. Við reynum að skemmta okkur saman yfir helgarnar og dytta að hinu og þessu. T.d. fórum við saman í dýragarðinn í dag ásamt Fríðu, Ragga, Huldu og Reyni og í vikunni höfum við tekið "vorhreingerningu" á heimilið og Jóhann kláraði að mála ganginn og klippa restina af trjánum í garðinum. Svo nú er ekkert að gera nema bíða eftir sumrinu, sem kemur að öllum líkindum ekki alveg strax.

Við erum að skoða ferðir heim í sumar og er búið að ákveða að fara í hringferð um Ísland ásamt nokkrum dönskum vinum. Hann Máni okkar mun koma með í þessa ferð (enda þekkir hann vart landið sitt og varla séð foss eða goshver á sinni ævi) en hann Mummi litli ætlar að verða eftir í bænum og knúsa ömmur sínar og afa sinn. Við munum nú vonandi líka hafa einhvern tíma til að hitta vini og vandamenn og stefnum á að fara heim að minnsta kosti einni viku áður en von er á dönsku gestunum. En annars þá kemur þetta bara allt saman betur í ljós síðar meir.

Jæja læt þetta duga í bili. Ætla að fara að lesa mér til yndisauka örlítið um greinarskrif þar sem ég er að fara í minn fyrsta doktorskúrs á þriðjudaginn, "Writing and reviewing scientific papers".

Ammmmmmli......

2008-01-29T13:12:00.000+01:00

Játs......
í dag er haldið upp á fæðingardag mannsins míns. Jói spói er 27 ára í dag.

Til hamingju með daginn

Kveðjur frá frú skólakonu

Blóðugt horn og talíbanar

2008-01-27T00:34:00.000+01:00

Já hvernig geta nú blóðug horn, talíbanar og ég átt samleið.

Jú það gerðist nú í dag að leið okkar lá saman.
Eins og þeir sem þekkja mig vel vita, þá get ég verið alveg einstaklega klaufsk og óheppin með mig. Þetta reyndist sannað enn einu sinni í dag, þegar mér tókst að næla mér í gat á hausinn, í fyrsta skipti á ævinni (og alveg að verða 28 ára gömul). Jæja þetta var nú bara þannig að ég var að taka dót upp af gólfinu inni hjá honum Mána mínum og þegar ég reis upp, þá með einhverjum óskiljanlegum klaufahætti mínum lukkaðist það hjá mér að skalla hornið á vegghillunni inni hjá drengnum þannig að það sprakk fyrir og lak blóð niður eftir andlitinu. Aumingjans stóra stráknum mínum leist nú ekki á það að sjá allt blóðið sem lak í stríðum straumi niður andlitið á mömmu sinni, en sem betur fer er pabbinn á heimilinu handlaginn heimilisfaðir og tókst með undrafljótum hætti að hefta skurðinn saman og setja blóðstoppandi plástur á ennið á mömmunni og fallegan bangsímon plástur á ennið á prinsinum, svona til að lækna sálarsárið hans. Svo nú göngum við um húsið í stíl, ég og hann Máni minn, og státum fögru plástrahöfuðpríði. Mínum plástri fylgir nú hinsvegar bæði ljótt mar og risa stórt horn, sem hann Máni minn hefur sem betur fer ekki (enda er sárið hans ekki sjáanlegt hið ytra þar sem það fyrirfinnst á sálinni en ekki höfðinu).
Jæja, þannig var nú það með blóðuga hornið, sem vonandi verður horfið áður en drengirnir mínir gifta sig (spekingurinn hann pabbi minn sagði alltaf við mig að sárin mín myndu gróa áður en ég gifti mig, en það gengur víst ekki lengur).

Þá að talíbanaumræðunni.....
við Jóhann gerðum okkur nefnilega glatt kvöld og skruppum að sjá hreyfimynd á tjaldi. Við komumst að því að þessháttar hreyfimyndir innihalda nú bæði hljóð og er varpað á tjaldið í öllum regnbogans litum. En þar sem það er svo langt um liðið síðan við gátum síðast brugðið svona undir okkur betri fætinum, þá höldum við að á þeim tíma hafi hreyfimyndir verið í svörtum og hvítum lit með texta á milli atburða, í stað talsetningar ;o)

Allavega, við fórum að sjá myndina Drageløberen, eða flugdrekahlauparinn, og verð ég að segja að sú mynd er alveg frábær. Þetta er mynd um dreng/mann sem er fæddur í Kabúl, en varð að flýja ásamt föður sínum til Bandaríkjanna ungur að aldri, eða þegar Rússar réðust inn í Afganistan. Þetta er ofsalega átakamikil saga og segir frá breytingum sem urðu við það að fyrst Rússar og svo talibanir tóku völd í Afganistan. Þessi mynd er byggð á samnefndri bók eftir höfundinn Khaled Hosseini. Heimasíðu myndarinnar má finna hér. Ég mæli eindregið með því að fólk fari og sjái þessa frábæru mynd, en ég vara við hún er frekar átakamikil á tímabili.

Jæja þá hafið þið fengið allt að heyra um horn á heimilinu og bíóferðir okkar skötuhjúa, svo það er kominn tími til að skríða undir sæng og kyssa karl.
Kveðjur frá frú klaufabárði

Próflok, matarát og saumaskapur

2008-01-24T13:01:00.000+01:00

Halló halló kalló ;o)

hérna er allt fína í fréttum.

Jóhann er fastur með svuntu á BAKVIÐ eldavélina, eins og merkismaðurinn Guðni Ágústson orðar það, og reiðir fram dýrindis ítalska rétti sem væru samboðnir konungsfjölskyldu þó ekki meira sé sagt.

Ég hóf saumaskapinn í gætkvöldi og er nú bæði búin að spreyta mig á overlock vél í skólanum sem og á overlockinu á minni eigin vél og tekst bara vel til. Innan fárra daga verða báðir drengirnir mínir búnir að eignast nýjar velúrbuxur og í næstu viku er stefnt á sjóræningjabúning handa Mána mínum fyrir fastelavn.

Jóhann kláraði prófin með glæsibrag á mánudaginn og er því kominn í frí alveg þar til á föstudag í næstu viku. Svo ég er dugleg að nýðast á honum og gera allt sem mig hefur langað til í allan vetur á meðan hann fær loksins að sitja með litlu prinsunum sínum og leika við þá.
Hann er því búinn með fyrstu önnina sem leiðir hann í átt til verkfræðingsins, svo loksins er farið að vera eitthvað vit í því sem hann gerir (segir stolti verkfræðingurinn sem hann er giftur).

Við höfum líka verið dugleg í fjárfestingum undanfarið og spekúlasjónum á enn meiri framtíðarfjárfestingar. Við keyptum okkur græjur (höfum ekki átt hljómflutningstæki síðan árið 2001) og nú hljóma undurfagrir tónar um allt húsið daginn út og inn, í stað falska gaulsins í mér. Einnig fjárfestum við í göngutryllitæki fyrir Guðmund litla og í bílstól fyrir þann stutta, þar sem við áttum aldrei millistærð af stól, sem er auðskiljanlegt því við jú áttum engan bíl fyrr en fyrir tæpu ári síðan :o)

En varðandi framtíðarplön þá erum við í draumaheimi og látum okkur dreyma um að kaupa lóð og byggja hús á Íslandinu fagra. Við erum farin að skoða hin ýmsu einingahús, en þau eru í miklum gæðaflokki framleidd bæði á Íslandi og í Svíþjóð. Að sjálfsögðu eru einnig á markaðnum hin margumtöluðu Kanadísku hús, en skv. jarðskjálftamati þá eru þau íslensku og sænsku víst af betri gæðaflokki (Jóhann er handviss um að það eigi eftir að koma RISAjarðskjálfti fljótlega eftir að við flytjum til Íslands og vill helst byggja neðanjarðarbyrgi í stað húss). Annars er þetta nú bara á draumanótum ennþá, þar sem engir flutningar eru fyrirhugaðir fyrr en í allra fyrsta lagi að þremur árum liðnum.

Jæja nóg í bili,
yfir og út frá Álaborginni

Gaman gaman

2008-01-14T18:41:00.000+01:00

Jæja jájá við erum öll á lífi og löngu komin aftur til Álaborgar og komin á fullt í lærdóm og vinnu.

Svona í tilefni nýja ársins og þess að við höfum aldrei neitt að gera, þá erum við búin að ákveða að nýta fyrri hluta þessa árs til að fara hvort okkar eitt kvöld í viku í skemmtikúrsa. Þ.e. Jóhann er t.d. nú í þessum skrifuðu orðum að læra að gera ítalskan gúrmet mat, svo næstu daga og vikur verður ekkert annað en lostæti í matinn hjá mér, þar sem ég mun bara sitja og horfa á. Ég ætla hinsvegar að fara á skemmtisaumanámskeið og hefst það í lok mánaðarins (er einhvern sem langar með? kostar 745 dkk og er 1 sinni í viku, þetta er bæði byrjanda og fyrir lengra komna námskeið).

Annars er svosem ekki mikið að frétta hjá okkur. Jóhann er á fullu í prófum og ég held tvö munnleg próf, eitt þann 21. jan og annað þann 29. jan. Við erum reyndar að hugsa um að fara í dagsskemmtiferð til Köben. Bara svona rölta strikið, fara mögulega í dýragarðinn og njóta lífsins saman. Ætlum bara að fljúga, það er ódýrasta leiðin, og rölta um miðbæinn.

Jæja best að koma sér í móðurhlutverkið og sinna prinsunum.
Set vonandi fleiri fréttir inn í nánustu framtíð

Hlaupandi flugferð

2007-12-30T22:13:00.000+01:00

Sælir allir fjær og nær.
Já við "litla" fjölskyldan erum nú stödd í vellystingum á Íslandi og er ekki laust við að það verði þörf fyrir vel úti látna fitugjöf í lok þessarar jólahátíðar. Ég hugsa að við höfum bætt á okkur svona um það bil tíu smjörlíkisstykkjum um þessi jól, sem verða að fá að fjúka við fyrsta tækifæri. En fyrir það er nú eftir tvö kappátskvöld, nefnilega gamlárskvöld (eða trúlofunarafmæli okkar hjóna sem flestir íbúar plánetu okkar eru svo góðir að fagna fagmannlega með tilheyrandi kampavínssulli og sprengjulátum) og svo nýárskvöld sem er víst fyrsta mistakakvöld nýja ársins.

Annars erum við búin að hafa það alveg einstaklega notalegt og gott hérna á LANDINU góða. Við fengum alveg dýrindis hvít jól og var splæst í snjóþotu og svo farnar óendanlega margar salibunur niður brekkuna hérna við hliðina á húsinu hjá mömmu og pabba. Ég er alls ekki viss um það hver skemmti sér best, sú elsta, sá í miðjunni eða sá yngsti (sá allra yngsti fékk bara að horfa á í þetta skiptið, hann fær að renna með á næsta ári). Snjórinn hefur verið hérna hjá okkur alveg þar til í dag (daginn fyrir gamlárs) en þá byrjaði að rigna.

En svo við segjum nú söguna í réttri röð og byrjum á ferðahlaupunum ógurlegu ;o)

20. desember klukkan 16:00 lögðum við af stað sem leið lá á flugvöllinn í Álaborg. Sú ferð gekk einstaklega vel og tókst okkur að tékka öll 82kg okkar inn (við máttum vera með 85kg og þurftum að fara fyrr um daginn í Salling til að kaupa okkur nýja tösku undir allan farangurinn). Jæja við tékkuðum okkur inn í góðum tíma og settumst svo og fengum okkur súkkulaði að drekka og eina litla köku til að hita upp fyrir jólaátið á Íslandi. Meðan við sátum makindalega og hámuðum góðgætið í okkur kom upp örlítil seinkunn á flugvélinni okkar, þetta voru nú bara 15 mínútur í seinkun svo við vorum ekkert að hafa áhyggjur af þessu og enduðum með að fara í gegnum öryggishliðið og setjast fyrir innan og horfa á flugvélarnar. Það var engin vél sem beið okkar þar inni og því settumst við niður og spjölluðum við mjög skemmtileg hjón frá Þýskalandi með tvö börn á sama aldri og okkar. Þessi hjón eru að fara að flytjast til Álaborgar og voru mjög spennt að hitta Íslendinga sem bjuggu þar fyrir og var mikið rætt og hlegið. Svo leið og beið og engin mætti flugvélin til að flytja okkur til Kaupmannahafnar. Loks mörgum tímum síðar komumst við þó í loftið í flugvél merktri Spánarflugi með spænsku flugteimi sem talaði enga dönsku og bjagaða ensku. Okkur tókst þó að lenda á Kastrupflugvelli, en á svo góðum tíma að þegar við vorum að bíða eftir töskunum okkar voru heilar 25 mínútur í að flugið okkar til Íslands og við áttum eftir að fá töskurnar okkar 5, fara með strætó frá terminal 1 til terminal 3, tékka okkur inn og komast í gegnum security athugunina. Þegar töskurnar loks komu var strætóinn farinn og við þurftum að bíða eftir næsta vagni. Okkur tókst að komast inn í terminal 3 og hlupum eins hratt og við gátum með 2 börn og 5 töskur frá strætó og inn í terminal 3 sem var pakkfullt af fólki og að sjálfsögðu með rosalegri röð í tékkið. Svo ég tróð mér framfyrir og í saga class hjá SAS og fékk þar loks tékkinn fyrir okkur 10mínútum fyrir flug. Allar töskurnar á priority og beint út í vél og við hlupum með sitthvort barnið í fanginu sem fætur toguðu í öryggishliðið, biðum þar í röð afþví gaurinn var í fýlu og sagði að enn væru 10mín í flug og ekki komið að fluginu. Komumst loks í gegnum öryggishliðið c.a. mínútu fyrir flug og hlupum í gegnum bygginguna. Komið á skiltið, gate closed, og við hlaupandi út í vél. Ég varð að láta Jóhann fá Guðmund þar sem það var að líða yfir mig af hungri og hlaupaálagi (ein ekki alveg í nógu góðu formi). En okkur rétt tókst að ná í skottið á flugfreyjunum og öskra að ekki mætti loka vélinni því við værum að koma. Fengum meira að segja að fara um borð í vélina og vorum síðust að setjast (skemmtilega sveitt og vel lyktandi eftir öll hlaupin). Allavega við komumst um borð og loks þegar við vorum öll sest sagði stóri duglegi strákurinn okkar: "mamma, núna erum við ekki sein meira".

Skemmtilega ferðin endaði nú ekki þarna, þó við kæmumst öll klaklaust til Íslands. Því þegar við loksins komumst út úr flugvélinni og að töskufæribandinu, þá voru bara 2 töskur og enginn barnabílstóll. Við biðum og biðum og ekki kom meira af farangrinum okkar. Svo uppúr miðnætti að íslenskum tíma (semsagt eftir klukkan 1 að okkar líkamstíma) þá stóðum við og vorum að búa til skýrslu vegna þess farangurs sem vantaði. Svo keyrðum við löturhægt til Hafnarfjarðar þar sem ég varð að sitja undir Guðmundi Magnúsi vegna bílstólaleysis. Við fengum þó að vita að það ætti önnur vél að koma seint um nóttina og líklega væri farangurinn okkar í henni. Ein af töskunum sem vantaði var fatataskan okkar og önnur var taskan með jólagjöfinni hans Gunnars Mána, restin var svo dótarí og jólagjafir fyrir aðra fjölskyldumeðlimi. En við semsagt komumst heim til mömmu og pabba og ég setti fötin mín í þvott, því þau voru vægast sagt illa lyktandi af hlaupunum á vellinum. Svo daginn eftir var ég fatalaus og spígsporaði um allt á náttsloppnum hennar mömmu. Þegar komið var framyfir hádegi gat ég ekki meir og fór í eldgamla pilsdragt af mömmu sem ég passaði í. Við þurftum nefnilega að fara út í snúninga til að versla fyrir skírnina. Það heppnaðist og loksins í eftirmiðdaginn kom allur farangurinn nema ein taska, loks kom þó barnabílstóllinn. En þessi eina taska sem ekki kom innihélt jólagjöfina hans Gunnars Mána. Við hringdum daglega útaf töskunni og loks á Þorláksmessukvöld var hringt í okkur frá Kastrup og okkur tilkynnt að þar væri ein taska merkt okkur. Við gáfum að sjálfsögðu upp skýrslunúmerið okkar og fengum við að vita að líklega hefði konan í SAS sagaklass dótinu gleymt að setja hvíta strimilinn á töskuna og hún því aldrei komist í flug. En sem betur fer voru 2 flug eftir seint um kvöldið og um nóttina svo laust fyrir hádegi á aðfangadag kom jólagjöf barnsins okkar í hús, svo hann gat nú fengið eitthvað frá mömmu og pabba undan jólatrénu ;o)

Allavega þá er ferðin búin að vera alveg frábær. Jólin voru full af pakkagleði og við fórum í kirkju og nutum okkar í botn í snjónum. Annar í jólum fór í skírn sem var alveg einstaklega vel heppnuð og gaman að sjá alla sem mættu í veisluna. Og svo nú líður senn að lokum þessa skemmtilega og virðburðaríka árs 2007. Það verður gaman að vita hvaða ævintýr árið 2008 ber í skauti sér.

Bless kex og ekkert hlaupastress

Það ætti bara að skila ykkur

2007-12-12T10:21:00.000+01:00

Já, ég er nú bara sár út í ykkur Íslendinga á Íslandi í dag.
Neðangreind frétt, tekin frá mbl.is, var víst í öllum fjölmiðlum heima í gær og það var ekki einn einasti maður sem hringdi í mig. En fyrir ykkur sem hafa gúbbífiskaminni þá heitir doktorsverkefnið mitt: "Comprehensive use of High Voltage AC cables in the Transmission Systems", eða "Umtalsverð notkun á riðstraums háspennustrengjum í raforku flutningskerfinu".
Svo nú er ég bara farin í fýlu :o)

Vilja móta stefnu um raflínur í jörð

Þingmenn, sem sitja í iðnaðarnefnd Alþingis, hafa lagt fram þingsályktunartillögu um að skipuð verði nefnd til að móta stefnu um hvernig leggja megi á næstu árum og áratugum raflínur í jörð sem nú eru ofan jarðar.
Í greinargerð með tillögunni segir, að á undanförnum árum hafi orkuframleiðsla á Íslandi aukist mjög og jafnframt gagnrýni á neikvæð umhverfisáhrif hennar. Umtalsverður hluti þeirra áhrifa sé sjónmengun af völdum háspennulína og hafi sú krafa orðið háværari að jarðstrengir séu nýttir í stað loftlína.
Jarðstrengir hafa m.a. þann kost umfram háspennulínur að vera óháðir veðurþáttum, svo sem ísingu, saltmengun og vindi. Slíkir þættir séu algengustu orsakir rafmagnsleysis og rafmagnstruflana. Því sé lagning jarðstrengja mikilvægt hagsmunamál dreifbýlisins. Þó verði að hafa í huga að viðgerðir jarðstrengja séu bæði dýrari og tímafrekari en á loftlínum.

Doktorskeila

2007-12-05T22:33:00.000+01:00

Skrapp í keilu með doktorsnemunum á Energi (samansafn af nokkurm sérhæfingum, Face, Power electronics, Mechanics og High Voltage sem er mitt fag). Eins og sjá má er ekki mikið um kvennnemendur í doktorsnáminu.

Strákarnir tóku sig hinsvegar vel út á keilubrautinni. Mér tókst með undraverðum hætti að vera ekki alveg neðst í bæði skiptin, svo ég var bara nokkuð sátt.

Er ekki samt einhver þarna úti sem langar með mér í keilu við tækifæri? Það er rosalega gaman og ég er mjög góður andstæðingur, get garanterað að þú farir með vinninginn ;o)

Komin heim

2007-12-04T21:02:00.000+01:00

Jæja þá er maður kominn aftur heim til Danaveldisins. Það var alveg geggjað að komast aðeins heim til Íslands og hitta nánustu vini og ættingja. Allir snérust í kringum okkur og sáu um drengina svo mér leið næstum eins og prinsessu (svona þegar ég var ekki að vinna). Annars var ég mikið á flakki með nemendurna og var í fullri vinnu með þeim alveg mánudag til fimmtudag og sat svo og skrifaði í mínu verkefni á föstudeginum.

Það var nú ósköp gott að koma aftur út til hans Jóa og knúsa hann dálítið, en ég hlakka samt ofsalega mikið til að fara aftur til Íslands. En næst förum við öll saman.....og það bara eftir 17 daga. GVÖÐ hvað ég hlakka til. Enda verð ég nú að segja að eftir þessa Íslandsför er mig farið að langa ansi mikið til að setjast að á landinu fagra......eeeeeeen það verður víst að bíða betri tíma.

Þar sem við lentum mjög seint á sunnudagskvöldið og vorum ekki komin í rúmið fyrr en rúmlega 2 um nóttina, fékk hann Máni minn að sofa út og vera í fríi heima í gær. Við mæðgin tókum okkur til og bökuðum jólasmákökur og settum upp næstum allt jólaskrautið okkar. Það er sumsé búið að setja seríur í flesta glugga og allt smádótið er komið upp, hingað og þangað um húsið, svo nú er orðið alveg afskaplega jólalegt hjá okkur :o)
Þar að auki ákvað ég að breyta til í stofunni því ég hef aldrei verið alveg nógu ánægð, svo ég snéri stofunni allri við og nú er ég mun sáttari. Þetta er miklu meira kósí eins og það er núna og mér líður betur að sitja kjurr þar inni með fæturna upp í loftið ;o)

Jæja, nú er víst best að koma sér í lærdóminn. Nóg eftir enn.
Jólafílingskveðjur frá Blákelduvegi

Í raforkugleði á Íslandi

2007-11-28T11:23:00.000+01:00

Gamla stjórnkerfið í Búrfelli

Hellisheiðavirkjun

Peningagjá á Þingvöllum

Þingvallakirkja

Horft yfir Þingvallavatn

Jens og Dianna, nemendurnir mínir, við risa jeppann

Búin að kaupa jólakjólinn

2007-11-18T17:01:00.000+01:00

Yes, við Jói og Mummi skelltum okkur í búðarráp á föstudagseftirmiðdag. Keypti mér jólakjólinn (hef ekki keypt mér fínann kjól sem ekki er óléttukjóll í ár og öld). Rosa gaman að festa kaup á fínum sparikjól :o) Fór svo í gærmorgun og keypti fyrstu skartgripina fyrir tryggingapeningana sem við fengum útaf innbrotinu. Svo nú er ég að byrja að safna í nýtt skartgripasafn. Þetta skiptið keypti ég mér silfurhálsmen, armband og eyrnalokka í stíl. Allt í stíl við nýja kjólinn ;o)

Fórum svo í frábæra afmælisveislu til Ragga vinar okkar í nágrannabæjarfélagi. Hittum fullt af skemmtilegu fólki og borðuðum YFIR okkur af frábærum kökum. Takk fyrir okkur :o)

Svo breyttist nú gamanið því kvefið mitt og smá hálsbólga breyttist fljótt eftir að við komum heim og ég gat ekki sofnað. Þegar ég var búin með leyfilegan sólarhringsskammt af hálsmixtúru á ca. 6 tímum ákvað ég að fara á læknavaktina (klukkan 2 í nótt). Og viti menn, ekki skrýtið að hálsmixtúran virkaði ekki, ég er komin með streptókokka og fékk sýklalyf. Svo núna fer þetta veikindastand vonandi að lagast.

Skemmtilegu fréttirnar eru þó þær, að í dag eru bara 6 dagar í Íslandsför mína með drengina.

Batnandi kveðjur frá Álaborg

Loksins má ég segja

2007-11-10T20:37:00.000+01:00

ÚFFFFF þetta hefur verið erfið þögn, en loks er dagurinn kominn og við megum kjafta :o)

Hann Maggi mágur minn er búinn að gifta sig og gerði það með pompi og pragt í sumar úti á Filipseyjum. Hann giftist alveg frábærri stelpu sem heitir Charo. Þau eru búin að vera vinir í nokkur ár og tóku stóra skrefið í sumar. Nú er frúin loks komin heim til Íslands og búin að hitta nánustu fjölskyldu (svona fyrir utan okkur Jóa).

Knús og kossar til ykkar elsku Maggi og Charo og velkomin heim til besta landsins

Mikið fjör mikið gaman

2007-11-07T22:15:00.000+01:00

Úff það er svo mikið að gera að það hálfa væri nóg. Ekki að það sé ekki ágætt að hafa eitthvað fyrir stafni, ........en.......ég væri alveg til í smá pústrúm, í svona hálftíma eða svo.

Ég var nú svo heppin að fá hann Samma stóra bró í smá heimsókn um daginn. Já hann gerði sér lítið fyrir og kom í köku og kaffi hingað til Álaborgar og flaug svo aftur 3 tímum síðar. En um kvöldið mættum við á foreldrakvöld í leikskólanum þar sem ég var valin í stjórn foreldrafélagsins. Svo núna er ég víst orðin alvöru mamma og farin að reyna að stjórna á fleiri stöðum en í skólanum og á heimilinu ;o)

Á laugardag ákváðum við svo að skella okkur í örstutta bílferð og keyrðum litla sexhundruð kílómetra á einum degi........ójá 600. Við skelltum okkur nefnilega í brúðkaup danskra vina okkar niðri í Aagerskov sem er rétt við Þýskaland. Upphaflega ætluðum við nú bara að fara tvö hjónin í veisluna, en þar sem sá litli algerlega neitar að taka pela endaði með að við tókum hann með okkur og aumingjans Gunnar Máni var skilinn einn eftir heima í pössun hjá henni Boggu.

Bjarne og Karina komin í hnapphelduna

Í gær fór ég svo í frábæra afmælisveislu til hennar Dýrleifar þar sem við fengum þvílíka dýrindis þrírétta máltíð. Alveg geggjað og ekkert smá góður matur. Heimagrafinn laks, heimaslátrað lamb og eplakaka úr heimaræktuðum eplum.........gott að eiga duglega húsmóður að vin :o)

Unnur, Edda, Aldís, Dóra, Erna, Erla og Dýrleif. Ríkey og Fríða komumst því miður ekki.

Næsta stóra mál á dagskrá er vinnuferð til Íslands. Eftir rétt rúmar 2 vikur fer ég til Íslands á vegum skólans og verð þar í 8 daga. Ég ákvað að taka drengina með mér og setja þá í pössun hjá ömmunum og afanum á meðan ég verð í vinnunni. Svo húsbóndinn verður skilinn aleinn eftir heima hérna á Blákelduveginum.

Ég mun nú eyða 90% af ferðinni núna í vinnuferðir og heimsóknir í virkjanir og fyrirtæki, en 18 dögum eftir að ég kem aftur til Danmerkur mun ég fara í FRÍ......aftur til Íslands :o)

Frábært hrekkjavökukvöld

2007-10-27T22:17:00.000+02:00

Takk stúlkur fyrir æðislegt hrekkjavökukvöld. Það var alveg geggjað gaman og frábært hvað allar voru flottar í búningunum sínum. Dýrleif þú varst geggjað skrímsli ;o)

Ég mætti á svæðið sem vampýra

Skipulagsnefndin - Olga, ég og Hanna

Vampýrur saman, ég og Ríkey

Nornaþing

Dýrleif búningavinningshafi

Flottur mömmuhópur

Búið að fjárfesta í miða

2007-10-26T08:54:00.000+02:00

Já loksins erum við búin að kaupa miða heim um jólin. Þetta var alltof dýrt en ég hugsa að það verði vel þess virði. Komumst heim í jólasteikina og flugeldana og hittum vini og vandamenn auk þess sem litli prinsinn verður skráður í samfélag hinna trúuðu.

Annars vorum við með mömmó hérna hjá okkur í gær og í kvöld ætla ég að skreppa út í smá partí sem ég, Hanna og Olga erum að skipuleggja. Það verður Halloween partí með búningum og látum og er orðin frábær stemning fyrir skemmtunina. Búið að bjóða mér í mat og fyrirpartí og allt saman, svo heilmikil spenna fyrir því að skreppa aðeins út og skilja strákana þrjá eftir í pelaviðræðum (gaman að sjá hvernig það gengur).
Set inn myndir frá hrekkjavökuballi um helgina.

Lestarmyndirnar komnar

2007-10-22T10:27:00.000+02:00

Loksins virkaði bloggforritið. Set inn myndir af lestinni minni sem ég sagði frá í síðasta bloggi. Ég bakaði tvær skúffukökur á miðvikudegi og setti í frystinn, á föstudegi skar ég skúffukökurnar niður og setti saman með vanillukremi á milli og svo vanillukremi ofaná og loks á laugardegi eyddi ég 4 klukkutímum í að setja litað krem yfir allt saman og ganga endanlega frá listaverkinu.

Nú ætla ég líka ekki að baka svona köku fyrr en í júlí á næsta ári ;o)

Daginn daginn daginn

2007-10-21T20:09:00.000+02:00

Ég veit ég veit ég veit,
langt síðan síðast.....við erum samt öll á lífi.

Það má alveg segja að það hafi verið alveg nóg að gera hjá okkur síðan í lok september.
Í byrjun mánaðarins fór Jóhann í djammferðalag með skólanum og var ég því ein heima með pjakkana í 3 daga. Það gekk nú alveg rosalega vel, en tók pínu á þar sem á nákvæmlega sama tíma hann Máni minn var í aðlögun á leikskólanum og var bara til hádegis þessa fáu daga, svo það var nóg að gera hjá mömmunni. Mér tókst svo ofaní þetta að næla mér í flensu og var veik síðari tvo dagana og loksins þegar bóndinn kom aftur heim var ég komin með ríflega 39 stiga hita og var því vægast sagt glöð að fá hann heim. Hann dreif drengina út í bíl í tveggja tíma bíltúr svo ég gat sofið og hvílt mig aðeins og reynt að ná hitanum úr mér. Mér tókst þó að vera rúmliggjandi í rétt rúma viku og missti röddina í tvær vikur. Það varð svo skemmtilega slæmt að þegar ég hringdi í einn íslenskan vin minn hérna í Álaborg skildist ég svo illa að hann byrjaði að tala dönsku við mig (gerði ráð fyrir að ég væri dani þar sem hann skildi ekki hvað sagt var) ;o)

Jæja við höfum nú brallað ýmislegt annað síðustu vikurnar. Fórum í grillpartí til Dýrleifar og Hauks og föttuðum 2 vikum síðar að við höfðum átt ELLEFU ára afmæli það kvöldið. Já við erum víst búin að vera saman núna í rúm ellefu ár (GVÖÐ hvað við vorum mikil börn). Síðan er ég alltaf á fullu í skólanum og er farin að mæta ansi oft í viku með Mumma minn í skólann. Kenni og funda með fólki með hann hangandi framan á mér og það gengur bara vonum framar.
Svo er ég búin að vera í fríi í heila VIKU. Æðislegt að vera í fríi og ég hef EKKERT lært þessa heilu viku sem er mjög ólíkt mér og alveg frábær lífsreynsla :o)
Héldum 3 ára afmælisveislu fyrir pjakkinn okkar og maður var settur í bökunarbúðir þar sem prinsinn vildi fá lestarköku. Svo ég varð að gjöra svo vel og baka eitt stykki lest. Gekk prýðilega og drengurinn var ánægður sem var það allra mikilvægasta. (Ekki hægt að setja inn myndir hjá blogspot núna svo set inn mynd af lestinni seinna).

Núna er ég svo að halda mömmó á fimmtudaginn og að skipuleggja halloweenpartí fyrir næstu helgi, svo brjálað að gera á bænum.

Erum ekki búin að fá greitt frá tryggingunum en karlinn frá þeim er væntanlegur á næstunni og fáum vonandi allt frágengið eftir það svo við getum farið út og verslað okkur allavega myndavél og kannski einn skartgrip eða tvo.

Læt þetta duga í bili,
seeyalateraligater

Óþverrafólk

2007-09-28T13:47:00.000+02:00

Já því miður er til alltof mikið af óþverrafólki í þessum annars ágæta heimi.

Dagurinn í gær var ósköp venjulegur og skemmtilegur dagur að mörgu leiti. Það óvanalega var að ég var með bílinn þar sem við Mummi vorum á leið í mömmó til Fríðu sem býr í litlum bæ hérna rétt fyrir sunnan Álaborg, annars er Jói venjulega akandi og ég labbandi með vagninn. En þennan daginn fórum við í mömmó og skemmtum okkur konunglega. Það var myndatökudagur í mömmó svo ég var með myndavélina mína með og tókst að klára rafhlöðuna í öllu myndavélastússinu. Svo þegar ég kom heim tók ég rafhlöðuna úr vélinni og skellti í hleðslu. Svo fór ég að gefa litla prinsinum mjólk í mallann sinn og Máni minn var að leika sér á meðan. Við vorum heima að dúlla okkur þrjú saman alveg til klukkan 17:00 þegar við fórum af stað til að sækja heimilisföðurinn. Rétt rúmum klukkutíma síðar runnum við öll fjölskyldan í hlað og ætluðum okkur að setjast niður við rólega og skemmtilega kvöldmáltíð. En það var nú ekki svo einfalt. Við komum heim, í okkar eina traustasta athvarf, að opnu húsi. Það voru einhverjir óþokkar búnir að spenna upp glugga í gestaherberginu og brjótast inn í okkar hús, okkar athvarf.

Ég get ekki einu sinni líst því hversu óþægileg tilfinning það er, að vita af einhverjum gaurum inni hjá þér og búnir að fara í gegnum dótið þitt. Það var búið að opna alla skápa og skúffur og fara í gegnum öll fötin okkar, meira að segja nærföt og sængurföt. Það var meira að segja búið að fara í gegnum rúmið okkar. Þessir óprútnu gaurar höfðu á brott með sér að minsta kosti 2 fartölvur frá okkur, digital myndavélina okkar (með kortinu með myndunum frá mömmuklúbbnum), vídeókameruna okkar, sparibaukana hans Gunnars Mána og ALLA skartgripina okkar. Já þeir tóku meðal annars fermingarhringana mína, hálsfestina sem Jói keypti handa mér í siglingunni á Karabíska hafinu og ég var með í brúðkaupinu okkar, morgungjöf Jóa frá mér sem var gamaldags gullúr með keðju áletrað með nöfnunum okkar og brúðkaupsdagsetningu, ásamt miklu fleiri tilfinningalegra skartgripa sem verður aldrei bætt.

Ég hringdi í tryggingafélagið í morgun og komst að því að við erum sem betur fer að fullu tryggð og þurfum bara að fylla út eyðublað með öllu því sem vantar og hefur verið tekið.

Svo nú erum við skíthrædd og þorum ekki að skilja húsið eftir autt ef þeir skildu koma aftur til að sækja það sem þeir náðu ekki að hafa með sér á brott. Sperrur verða settar á alla glugga í dag ásamt öryggiskerfi.

Set inn stolna mynd frá Dóru, þar sem ég á engar myndir frá mömmó.

Kveðja frá Unni Stellu varnarlausu

Frá vinstri: Eiríkur, Helen María, Halldór, Emelía, Katla María, Baldvin Már, Rafn Kristinn, Reynir Þór og Guðmundur Magnús

Á döfinni

2007-09-16T13:15:00.000+02:00

Á þriðjudag fengum við mæðginin frábæra heimsókn frá Fríðu vinkonu og co. Fríða kom færandi hendi með teygjuviklu til að lána okkur Mumma, svo nú er drengurinn vel geymdur alla daga framan á smjörlíkismaga mömmunnar. Hulda (sem er 2 ára) og Gunnar Máni skemmtu sér konunglega og fundu uppá skemmtilegum skápaleik, þar sem mörgum sinnum þann daginn krónprinsinn á heimilinu bæði var inni í skápnum og kom útúr skápnum....hmmmmmm.....erfitt að ákveða sig. Á meðan slefuðu Reynir og Mummi í kór og mamman reyndi fyrir sér í kaffigerð handa gestinum.....þarf að fara á kaffigerðarnámskeið. Annars var Gunnar Máni svo ánægður með hana Huldu sína að hún Á að koma í afmælið hans.....ásamt nokkrum fleirum, prinsinn er farinn að semja gestalista.

Á miðvikudagsmorgun fór hele familien í leiðangur á Børnehaven Venøsundvej. Það var ofsalega gaman að sjá staðinn og spjalla við fóstrurnar. Leikskólinn er með alveg RISA stórum garði sem býður upp á allskonar möguleika, skógarferðir og fleira. Stóri prinsinn er orðinn mjög spenntur fyrir leikskólastarti. Eftir skoðunarferðina stungu mamman og Mumminn af í mömmó og nutu eftirmiðdagsins í góðum félagsskap og hámuðu í sig veisluföng og brjóstamjólk.

Þvottavélin kom loks á miðvikudag og er búið að útjaska henni, svo nú fær þvottavélin frí þar til hættir að rigna aftur (hvenær ætli verði fjárfest í þurrkara líka?).

Næsti dagur þar á eftir, fimmtudagurinn var draumadagur í lífi fjölskyldunnar á Blåkildevej 34. Þann dag renndi STÓR sendiferðabíll í hlað með NÝJA RÚMIÐ OKKAR (hvar fæ ég 210x210 teygjulök? Búin að leita allsstaðar og finn stærst 180x200). Síðan þá hefur varla verið staðið upp úr rúminu. Rúmið er formlega orðið að svefnstað, sófa, leiksvæði, mjólkurgjafarstað. Vantar bara uppá klósettið, en það er í smíðum hugarheima heimilisföðursins.
Bakið er batnað, svo nú er engin afsökun lengur, strangt aðhald í hjólaferðum og kraftgöngum tekur við eftir helgi, úfffffff......púffff....eins gott að komast í gírinn og missa smjörlíkismagann og bjórvömbina fyrir skírn.

Föstudagurinn fór í skólalæti, þar sem mamman og Mumminn eyddu nánast öllum deginum í háskólanum. Mumminn svaf og drakk í sig doktorsþekkinguna á meðan mamman hélt fund með annarri af tveimur grúppunum sínum og lék sér í súpervæsór leik. Gekk voða vel og doktorsneminn hefur enn sem komið er getað svarað öllum spurningum og leiðbeint grúppunni.....spennandi að fylgjast með framhaldinu.

Laugardagurinn fór í leti, þar sem mamman á heimilinu sat föst í rúminu og reis ekki úr rekkju fyrr en klukkan fór að nálgast ÞRJÚ. Jesús hvað það er langt síðan sú gamla hefur verið svona sjálfselsk og bara legið í leti. Eftirmiðdagurinn fór svo í verslunarferð og veislumatargerð þar sem við fengum frábæra gesti í kvöldmat. Erna og Margeir komu ásamt Helen prinsessu og spiluðu foreldrarnir undir hvítvínsglösum og bjórþambi fram á rauða nótt, á meðan börnin sváfu sínu værasta. Doktorsnemanum tókst að standa undir nafni og leiddi Fimbulfambið og er ofsalega stolt af því ;o) Klár í remach any time. Fullorðna fólkið hámaði í sig þrírétta málsverð með sykurbombu í lokin, sem algerlega hefur passað upp á að mamman losni ekki við smörlíkismagann.

Sunnudagurinn hefur farið í vinnu, leik og spil. Pabbinn og krónprinsinn skelltu sér í sund og svömmluðu um Nørresundby í rigningunni, á meðan mamman og örverpið sátu heima og reyndu að lesa og henda saman einhverjum fyrirlestri í power point, afþví mamman er að fara að halda fyrirlestur niðri í Frederecia á þriðjudag......og er kominn með framsagnarmagafiðringinn í kjölfarið. Kvöldið mun svo fara í rafmagnsefnalíflesireiknifræði.....mikið fjör og mikið gaman.

Mamman fæst ekki framúr risarúminu

Íverustaður örverpisins er á smjörlíkismaga mömmunnar

Ummmmm......gott að borða

Humm.......einhverjir að tapa þarna? ;o)

Prinsessan vaknaði þegar verið var að leggja af stað heim